บทที่ 924 เกินจะเยียวยา

ฆ่า?

แขกทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเสียวสันหลัง มองไปทางหลินหยางด้วยความตกตะลึง

"คนคนนี้เป็นใคร? บ้าไปแล้วเหรอ? ถึงขั้นกล้าพูดจาแบบนี้ต่อหน้าพ่อบ้านหนานกง?"

"เขาไม่รู้เหรอว่าที่นี่คือที่ไหน?"

"อวดดีมาก!"

"ผมยังไม่เคยเห็นใครที่บ้าแบบนี้มาก่อนเลย!"

"เขากำลังรนหาที่ตาย!"

ทุกคนเริ่มพากันวิพากษ์วิจารณ์

ปี้เจินและอันหยวนที่อยู่ด้านข้างตกใจจนเกือบตกจากเก้าอี้

"ศิษย์พี่ คนคนนี้…เขากำลังทำอะไร? เขาจะพาพวกเราไปตายด้วยเหรอ?" อันหยวนมองไปทางปี้เจินด้วยความร้อนใจ

"ใจเย็นก่อน ใจเย็นก่อน!"

ปี้เจินพูดปลอบใจ แต่น้ำเสียงของเธอสั่นเทาอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะความคิดของเธอยุ่งเหยิงไปหมด

นี่มันเป็นการท้าทายซึ่งหน้า!

หมอนี่เป็นผู้วิเศษมาจากไหน? หรือว่าสมองของเขาได้รับการกระทบกระเทือน?

กล้าท้าทายคนของตระกูลหนานกง? ตกลงเขาคิดอะไรอยู่กันแน่?

"หืม?"

พ่อบ้านหนานกงหรี่ตาลง กวาดสายตามองหลินหยางตั้งแต่หัวจรดเท้า เห็นหลินหยางสวมหน้ากาก ชุดกี่เพ้าที่ดูไม่ธรรมดา เริ่มเกิดความรู้สึกลังเล

"คุณคือ?"

"พวกเราเป็นคนของหุบเขาเมี่ยวโช!"

ก่อนที่หลินหยางจะได้เอ่ยปากพูด ปี้เจินกัดฟันแน่น ก้าวออกมาชิงพูดขึ้นเสียก่อน

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ปัญหาบานปลาย เธอจึงทำได้แต่ก้าวออกมารับหน้า

"หุบเขาเมี่ยวโซ?" พ่อบ้านหนานกงขมวดคิ้ว

"ผู้อาวุโส ต้องขออภัยด้วย เพื่อนของฉันเพิ่งมาที่นี่ครั้งแรก ไม่รู้จักกฎกติกามารยาทของที่นี่จนล่วงเกินทุกคน โปรดให้อภัยด้วย…" ปี้เจินโค้งคำนับขอโทษครั้งแล้วครั้งเล่า

"คุณหนูปี้เจิน ไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้" หลิวหม่ารีบพูด

"ไม่ต้องพูด! ได้หรือเปล่า?" ปี้เจินรีบมองไปทางเขาด้วยสายตาที่ขอร้อง

หลิวหม่ารู้สึกอึ้ง มองไปทางหลินหยาง ส่วนหลินหยางก็ไม่พูดอะไร จึงทำได้แต่ปล่อยผ่านไปแบบนี้

"ผู้เฒ่าเมี่ยวโชก็ถือว่ารู้จักหัวหน้าตระกูลของพวกเรา ในเมื่อพวกคุณเป็นคนของหุบเขาเมี่ยวโช…งั้นก็ได้ ผมจะไว้หน้าหุบเขาเมี่ยวโชของพวกคุณสักครั้ง เรื่องนี้ให้มันจบแค่นี้ แต่ก็หวังว่าพวกคุณจะไม่สร้างปัญหาอีกเหมือนกัน! เข้าใจหรือยัง?" พ่อบ้านพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว ขอบคุณความใจกว้างของพ่อบ้าน ขอบคุณ!" ปี้เจินรีบโค้งคำนับ

แขกทุกคนรู้สึกเสียดายทันที

พวกเขาคาดหวังที่จะได้เห็นพ่อบ้านหนานกงจัดการเด็กหนุ่มที่หยิ่งผยองคนนั้น

แต่ดูจากท่าทีของพ่อบ้านหนานกง ดูเหมือนเขาไม่อยากทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่

ทว่าในตอนนั้นเอง มีเสียงพูดด้วยความโกรธดังมาจากด้านข้าง

"พ่อบ้าน คุณทำงานภาษาอะไร? คนพวกนี้ถึงขั้นพูดจาแบบนี้! คุณยังไม่จัดการพวกเขา? ถ้าหากเรื่องนี้เผยแพร่ออกไป ตระกูลหนานกงของเราไม่ขายหน้าหมดเหรอ?"

ทุกคนหันไปมองต้นทางของเสียง

พบว่าคนพูดคือหนานกงหยุนชิว!

"นั่นมันคุณหนูสอง!"

"คุณหนูสองของตระกูลหนานกงมาแล้ว!"

"ฮ่าฮ่า คุณหนูสอง ไม่ได้เจอกันนาน ดูเหมือนคุณยิ่งอยู่ก็ยิ่งสวยขึ้น!"

"คุณหนูสอง ช่วงนี้สบายดีหรือเปล่า!"

มีแขกไม่น้อยลุกขึ้นยืน หันไปทักทายหญิงสาวหน้าตาสวยงามที่เดินเข้ามา

"คุณลุงคุณป้าคุณน้าคุณอาทุกท่าน หยุนชิวขอทักทายทุกคนตรงนี้เลย"

หนานกงหยุนชิวพูดอย่างมีมารยาท

"ฮ่าฮ่า คุณหนูสองเกรงใจแล้ว"

แขกทุกคนรู้สึกอารมณ์ดี มองไปทางหนานกงหยุนชิวด้วยสายตาที่ชื่นชม

พวกเขารู้ดีว่านิสัยของหนานกงหยุนชิวเป็นคนก้าวร้าว แต่นั่นมันก็รับหลัง การแสดงออกที่อยู่ต่อหน้าคนอื่นของเธอค่อนข้างดูมีการศึกษา

"พ่อบ้าน!" หนานกงหยุนชิวหันไปจ้องหลินหยางแล้วพูด "คนคนนี้ดูหมิ่นตระกูลหนานกงของเราถึงขั้นนี้ ทำไมคุณถึงไม่คิดจะทำอะไรเลย?"