บทที่ 96 คนไร้ประโยชน์ที่เกาะกิน

"เก่ง เก่ง หลินหยาง คุณนี่เก่งจริงๆ!"

"สรุปแล้วก็เป็นพนักงานกวาดพื้นที่คลินิก เงินเดือนของคุณต้องสูงแน่ๆ เลยใช่ไหม?"

"ฮ่าๆ ช่างมีพรสวรรค์จริงๆ"

แขกทุกคนหัวเราะท้องแข็ง ทุกคนหันกลับไปที่โต๊ะ กระทืบเท้า ตีโต๊ะและหัวเราะจนน้ำตาไหลออกมา

เฉิงเผิงเองก็เอามือปิดปากหัวเราะไม่หยุด สักพักเธอก็พูดออกมา: "ไม่เลวๆ หลินหยาง...ในที่สุดคุณก็โตแล้ว อย่างน้อยก็ไม่ต้องเกาะกิน ฮ่าๆๆๆ..."

คำพูดถากถางออกมานับไม่ถ้วน

สีหน้าของซูเหยียนแย่อย่างมาก

"ความจริงแล้วกวาดพื้นเป็นแค่หนึ่งในงานของผม" หลินหยางเงียบไปสักพักและพูดขึ้นอีก

"คุณรีบหุบปากไปเลย!" จางชิงหยูรับไม่ได้แล้วจริงๆ ตะโกนออกมา

หลินหยางมองไปทางเธอ

เห็นจางชิงหยูเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าของเธอ เธอลุกขึ้น: "ฉันกลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อน!"

เมื่อพูดเสร็จก็รีบวิ่งออกจากห้องจัดเลี้ยง

"แม่!" ซูเหยียนรีบลุกขึ้น

"เสี่ยวเหยียน อยู่นี่ไป เดี๋ยวพ่อไปดูเอง" ซูกวงรีบวิ่งตามไป

"เดี๋ยว ขโมย อย่าวิ่งสิ!" จางอ้ายฉีตะโกนเรียกตาม เสียงของเธอเลวร้ายอย่างมาก ราวกับว่าเจาะจงไปที่จางชิงหยูแล้ว

มีเสียงหัวเราะพลางๆ ดังขึ้นมาในห้องจัดเลี้ยง

ซูเหยียนโกรธจนตัวสั่น แต่ไม่รู้ว่าจะตอบโต้อย่างไร

"น่าเบื่อ" เฉิงผิงรู้สึกเบื่อเล็กน้อย

เธอยังคาดหวังว่าครอบครัวของซูกวงจะตอบโต้ได้บ้าง ไม่คิดว่าพวกเขาจะไม่แม้แต่ตอบโต้ได้ แต่พวกเขายังทำให้ตัวเองขายหน้าอีก

เป็นครอบครัวที่น่าตลกสิ้นดี

ในเวลานี้ จางเม้าเหนียนที่เดินเข้าห้องโถงใหญ่ก่อนหน้านี้

"เฮอะ เสี่ยวผิง เสี่ยวเหยียน พวกเธออยู่ที่นี่หรอ? ไปกันเถอะ! เดี๋ยวจะพาพวกเธอไปที่สนุกๆ"

"ที่สนุกๆ หรอ?" สองดวงตาของเฉิงผิงเปล่งประกาย รีบถาม: "ที่สนุกที่ไหนกัน?"

"ไปแล้วเดี๋ยวก็รู้เอง!" จางเม้าเหนียนยิ้มอย่างลึกลับ

"โอเคๆๆๆ พวกเรารีบไปกัน!" เฉิงผิงรีบร้อน

เธอไม่ชอบความน่าเบื่อ ไม่งั้นก็คงไม่วิ่งมาล้อเลียนหลินหยางหรอ

"เสี่ยวเหยียน เธอจะไปไม่ไป?" จางเม้าเหนียนถาม

"ฉันไม่ไปหรอก" ซูเหยียนพูดอย่างเย็นชา

จางเม้าเหนียนเพิ่งจะทำแบบนี้กับครอบครัวเธอ เธอจะมีหน้าไปมองหน้าพวกเขาได้หรอ?

จางเม้าเหนียนกลับไม่สนใจ ยิ้ม เข้ามาใกล้และกระซิบ: "เสี่ยวเหยียน ฉันรู้ว่าเธอโมโหมาก แต่ความจริงแล้วนี่ไม่ใช่ความตั้งใจของฉันลูกพี่ลูกน้องของเธอนะ แต่เป็นความตั้งใจของคนเหล่านั้น"

"คุณพูดถึงอะไรกัน?" ซูเหยียนถามอย่างเคร่งขรึม

"ความจริงแล้วไม่ได้มีอคติอะไรกับครอบครัวของพวกเธอเลย เธอไม่ต้องโกรธหรอก มันเป็นเพราะตอนนั้นคุณป้าแต่งงานกับคุณอาเลยทำให้หลายคนไม่พอใจ ฉันเองก็หมดหนทางเช่นกัน" จางเม้าเหนียนถอนหายใจ

คิ้วของซูเหยียนที่ขมวดอยู่คลายออก ไม่พูดอะไร

ความจริงแล้วเธอก็เคยได้ยินเรื่องนี้เช่นกัน แต่หลายปีผ่านไปแล้ว คนเหล่านี้จำเป็นต้องโกรธเคืองขนาดนี้เลยหรอ?

"เสี่ยวเหยียน ฉันรู้ว่าเธอกำลังโกรธพวกเราอยู่ แต่ฉันคิดว่าเรื่องของอาวุโสก็ให้คนอาวุโสจัดการกันเอง มิตรภาพของคนรุ่นเราเป็นของรุ่นของเรา สิ่งที่ครอบครัวของพวกคุณต้องทำในตอนนี้ก็คือรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับทุกคนให้ได้มากที่สุด และตอนนี้ก็เป็นโอกาสที่จะได้แก้ไขความสัมพันธ์นั้นให้ดีขึ้น หรือว่าเธอยังอยากทำให้คนอื่นผิดหวังหล่ะ? หรือว่าเธออยากจะให้ความสัมพันธ์ของครอบครัวของเธอเลวร้ายแบบนี้ต่อไปหรอ? อยากให้คุณป้ากลับบ้านมาจะได้รับสายตาเย็นชาแบบนี้จากทุกคนหรอ?"

"นี่..." ซูเหยียนรู้สึกบางอย่าง

เธอจะไม่อยากให้ทุกคนกับครอบครัวของตัวเองดีซึ่งกันและกันหรอ

"เสี่ยวเหยียน ไปกันเถอะ คนอย่างรุ่นพวกเราควรจะไปกัน เธอแยกจากพวกเรามาตั้งหลายปี ตอนนี้พี่เม้าเหนียนมาเชิญเธอขนาดนี้แล้ว ถ้าเธอยังไม่ไปอีก คนอื่นจะคิดว่าเธอกำลังตีตัวออกห่าง หลังจากนี้เมื่อเห็นครอบครัวของเธอ ก็คงจะมีสีหน้าแย่ๆ ใส่" เฉิงผิงส่งเสียงออกมา

ซูเหยียนทนไม่ไหวอีกต่อไป

เธอลังเลสักพัก พยักหน้าเล็กน้อย: "โอเค...งั้นฉันไปก็ได้.."

"ยังไงงานวันเกิดของคุณปู่ก็ยังไม่ได้เริ่มเร็วๆ นี้ วันนี้พวกเรามาสนุกกันดีกว่า" จางเม้าเหนียนยิ้ม: "ไปๆๆๆ!"

"อืม"

ซูเหยียนลุกขึ้นไปทางหลินหยาง: "พวกเราไปกันเถอะ"

"โอเค!" หลินหยางพยักหน้า

ในตอนนี้ จางเม้าเหนียนขมวดคิ้วขึ้นมา: "เสี่ยวเหยียน ให้สามีของเธออยู่ที่นี่เถอะ"

"ทำไมหล่ะ?" ซูเหยียนแปลกใจ