บทที่ 938 เหนือฟ้ายังมีฟ้า!

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้? คุณเป็นใครกันแน่? คุณคือใคร?" เซินหล่างใจกลัวอย่างยิ่ง เขาก้าวถอยหลังครั้งแล้วครั้งเล่า ริมฝีปากของเขาสั่น นัยน์ตาของเขาสั่นและสติของเขาแทบจะไม่ปกติแล้ว

"ถ้าคุณนอนอยู่บนพื้นและแกล้งตายดีๆ บางทีอาจจะมีชีวิตรอดก็ได้ แต่คุณทำแบบนี้ จะมาโทษผมไม่ได้!"

หลินหยางหันหน้าเล็กน้อย มองไปที่เซินหล่าง

เซินหล่างตัวสั่นเหมื่อนถูกไฟฟ้าช็อต เขาได้สติทันที เขารีบปล่อยมือและหันหน้าวิ่งนี้

ต้องหนี!

เขาประเมินความแข็งแกร่งของหลินหยางต่ำไปจริงๆ

ไม่ใช่แค่เขา ทุกคนที่นี่ก็ประเมินผิดไปจริงๆ!

ชายในหน้ากากคนนี้แข็งแกร่งมาก! และแข็งแกร่งอย่างเหลือเชื่อ!

การลอบโจมตีของเซินหลินล้มเหลว เข้าไปยั่วยุผู้แข็งแกร่ง เขาต้องรีบหนี! ถ้ายังไม่หนีอีก เขาไม่รอดแน่!

เซินหล่างวิ่งลงไปจากเวทีด้วยแรงเพียงเล็กน้อย รีบออกจากฝูงชน พยายามที่จะหนีออกไปจากตระกูลหนานกง

"ถอยไป! ถอยไปให้หมด! รีบถอยไป!"

เซินหล่างตะโกน เขาเหมือนกับวัวกระทิงบ้าที่อาละวาดท่ามกลางฝูงชน

ฝูงชนอยู่ในความโกลาหล

เสียงตะโกนยังคงดังอย่างต่อเนื่อง

"เงียบ!"

น่าหลานเทียนตะโกน

คนอื่นไม่พูดอะไร

ไม่มีใครคาดคิดว่าสุดท้ายจะเป็นเช่นนี้

ใครจะคิดว่าเซินหล่างจะไม่เพียงแพ้อย่างอย่างน่าสังเวช แต่ยังหนีอย่างน่าอับอายด้วย

แค่ว่า...เขาสามารถหนีจากสวรรค์ได้จริงๆ หรอ?

ในขณะที่เซินหลินกำลังหนีนั้น จู่ๆ หลินหยางที่อยู่บนเวทีก็กระโดดไปทางนั้น

ในขณะนี้เซินหล่างที่ได้รับบาดเจ็บหนักมา ความเร็วในการหนีของเขาจึงไม่ได้เร็วอย่างที่ควร หนีได้ไม่นานเขาก็ถูกตามทัน

"อ๊า?"

เซินหลินตกใจและหยุดกะทันหัน

หลินหยางยื่นมือออกมาจับคอของเซินหล่าง พาเขากระโดดไปบนเวที

หลินหยางยกเขาด้วยแขนข้างเดียว

"ปล่อผม! ปล่อย...ปล่อยผม!"

เซินหล่างดิ้นรน ในตอนนี้เขาอ่อนแอจนไม่มีแรงแม้แต่จะพูด

มือของหลินหยางออกแรงมากขึ้นเรื่อยๆ

คอของเซินหล่างเริ่มเปลี่ยนรูปร่าง เขาดิ้นรนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ยากที่จะส่งเสียงออกมา

คนด้านล่างเวทีมองด้วยความอึ้ง

ผลการต่อสู้ครั้งนี้มันชัดเจนอยู่แล้ว!

"คุณหลิน ไว้ชีวิตเขาด้วยเถอะ! เขาแพ้แล้ว! ทำไมคุณต้องฆ่าเขาด้วย?"

ในเวลานี้ หัวหน้าตระกูลหนึ่งทนดูต่อไปไม่ได้จึงลุกขึ้นพูดชักจูง

"ใช่คุณหลิน เขาคิดจะหนีก็แสดงว่าเขายอมแพ้แล้ว! คุณได้รับชัยชนะแล้ว ไว้ชีวิตเขาเถอะ เป็นคนดีหน่อยไม่ได้หรอ?" ฟู่หวู่เย่ส่งเสียงตามมาเช่นกัน

"ใช่คุณหลิน ปล่อยเขาเถอะ"

"แค่การประชุมการสรรหาคนมาแต่งงาน ไม่จำเป็นต้องถึงชีวิตมั้ง?"

"ใช่ วันนี้เป็นวันที่ดี การได้เห็นเลือดเป็นสิ่งที่ไม่ดี!"

ทุกคนลุกขึ้นและพูดอย่างขมขื่น

แต่คำพูดของคนเหล่านี้ไม่ได้กระทบอะไรต่อหลินหยางเลย

"เหมือนพวกคุณจะเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า? ที่ผมสู้กับคนนี้ไม่ได้เป็นการสู้เพื่อสรรหาคน! แต่เป็นการสู้ของผู้ปราดเปรื่อง! ในเมื่อเป็นการสู้ของผู้ปราดเปรื่อง งั้นก็เป็นเรื่องปกติที่จะต้องสู้ถึงตาย! ในสถานการณ์เช่นนี้ ผมจะปล่อยเขาไปอีกหรอ?" หลินหยางพูดอย่างเฉยเมย

ทุกคนสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติ

"พูดเช่นนี้ คุณหลินจะไม่ให้เกียรติคนเหล่านี้หรอ?"

หัวหน้าตระกูลหลายตระกูลก่อนหน้านี้ขมวดคิ้วและถามอย่างเย็นชา

"ให้เกียรตพวกคุณหรอ?"

หลินหยางหันไปมองเขา: "พวกคุณบอกให้ผมปล่อยเขา พยายามจะซื้อใจเซินหล่าง เขาเป็นยอดฝีมือหนิ พวกคุณคิดว่าผมดูไม่ออกหรอ? อย่างไรก็ตาม ผมอยากจะถามทุกท่าน! พวกคุณเป็นใคร ทำไมผมต้องให้เกียรติพวกคุณ?"

"คุณพูดอะไรนะ?"

"คุณ...จะเกินไปแล้วนะ!"

"คุณคิดว่าตัวเองอยู่ยงคงกระพันขนาดนั้นหรอ?"

"ไอสารเลว!"

กลุ่มหัวหน้าตระกูลยืดอกด้วยความโกรธ ตบโต๊ะและลุกขึ้น ตะโกนเสียงดัง

ครั้งนี้แม้แต่หนานกงเมิ้งก็ทนดูต่อไปไม่ได้ เขาพูดด้วยน้ำเสียงตักเตือนเล็กน้อย: "คุณหลิน พวกเขาเป็นแขกของผม คุณเป็นก็เป็นแขกของผม ผมไม่อยากให้แขกของผมเกิดความเข้าใจผิดระหว่างกัน มันจะทำให้ผมจัดการลำบาก หวังว่าคุณจะเข้าใจ!"

เมื่อสิ้นเสียง

คลิก!