บทที่ 982 ก้มหัว

ลมหายใจของคนตระกูลหลิวหยุดชะงัก

"หักแขนทั้งสองข้างของเขา" ชวี่เทียนตะคอก

"ครับ!"

บอดี้การ์ดจับแขนของหลิวต้าเปียวไปวางลงบนโต๊ะอย่างไม่เกรงใจทันที อีกคนไปดึงขาเก้าอี้มาจากไหนท่อนหนึ่งก็ไม่รู้ เตรียมตัวฟาดลงบนแขนของหลิวต้าเปียว

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

ทางด้านของคนตระกูลหลิวเริ่มร้อนใจแล้ว

โดยเฉพาะหลิวหม่านซานรีบก้าวออกมาข้างหน้า ตะโกนเสียงดัง "หลินหยาง! คุณแตะต้องเข้าไม่ได้!"

"ทำไมเหรอคุณป้า? มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?" หลินหยางถามด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย

"คุณยังรู้อยู่เหรอว่าฉันเป็นป้าของคุณ? คนคนนี้เป็นพี่ใหญ่ของฉัน! คุณกล้าทำร้ายเขา? มันไม่น่าเกลียดไปหน่อยเหรอ? รีบปล่อยเขาเดี๋ยวนี้! เร็ว!" หลิวหม่านซานพูดด้วยความโกรธ

"ปล่อย?" หลินหยางมองหลิวหม่านซาน พูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสงบ "แล้วทำไมก่อนหน้านี้พวกคุณถึงต้องบังคับผมคุกเข่า และตอนที่เรียกหัวหน้าเฉินคนนี้มาทำร้ายผม ทำไมไม่เห็นคุณก้าวออกมาขอความเห็นใจแทนผมบ้างเลย?"

"เรื่องนี้…" ลมหายใจของหลิวหม่านซานหยุดชะงัก ไม่รู้ควรโต้แย้งอย่างไร

"ลงมือ!"

หลินหยางพูดด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

"ไม่!"

หลิวหม่านซานกรีดร้อง สายตามองไปทางซูหยู รีบตะโกน "เสี่ยวหยู! รีบห้ามพี่เขยของเธอสิ!"

ซูหยูในตอนนี้ร้อนใจยิ่งกว่าคนอื่น

ด้านหนึ่งก็เป็นพี่เขยของเธอ อีกด้านหนึ่งก็เป็นลุงของเธอ เธอควรจะตัดสินใจอย่างไรดี?

แต่ตอนนี้มันไม่มีเวลาให้เธอไปคิดเลย

บอดี้การ์ดคนนั้นได้ยกขาเก้าอี้ขึ้น เตรียมตัวฟาดลงบนแขนของหลิวต้าเปียวแล้ว

ในช่วงของสถานการณ์คับขัน

"พี่เขย!"

ในที่สุดจิตใจของซูหยูก็พังทลาย เธอทิ้งตัวนั่งลงบนพื้น น้ำตาไหลพรากออกมา

"หยุดก่อน!"

หลินหยางตะคอก

บอดี้การ์ดรีบหยุดการกระทำของตนเองทันที

ลมหายใจของทุกคนที่อยู่ในเหตุการหยุดชะงัก

ซูหยูเบิกตากว้าง มองไปทางหลินหยางทั้งน้ำตา เธออ้าปากเล็กน้อยเหมือนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ตอนที่คำพูดมาถึงปลายลิ้น กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ

"เสี่ยวหยู คุณกำลังจะขอความเห็นใจแทนลุงของคุณเหรอ?" หลินหยางถามด้วยเสียงที่แผ่วเบา

"ฉัน…ฉันไม่รู้…" เสี่ยวหยูพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวด

"เสี่ยวหยู เขาเป็นลุงของเธอนะ! เขาเป็นลุงของเธอ! หรือเธอไม่คิดจะช่วยเขาเหรอ?" หลิวหม่านซานตะโกนพูดอีกครั้ง

คำพูดประโยคนี้เป็นเหมือนที่แหลมคมทิ่มลงกลางหัวใจของซูหยู

สีหน้าของเธอซีดขาว ร่างกายสั่นเล็กน้อย ท่าทางเหมือนคนที่จิตใจพังทลาย

เธอในตอนนี้อยู่ตรงกลางระหว่างทั้งสองฝ่าย ไม่สามารถขยับตัวแม้แต่นิดเดียว ไม่ว่าเดินไปฝั่งไหนก็ถูกวิพากษ์วิจารณ์…

หลินหยางลุกขึ้นอย่างกะทันหัน เดินเข้าไปโอบกอดซูหยูไว้ในอ้อมแขน

"พี่เขย!"

ซูหยูอดไม่ได้ที่จะปล่อยโฮร้องไห้ออกมา

จิตใจของเธอพังทลายอย่างสมบูรณ์

"เสี่ยวหยู ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร!" หลินหยางตบไหล่ของเธอแล้วพูดปลอบใจ

คนของตระกูลหลิวไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

"พี่เขย ฉันรู้ คุณทำเพราะหวังดีต่อฉัน แต่ว่า…ฉันไม่รู้ควรจะทำยังไงจริงๆ? ฉันไม่รู้จริงๆ…" ซูหยูพูดสะอื้น

"เสี่ยวหยู! คุณแบกรับทุกอย่างมามากพอแล้ว อันที่จริงเรื่องนี้ไม่ควรปล่อยให้คุณเข้าเกี่ยวตั้งแต่แรก แต่ในเมื่อคุณพูดแบบนี้ พี่เขยจะโทษคุณได้ยังไง พี่เขยรู้ว่าคุณทำเพื่อทุกคน ตอนที่พี่เขยถูกพวกเขารังแก คุณก็ต้องก้าวออกมาพูดแทนเหมือนกัน เพราะนิสัยของคุณมันเป็นแบบนี้" หลินหยางยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด

"พี่เขย…" ซูหยูเช็ดน้ำตา แต่ยังสะอื้นเสียงเบา

"เอาล่ะ ไปนั่งทางโน้นก่อนเถอะ"

"ได้…"

ซูหยูพยักหน้าเล็กน้อย ถูกคนของตระกูลหลิวพาไปนั่งที่ด้านข้าง

"ปล่อยผม! ยังไม่รีบปล่อยผมอีกเหรอ?" หลิวต้าเปียวพยายามดิ้นให้หลุดจากบอดี้การ์ดทั้งสองคน

บอดี้การ์ดทั้งสองคนเห็นสถานการณ์ ผ่อนแรงลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว

ยังไงหลินหยางก็พูดถึงขนาดนี้แล้ว

ดูเหมือน…แตะต้องหลิวต้าเปียวคนนี้ไม่ได้แล้ว

ทว่าวินาทีต่อมา หลินหยางเดินกลับมานั่งลงบนเก้าอี้ จุดบุหรี่แล้วขยับนิ้ว "พวกคุณยังจะยืนบื้ออยู่ทำไม? ลงมือ!"

"อะไรนะ?"

คนของตระกูลหลิวรู้สึกอึ้ง แต่ละคนมองตาค้าง

"ครับ!"

บอดี้การ์ดตอบรับเสียงดัง หลังจากนั้นนำแขนของหลิวต้าเปียวไปวางลงบนโต๊ะอีกครั้ง

หลิวต้าเปียวก็ตกตะลึงเช่นกัน

ก่อนที่ทุกคนจะตั้งสติได้ บอดี้การ์ดคนนั้นฟาดขาโต๊ะลงไปอย่างแรงแล้ว