บทที่ 949 อยู่ยงคงกระพัน (๑)

หนานกงเมิ้งสมกับคือจิ้งจอกเฒ่าจริงๆ

เขาเห็นทุกสถานการณ์อย่างละเอียด

รวมทั้งนิกายตงหวงด้วย

นิกายตงหวงมีเจ้านิกายคนใหม่แล้วทำให้ทุกคนตั้งตัวไม่ทัน

แต่เมื่อลองคิดดูดีๆ เหตุผลที่ทุกคนไม่รู้ว่านิกายตงหวงมีเจ้านิกายคนใหม่ เพราะว่าผู้นำไม่ได้ดำรงตำแหน่งมานานและข่าวก็ยังไม่แพร่กระจายไม่ใช่หรอ?

เนื่องจากได้รับตำแหน่งมาไม่นาน สถานการณ์ภายในนิกายตงหวงยังคงไม่มั่นคง

หมอเทวดาหลินที่ยังหนุ่มเช่นนี้ เขานั่งตำแหน่งเจ้านิกาย ต้องมีผู้คนจำนวนมากที่ไม่ยอมรับ เขาต้องการโค่นล้มเพื่อแทนที่

หมอเทวดาหลินยังไม่ทันได้นั่งอย่างมั่นคง กลับมุ่งหน้ามายังตระกูลหนานกงเพื่อล้างแค้น...นี่ไม่ได้เรียกว่าเป็นสิ่งที่คนโง่ทำหรอ?

ต้องรู้ว่าตระกูลหนานกงก็ไม่ใช่คนดีเช่นกัน! เมื่อเริ่มลงมือแล้ว จะมีคนจำนวนมากที่ต้องตาย

การใช้กำลังกับกลุ่มที่มีอำนาจ แม้กระทั่งในยุครุ่งเรืองของนิกายตงหวงก็เป็นเรื่องใหญ่เหมือนกัน

อาวุโสแต่ละตำหนักไม่อยากเห็นศิษย์ของตัวเองต้องถูกส่งไปตายโดยไม่มีเหตุผล หากมีคนได้รับบาดเจ็บมากเกินไป แน่นอนว่าจะต้องมีคนตั้งคำถามกับหลินหยาง

หากมีคนในนิกายพยายามที่จะสั่นคลอนตำแหน่งของหลินหยาง หลินหยางจะเกิดปัญหาทั้งภายในและภายนอก

เมื่อถึงเวลานั้น ผู้นำนิกายหนุ่มจะต้องตายโดยไม่มีที่ฝัง!

เป็นคนอื่นก็คงพิจารณาถึงจุดนี้

การฝืนตัวเองเข้ามาเปิดฉากกับตระกูลหนานกงเป็นสิ่งที่ไม่ค่อยฉลาด

หลายคนพยักหน้าเบาๆ

หนานกงเมิ้งพูดอย่างตรงไปตรงมาก มาดูกันว่าหลินหยางจะตัดสินอย่างไร

ตามที่คาด หลินหยางเงียบเหมือนเดิม

หนานกงเมิ้งดีใจและรีบไล่ตามชัยชนะโดยพูดอีกครั้ง:

"หมอเทวดาหลิน! จริงๆ แล้วระหว่างพวกเราไม่ได้มีความแค้นที่ลึกซึ้งอะไรขนาดนั้น! ไม่ใช่หรอ?"

"ผมยอมรับว่าตระกูลหนานกงของพวกเราได้กระทำการโจมตีคุณในช่วงเวลานี้ โดยเฉพาะคนข้างกายของคุณ หลายคนตายหรือพิการ อุตสาหกรรมจำนวนมากของคุณได้รับผลกระทบและสูญเสียอย่างหนัก! แต่หมอเทวดาหลิน ช่วยคิดหน่อย หนานกงซงตระกูลสาขาของพวกเราหล่ะ? หรือว่าการตายของพวกเขาไม่สำคัญหรอ? พวกเขาไม่ได้ถูกคุณฆ่าหรอ!"

"ดังนั้นที่ผมจะบอกคือ...แต่ละคนถอยคนละก้าว ให้ความแค้นนี้จบลง! คุณพาคนของคุณออกไปจากที่นี่ หลังจากนี้พวกเราจะไม่เอาเรื่องนี้มาคิด! คุณว่ายังไง?"

หนานกงเมิ้งจ้องหลินหยางและพูด

ถ้าหลินหยางถูกจัดการแล้ว ตระกูลหนานกงก็จะไม่เสียเปรียบอีกต่อไป

คนของนิกายตงหวงเข้ามาในเวลานี้ แต่แม้ว่าพลังของตระกูลหนานกงจะรวมตัวกันอย่างบ้าคลั่งในช่วงเวลานี้ แต่หนานกงเมิ้งก็ยังคงลังเลที่จะสู้หรือไม่

เขาแอบกวาดสายตามองไปรอบๆ และพบว่าคนที่หลินหยางพามาทั้งหมดเป็นคนที่มีฝีมือของนิกายตงหวง

ถ้าจะจัดการคนเหล่านี้ ผลลัพธ์ที่ดีที่สุดคือแพ้กับแพ้

นิกายตงหวงก็ยังเป็นนิกายตงหวง

เขาไปหาเรื่องไม่ได้

แค่ว่า

เขาไม่อยากหาเรื่อง ไม่ได้หายความว่าหลินหยางจะปล่อยไป

"หนานกงเมิ้ง เหมือนว่าคุณจะคิดเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้เรียบง่ายเกินไปหล่ะมั้ง?" หลินหยางพูด

"ทำไม? คุณไม่เห็นด้วยหรอ?" หนานกงเมิ้งเงยหน้ามอง

"ตั้งแต่ที่คุณวางยาพิษกับร่างกายของซูเหยียน ผมกับตระกูลหนานกงก็มาถึงจุดที่ไม่มีทางที่จะกลับมาดีกันได้แล้ว! ระหว่างพวกเราไม่มีทางญาติดีกันได้!" หลินหยางพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"คุณ...หมายความว่าอะไร? หรือว่าคุณจะลงมือจริงๆ?"

ใบหน้าของหนานกงเมิ้งรีบร้อน กัดฟันพูด

"คุณคิดว่าผมไม่กล้าหรอ?"

"คุณกำลังหาเรื่องตาย! ! นิกายตงหวงจะถูกคุณทำลาย! และคุณจะตายโดยไม่มีที่ฝัง!" หนานกงเมิ้งตะโกน

แต่เมื่อสิ้นเสียง หลินหยางกลับยิ้มแปลกๆ ออกมา

หนานกงเมิ้งผงะ

"คุณยิ้มอะไร..."

"เหมือนว่าคุณจะไม่เข้าใจจริงๆ!"

"เข้าใจตรงไหน?"

"เหมือนว่าคุณจะลืมว่าผมชื่ออะไรไปแล้ว?"

"คุณชื่ออะไร?" หนานกงเมิ้งผงะ จู่ๆ ก็นึกอะไรออกและพูดเสียงหลง: "หมอ...หมอเทวดาหรอ?"

"ใช่! ผมคือหมอเทวดา ผมมีทักษะทางการแพทย์ในการชุบชีวิตผู้คน ดังนั้นหากพวกเขาต่อสู้กันจริงๆ สมาชิกนิกายตงหวงของผมไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องการบาดเจ็บเลย เพราะถึงแม้พวกเขาจะ ตายแล้ว ผมจะชุบชีวิตพวกมันให้ฟื้นคืนชีพได้ เข้าใจไหม?"

หนังศีรษะของหนานกงเมิ้งลุกซู่ สีหน้าของเขาซีดสุดขีด เขาตะโกนอย่างเร่งรีบ: "แค่นี้ยังไม่พอหรอก! บรรดาผู้ที่โลภตำแหน่งผู้นำจะไม่ปล่อยคุณไป พวกเขาจะไม่มีวันปล่อยคุณไป! คุณแตะต้องผมไม่ได้! คุณทำอะไรผมไม่ได้!"

แต่หลินหยางไม่สนใจคำพูดของเขา ยื่นมือขึ้นสูงและพูด: "ฟังคำสั่งเจ้านิกาย! !"

"รับทราบ"

คนรอบๆ ตะโกนพร้อมกันพร้อมกับหยิบกระบี่ มีด ดาบออกมาด้วยท่าทางอาฆาต

"ผมสั่งให้พวกคุณลงมือ ทำลายตระกูลหนานกงให้ราบคาบ ฆ่าให้หมดอย่าให้เหลือแม้แต่เกราะ! ฆ่า!" หลินหยางตะโกน