บทที่ 975 เรื่องสำคัญ

ลั่วเฉียนรู้สึกโกรธมาก ตะคอกเสียงดัง "หุบปาก! ใครอนุญาตให้พวกคุณเข้ามาดูหมิ่นแขกของฉัน? รปภ! รปภ!"

"เถ้าแก่!"

รปภที่เฝ้าอยู่หน้าประตูสองคนรีบวิ่งเข้ามาทันที

"เร็ว โยนคนพวกนี้ออกไปให้หมด! โยนออกไปให้หมดเลย!" ลั่วเฉียนพูดเสียงดัง

"นี่…ได้ครับ!"

รปภทั้งสองคนลังเลสักพัก แต่ก็ยังก้าวออกไปข้างหน้า

แต่ทันทีที่พวกเขาเพิ่งเข้าใกล้หลิวต้าเปียว หลิวต้าเปียวชกหมัดใส่บนใบหน้าของคนทั้งสองจนล้มลงพื้น

"ว๊าย!"

แขกในร้านกาแฟตกใจจนกรี๊ด

ลั่วเฉียนก็รู้สึกอึ้งเช่นกัน

"นางหนู! อย่าคิดว่าคุณเป็นเถ้าแก่ของร้านกาแฟแห่งนี้แล้วจะทำอะไรก็ได้! คุณรู้หรือเปล่าผมเป็นใคร? คุณรู้หรือเปล่าหลานสาวของผมเป็นใคร? คุณเชื่อหรือเปล่า ผมสามารถสั่งปิดร้านกาแฟของคุณวันนี้เลย!" หลิวต้าเปียวชี้หน้าลั่วเฉียน พูดด้วยท่าทางที่อวดดี

ตระกูลหลิวไม่ได้อยู่เจียงเฉิน และรู้เรื่องภายในเมืองเจียงเฉินน้อยมาก

และพวกเขาก็ไม่รู้จักลั่วเฉียน

แต่ปาปารัสซี่ที่อยู่ในเหตุการณ์รู้จักเธอดี

ลั่วเฉียนก็ไม่น้อยหน้า พยักหน้า "เอาสิ! ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน พวกคุณจะปิดร้านของฉันยังไง!"

พูดจบ ลั่วเฉียนหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาใครบางคน

หลังจากนั้นประมาณหนึ่งนาที มีผู้ชายกลุ่มหนึ่งวิ่งเข้ามาในร้านกาแฟ

คนของตระกูลหลิวรู้สึกอึ้ง

"คุณหนู!"

ผู้ชายทั้งกลุ่มโค้งคำนับให้ลั่วเฉียนอย่างพร้อมเพรียง

"หืม? ดูไม่ออกเลยนะว่านางผู้หญิงคนนี้ก็พอมีภูมิหลังเหมือนกัน!" ผู้หญิงที่พูดเยาะเย้ยซูหยูก่อนหน้านี้ก้าวออกมายิ้มแล้วพูด

"ภูมิหลัง? แค่นี้นับประสาอะไร? ตระกูลหลิวของเราใหญ่โตมโหฬาร ต้องกลัวเถ้าแก่ร้านกาแฟอย่างเธอด้วยเหรอ?" หลิวหม่านเยี้ยนรู้สึกโกรธจนถึงขีดสุด ชี้หน้าลั่วเฉียนแล้วพูด "นางหนู ฉันขอบอกอะไรคุณเอาไว้ก่อน! อย่าคิดว่าคุณเรียกคนมาแล้วพวกเราจะกลัว! นี่เป็นเรื่องของพวกเรากับคนแซ่หลิน ถ้าวันนี้เธอกล้ายื่นมือเข้ามายุ่ง พวกเราจะจัดการเธอไปด้วยอีกคน!"

"คุณพูดอะไรนะ?" ลั่วเฉียนรู้สึกโกรธจนถึงขีดสุด กำลังจะเรียกคนของเธอที่อยู่ด้านข้างลงมือ

แต่ในตอนนั้นเอง หลินหยางกดไหล่ของเธอ พูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ "เสี่ยวเฉียน เรื่องนี้คุณไม่ต้องยุ่ง"

"พี่หลิน…" ลั่วเฉียนหันหน้าไป

"พูดให้ถูกคือนี่คือเรื่องภายในครอบครัวของผม ผมจัดการเอง" หลินหยางพูด

ลั่วเฉียนลังเลสักพัก แต่สุดท้ายก็พยักหน้า พูดเสียงเบา "ก็ได้พี่หลิน ฉันจะฟังคุณ!"

พูดจบ เธอก้าวถอยหลังไปยืนอยู่ด้านข้าง

"รู้จักเจียมตัว!" หลิวหม่านเยี้ยนยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

"หลินหยาง! ผมขอถามคุณแค่คำเดียว ตกลงคุณจะไปกับพวกเราหรือเปล่า!" หลิวต้าเปียวพูด

"ผมก็ขอถามคุณแค่คำเดียวเหมือนกัน ตกลงพวกคุณมาขอร้องผมใช่หรือเปล่า?" หลินหยางถามกลับ

"ขอร้อง? คุณฝันไปเถอะ!"

"งั้นเชิญพวกคุณกลับไปเถอะ อย่ามารบกวนผมดื่มกาแฟ" หลินหยางยกกาแฟขึ้นดื่มแล้วพูด

"รนหาที่ตาย!"

หลิวต้าเปียวระเบิดอารมณ์ออกมา เหวี่ยงหมัดใส่ใบหน้าของหลินหยางโดยตรง

แต่ในตอนนั้นเอง หลิวหม่านเยี้ยนรีบคว้าแขนของเขา พูดเสียงเบา "พอแล้ว พอแล้ว! คุณอย่าทำร้ายเขาเด็ดขาด ถ้าเกิดเขาเป็นอะไรขึ้นมาแล้วไปฟ้องเสี่ยวหยู เสี่ยวหยูเกลียดพวกเราตายเหรอ? ตอนนี้เสี่ยวหยูเป็นดาราดัง ตระกูลหลิวของเรายังต้องพึ่งเธอ คุณจะทำให้หลานสาวเกลียดคุณไม่ได้เด็ดขาด!"

หลิวต้าเปียวตั้งสติได้ "พูดถูกแล้ว! ตอนนี้พวกเราควรทำยังไง?"

"ทำยังไง? กลับสิ! ก็บอกเสี่ยวหยูว่าเขาไม่ยอมมา!"

"ได้!"

หลิวต้าเปียวและคนอื่นหัวเราะเหอะเหอะ หลังจากนั้นเบิกตากว้างใส่หลินหยาง "ไอ้หนู! วันนี้ผมอารมณ์ดี ถือว่าคุณโชคดีไป ถ้าหากเป็นปกติคุณกล้ามาอวดดีต่อหน้าผมแบบนี้ ผมคงทำให้คุณล้มลงไปนอนอยู่บนพื้นแล้ว!"

พูดจบ เขาโบกมือ "ไป!"

คนของตระกูลหลิวเดินออกจากร้านกาแฟทันที

ลั่วเฉียนรู้สึกโมโหจนกระทืบเท้า ส่วนหลินหยาง สีหน้าเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หน้าประตู เสี่ยวหย่ากำลังมองเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด เธอหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาซูหยู

ภายในโรงแรมหมิงจู

"เสี่ยวหยู! เรื่องนี้จะโทษพวกเราไม่ได้ พวกเราไปขอร้องเขาแล้ว แต่หลินหยางทำตัวอวดดีมาก! เขาไม่เห็นคนของตระกูลหลิวอยู่ในสายตา! และยังไล่พวกเราไสหัวไป เธอว่าเขาทำเกินไปหรือเปล่า?"

ทันทีที่กลับมา หลิวหม่าเยี้ยนตรงไปหาซูหยู พูดด้วยสีหน้าที่ไร้เดียงสา

ซูหยูที่รู้ความจริงทั้งหมดจากเสี่ยวหย่า สีหน้าของเธอมืดมนลงทันที