บทที่ 963 ปฏิเสธ

"ไม่ไม่ไม่ เจ้านิกายหลิน คุณอย่าเพิ่งรีบตอบตกลง! คุณอยากเป็นพันธมิตรกับพวกเราตอนนี้ มันไม่ได้ง่ายเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว!" คนคนนั้นหัวเราะเหอะเหอะแล้วพูด

"หืม?" หลินหยางขมวด "คุณหมายความว่ายังไง?"

"เจ้าคฤหาสน์บอกว่าครั้งนี้คงต้องขึ้นอยู่กับว่าคุณจริงใจมากแค่ไหน!" คนคนนั้นหรี่ตาลง ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

"จริงใจ?"

หลินหยางมองเขา "เจ้าคฤหาสน์ของพวกคุณต้องการความจริงใจแบบไหน?"

"เหอะเหอะ หมอเทวดาหลิน เจ้าคฤหาสน์ของพวกเราบอกว่าเขาไม่ต้องการสิ่งของอะไรทั้งสิ้น แค่ต้องการคนคนเดียว!"

"ใคร?"

"ลูกศิษย์ผู้เชี่ยวชาญด้านสมุนไพร ภายใต้สังกัดสถาบันการแพทย์ของคุณ คุณหนูหยานเคอเอ๋อ!" คนคนนั้นยิ้มแล้วพูด "หากเจ้านิกายหลินยอมตกลง งั้นเชิญส่งผู้หญิงคนนี้ไปที่คฤหาสน์จินซื่อให้เร็วที่สุด เมื่อเป็นแบบนั้น พวกเราก็จะเป็นพันธมิตรกัน! ถ้าหากคุณปฏิเสธ คฤหาสน์จินซื่อของเรา…คงต้องหันไปยืนฝั่งของยอดเขากูแทน!"

นี่เป็นการข่มขู่อย่างเห็นได้ชัด

"หยานเคอเอ๋อ?"

หลินหยางรู้สึกประหลาดใจ แต่ไม่ได้แสดงออกมาทางสีหน้า

เขาเดินสองมือไขว้หลังเข้าไปหาคนคนนั้น เดินหมุนอยู่รอบตัวเขาหนึ่งรอบ

"ทำไมต้องเป็นผู้หญิงคนนี้?" หลินหยางถาม

"เรื่องนี้หมอเทวดาหลินไม่ต้องถามมาก" คนคนนั้นยิ้มแล้วพูด เหมือนไม่ต้องการพูดอะไรมากกว่านี้

"ดูเหมือนคฤหาสน์จินซื่อของคุณไม่มีความจริงใจอะไรเลย" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "ในเมื่อเป็นแบบนั้น ความร่วมมือของพวกเราคงเป็นเรื่องยาก"

"ความหมายของหมอเทวดาหลินคือต้องการปฏิเสธ? งั้นผมคงต้องขอเตือนคุณเอาไว้ก่อน ถ้าหากปฏิเสธ…มันไม่เป็นผลดีอะไรต่อคุณเลย หมอเทวดาหลิน ลองคิดดูให้ดี!" คนคนนั้นยกมือขึ้นประสานคารวะ พูดด้วยท่าทางที่จะยิ้มไม่ยิ้ม

"ไม่จำเป็นต้องพูดแล้ว ในเมื่อเจ้าคฤหาสน์จินซื่อไม่มีความจริงใจ ความร่วมมือครั้งนี้ก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันอีก" หลินหยางส่ายหัว

"นี่…น่าเสียดาย ในเมื่อเป็นแบบนั้น ผมจะกลับไปรายงานตัวเจ้าคฤหาสน์เดี๋ยวนี้ หมอเทวดาหลิน ลาก่อน!"

คนคนนั้นพูด เตรียมตัวเดินจากไปทันที

แต่ทันทีที่เขาเพิ่งหันหลัง คนของนิกายตงหวงที่อยู่ด้านหลังเข้ามาขวางทางเขาเอาไว้

คนคนนั้นขมวดคิ้ว หันกลับไปถาม "หมอเทวดาหลิน คุณกำลังจะทำอะไร?"

"ผมเคยอนุญาตให้คุณไปหรือยัง? ผมจำได้ว่าดูเหมือนเมื่อกี้คุณกำลังข่มขู่ผมใช่หรือเปล่า?" หลินหยางถามด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ

"เรื่องนี้…หมอเทวดาหลิน คุณ…คุณอย่าทำอะไรส่งเดช ไม่อย่างนั้น…ไม่อย่างนั้นคฤหาสน์จินซื่อของเราไม่ปล่อยคุณไปแน่!" คนคนนั้นพูดด้วยความร้อนใจ

"มันไม่สำคัญ ในเมื่อเป็นพันธมิตรกันไม่ได้ ก็แสดงว่าเป็นศัตรูไม่ใช่เหรอ? คฤหาสน์จินซื่อต้องการเปิดศึกกับผม แล้วคิดว่าผมกลัวเหรอ?" หลินหยางยกแขนขึ้นโบก "สับเขาให้เป็นชิ้นแล้วเอาไปเลี้ยงสุนัข! ถ้าหากสุนัขกินเหลือ ผมถามหาความรับผิดชอบกับพวกคุณแน่!"

"ครับ เจ้านิกาย!"

ทุกคนชักกระบี่ออกมาทันที

"ไม่! ไม่! เจ้านิกายหลิน! รอก่อน ผม…ผมมีอะไรจะพูด!" คนคนนั้นตะโกนด้วยความหวาดกลัว รีบคุกเข่าลงพื้นทันที

"ความอดทนของผมมีขีดจำกัด" หลินหยางพูด

มีหรือที่คนคนนั้นจะไม่เข้าใจความหมายของหลินหยาง ลังเลสักพักแล้วพูดเสียงเบา "หมอเทวดาหลิน คือ…คือแบบนี้ ก่อนหน้านี้ไม่นาน มีคนพบว่ามีคนออกจากหมู่บ้านราชาสมุนไพร! ผมคิดว่าหมอเทวดาหลินน่าจะรู้จักหมู่บ้านราชาสมุนไพร หมู่บ้านแห่งนี้เป็นหมู่บ้านที่ค่อนข้างมีอิทธิพล ปกติคนในหมู่บ้านจะไม่ค่อยยุ่งเกี่ยวกับโลกภายนอก ตามที่พวกเราส่งคนไปตรวจสอบ พบว่าการที่หมู่บ้านราชาสมุนไพรส่งคนออกมา ทั้งหมดก็เพื่อตามหาคุณหนูหยานเคอเอ๋อ ส่วนคุณหนูหยานเคอเอ๋อเหมือนจะเป็นลูกสาวของบุคคลสำคัญคนหนึ่งในหมู่บ้านราชาสมุนไพร ไม่เพียงแค่นั้น ดูเหมือนเธอจะมีร่างหญ้าวิญญาณอีกด้วย! ดังนั้น…พวกเราจึงต้องการตัวของคุณหนูหยานเคอเอ๋อ และให้เธอแต่งงานกับคุณชายของเรา ใช้วิธีการนี้ผูกมัดคฤหาสน์จินซื่อและหมู่บ้านราชาสมุนไพรเป็นหนึ่งเดียว!"

"อะไรนะ?"

หลินหยางรู้สึกตกใจมาก "หยานเคอเอ๋อเป็นคนของหมู่บ้านราชาสมุนไพร?"

ถึงว่าทำไมเธอถึงมีความรู้ด้านการเพาะปลูกสมุนไพรที่เป็นเอกลักษณ์ ถึงว่าทุกครั้งที่เข้าใกล้เธอมักจะเกิดความรู้สึกที่พิเศษอย่างอธิบายไม่ถูก

หลินหยางขมวดคิ้ว ครุ่นคิดสักพักแล้วพูด "ปัจจุบันมีคนรู้เรื่องนี้มากน้อยแค่ไหน?"

"ข่าวเพิ่งถูกปล่อยออกมา ยังมีคนรู้เรื่องนี้ไม่เยอะ แต่ผมคิดว่าอีกไม่นานก็คงจะกระจายไปทั่ว" คนคนนั้นพูดด้วยความระมัดระวัง

หลินหยางลูบคางของตนเอง หันหน้าไปพูด "คฤหาสน์จินซื่อของพวกคุณต้องการตัวหยานเคอเอ๋อให้ได้?"

"เป็นความต้องการของเจ้าคฤหาสน์" คนคนนั้นรีบพูด

"ถ้าหากเป็นแบบนั้น ผมคงทำให้คุณสมปรารถนาไม่ได้ ทั้งชีวิตของผมไม่เคยคิดขายผู้หญิงเพื่อความอยู่รอด! คุณกลับไปบอกเจ้าคฤหาสน์ของคุณ ให้เขาเปลี่ยนเงื่อนไข! บางทีพวกเราอาจจะสามารถร่วมพูดคุยเรื่องของหยานเคอเอ๋ออย่างเปิดเผย ถ้าหากหยานเคอเอ๋อยินดีแต่งเข้าคฤหาสน์จินซื่อของพวกคุณ ผมก็จะไม่ห้าม!" หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

"เจ้านิกาย แบบ…แบบนี้ได้ยังไง? เจ้าคฤหาสน์ของเราต้องโกรธมากแน่นอน!" คนคนนั้นรีบพูด

"ถ้าหากไม่ได้…งั้นผมคงต้องจัดการคฤหาสน์จินซื่อของพวกคุณด้วยแล้ว"

หลินหยางพูดเสียงเบา หันหลังแล้วเดินจากไป