บทที่ 930 เงยหน้าขึ้น

"ลงมือเถอะ" หลินหยางพูดอย่างเฉยเมย

"ลงมือหรอ​? เหอะ เจ้าหนู ผมมีอายุเท่านี้ ยังไม่มีใครกล้าให้ผมลงมือก่อน! คุณเป็นคนแรก! กล้ามาก!" จางเฟิงพยักหน้า: "แต่ผมไม่อยากต่อยแค่หมัดเดียวแล้วทำให้คุณตาย! เอางี้ ผมจะใช้มือเดียว! และใช้มือซ้ายสู้กับคุณ!"

เมื่อพูดจบเขาก็เดินเข้าไปทางหลินหยาง

"ใช้แค่มือเดียวหรอ? งั้นผมจะใช้แค่นิ้วเดียวละกัน!" หลินหยางชี้นิ้วออกไปและพูด

"คุณพูดอะไรนะ? จะใช้แค่นิ้วเดียวหรอ? ไอสารเลว! คุณดูถูกผมหรอ​?"

จางเฟิงระเบิดความโกรธ ตะโกนเสียงดัง ความเร็วของเขาเพิ่มขึ้นหลายเท่า ทันใดนั้นก็เข้าใกล้หลินหยาง ต่อยหมัดออกไป

ปัง! ! !

หมัดนี้สามารถทำลายกำแพงได้เลย

สยองแค่ไหน!

เกรงว่าสามารถเจาะเหล็กได้ในทันที

หลายคนจ้องไปที่หมัดนั้น

บางคนอดไม่ได้ที่จะกรีดร้อง

ไม่ว่าจะเป็นใคร พวกเขารู้สึกว่าหมัดนี้เพียงพอที่จะเป่าหัวของหลินหยางได้

"พี่หลิน!" ปี้เจินเสียงหลง

"จบแล้ว" อันหยวนพึมพำ

แต่ในเวลานี้ หลินหยางใช้นิ้วค่อยๆ ขยับไปที่หมัดนั้น

ปัง!

เสียงดังอย่างชัดเจน

จากนั้นเขาก็เห็นว่าหมัดต่อยอยู่ตรงหน้าของหลินหยาง แต่ไม่สามารถเข้ามาได้อีก

จางเฟิงตกใจและมองเข้าไป

จากนั้นเขาก็เห็นว่ากำปั้นของเขาถูกหลินหยางบล็อกเอาไว้

"อะไรกัน?"

ทุกคนตกตะลึง

นิ้วเดียวสามารถสกัดหมัดเต็มแรงของคนนี้ได้หรอ?

นี่มันเกินจริงไปแล้ว...

"ไอสารเลว!"

จางเฟิงไม่พอใจ ตะโกนสุดแรง จะใช้หมัดเพื่อหักนิ้วนี้

แต่นิ้วของเขาแข็งมาก เหมือนเพชร ไม่ว่าเขาจะออกแรงแค่ไหน นิ้วนี้ก็ไม่มีทีท่าว่าจะขยับและงอเลย

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้?"

จางเฟิงอึ้ง

จากนั้นก็เห็นนิ้วค่อยๆ เคลื่อนมาด้านหน้า

บูม!

จางเฟิงเหมือนถูกโจมตีด้วยพลังบางอย่าง เขาถอยออกไปอย่างบ้าคลั่ง จากนั้นเขาก็สะดุดล้มลงที่ขอบของวงแหวน เมื่อเขาลุกขึ้น หมัดของเขาก็เต็มไปด้วยเลือด

เมื่อมองไปที่หมัดก็เห็นว่านิ้วของหลินหยางเจาะมือของเขาจนเป็นช่องและมีเลือดไหลออกมา

จางเฟิงหน้าถอดสี

ดวงตาของทุกคนที่จับตามองอยู่เบิกกว้าง

"ผมบอกแล้ว ว่าผมจะใช้แค่นิ้วเดียว แต่ผมยอมให้คุณสู้กับผมด้วยสองมือของคุณ!"

หลินหยางเอามือไขว้หลัง ยื่นนิ้วอีกข้างขึ้นมาและเดินไปทางจางเฟิง

จางเฟิงมองหลินหยางที่กำลังเดินเข้ามาและเกิดความกลัวขึ้นลึกๆ ในใจ

เขาอยากตะโกนและพุ่งเข้าไปสู้กับชายคนนี้

แต่สติสัมปชัญญะน้อยก็มีชัยเหนืออารมณ์ในขณะนี้

"คุณสามารถสู้กับผมได้ด้วยนิ้วเดียว ถ้าอยากจะฆ่าผม เมื่อกี้คุณก็คงจะทำได้แล้ว!"

จางเฟิงจับข้อมือของเขา กัดฟันของเขา ยืนขึ้น และพูดด้วยเสียงต่ำว่า: "ถ้าอย่างงั้น ถ้าผมยังสู้กับคุณ ก็คงสู้ต่อไม่ได้ ดังนั้น...คุณหลิน ผมยอมแพ้!"

การยอมจำนนของจางเฟิงนั้นเกินความคาดหมายของผู้คนมากมาย

อย่างน้อยกลุ่มคนที่มาจากสำนักเดียวกันก็ตกตะลึง

พวกเขาเข้าใจนิสัยของศิษย์พี่ของตัวเองดี

นั่นคือคนที่จะไม่ยอมแพ้จนกว่าจนถึงที่สุด

ไม่ว่าเขาจะเผชิญหน้าแบบใด เขาก็ไม่กลัวและจะก้าวไปข้างหน้าอย่างกล้าหาญจนกว่าเขาจะหมดแรง

แต่วันนี้เขายอมพ่ายแพ้อย่างรวดเร็ว!

ไม่เหมือนเขาเลย

คนที่นั่งชมอยู่ก็มีปฏิกิริยาแบบเดียวกัน แปลกใจอย่างมาก

แต่มีเพียงจางเฟิงที่เข้าใจว่าเขาตัดสินใจถูกต้อง

ใช่ ไม่ว่าเขาจะเผชิญหน้ากับการดำรงอยู่แบบไหนเขาก็จะยืดอกและเดินไปด้านหน้า

ในช่วงเวลาแบบนั้นอย่างน้อยก็ยังมีความหวังลิบหรี่

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็มักจะมีความหวังอยู่เล็กน้อย และเขาจะเข้าไปสู้มัน

แต่ถ้า...

ไม่มีความหวังเลยแม้แต่นิดเดียวหล่ะ?

เขาจะยังสู้ต่อไปอีกหรอ นั่นไม่ใช่คนโง่หรอ?