บทที่ 991 แข่งทักษะการแพทย์

ทันทีที่เม็ดยาลงสู่ท้อง มันถูกย่อยหายไปอย่างรวดเร็วในพริบตา บางคนที่มีความคิดจะคายออกมาหลังจากออกไปเกิดความรู้สึกสิ้นหวังทันที

ไม่นาน ยาเม็ดที่วางอยู่บนโต๊ะเหลือไม่มากแล้ว

คุณชายจินถูกหลินหยางปล่อยลง

เขาใช้มือกุมคอของตนเอง ไออย่างรุนแรงพร้อมกับเม็ดยาไปด้วย

"คุณ รีบกิน! รีบกินสิ!"

"คุณชาย อย่าลังเล รีบกินเร็วเข้า!"

ยอดฝีมือของนิกายเทียนเซียสองคนพูดเร่งเร้า

คุณชายจินลังเลอยู่สักพัก แต่สุดท้ายก็กัดฟันแน่น โยนยาเข้าปากแล้วกลืนลงไป

"ส่งแขก!"

หลินหยางพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย หันหลังแล้วเดินออกจากประตูก่อน

สีหน้าของคนที่อยู่ในห้องประชุมเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

เดิมทีพวกเขาตั้งใจมาช่วยโอกาสหาผลประโยชน์จากตัวของหลินหยาง

แต่คิดไม่ถึง ครั้งนี้พวกเขาดึงตนเองเข้าไปเกี่ยวข้องด้วยแล้ว…

ทุกคนเดินก้มหน้าจากไป

หลินหยางกลับไปที่ห้องวิจัยอีกครั้ง เริ่มวิจัยยาถอนพิษของซูเหยียนต่อ

"หมอเทวดาหลิน แบบนี้ไม่เป็นอะไรจริงเหรอ?" ยี่กุ้ยหลินเดินเข้ามา สีหน้ายังคงดูกังวลเล็กน้อย

"ต้องส่งคนไปตรวจสอบหมู่บ้านราชาสมุนไพร" แววตาของหลินหยางเคร่งขรึม หันไปพูด "ไปเรียกหยานเคอเอ๋อมา"

"ได้" ยี่กุ้ยหลินเดินออกไปทันที

ผ่านไปสักพัก หยานเคอเอ๋อเดินเข้ามาในห้องวิจัยด้วยความระมัดระวัง

"หมอ…หมอเทวดาหลิน คุณเรียกหาฉัน?"

"เล่าเรื่องที่คุณรู้เกี่ยวกับหมู่บ้านราชาสมุนไพรให้ผมฟังทั้งหมด" หลินหยางพลางทำวิจัยพลางพูด

สีหน้าของหยานเคอเอ๋อซีดขาวทันที เหมือนกับกำลังนึกถึงเรื่องอะไรที่น่ากลัวจนถึงขีดสุด ร่างกายของเธอถึงขั้นสั่นเล็กน้อย

"ฉันไม่รู้…ฉัน…ฉันไม่รู้ ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับ…หมู่บ้านราชาสมุนไพรในปัจจุบันเลยสักนิด…"

หยานเคอเอ๋อกุมศีรษะของตนเองนั่งยองลงพื้น พูดด้วยเสียงที่สั่นเทา

หลินหยางรู้สึกอึ้ง เหลือบมองเธอ ลังเลสักพักแล้วพูด "โทษทีที่ดึงความทรงจำไม่ดีของคุณกลับมา"

"ไม่…ไม่หรอก…"

หยานเคอเอ๋อส่ายหัว ในแววตายังคงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

"คุณแค่ตอบคำถามเดียวของผมก็พอ!" หลินหยางพูด

"คุณอยากรู้อะไร?" หยานเคอเอ๋อเงยหน้าที่ซีดขาวขึ้นมองเขา

เห็นเพียงหลินหยางหันหน้ามาอย่างกะทันหัน สีหน้าของเขาดูเคร่งขรึมมาก "เคอเอ๋อ! ภายในของหมู่บ้านราชาสมุนไพร มียาที่สามารถขจัดพิษของดอกปลิดชีพหรือเปล่า?"

ทันทีที่ได้ยินคำพูดประโยคนี้ สีหน้าของหยานเคอเอ๋อแข็งทื่อ

เธอเม้มริมฝีปาก ลังเลอยู่สักพักใหญ่…

"บอกผมมาว่ามีหรือไม่มี?"

"มี…" หยานเคอเอ๋อสูดหายใจเข้า พยักหน้าเล็กน้อย

หลินหยางรู้สึกดีใจทันที

เขาหลับตาทั้งคู่ลง เงียบไปสักพัก หลังจากนั้นเริ่มจมอยู่กับการวิจัยต่อ

"เอาล่ะ ไม่มีอะไรแล้ว เคอเอ๋อ คุณกลับไปเถอะ"

"ถ้าหากคุณจะไปเอายาที่หมู่บ้านราชาสมุนไพร ฉันขอแนะนำให้คุณล้มเลิกความคิดนี้เถอะ ถ้าคุณไปจะไม่มีโอกาสได้กลับมาอีก!" หยานเคอเอ๋อพูดอย่างกะทันหัน

หลินหยางหันหน้าไปมอง

เห็นเพียงในเบ้าตาของหยานเคอเอ๋อนองไปด้วยน้ำตา เธอตะโกนพูดอีกครั้ง "อันที่จริงคุณไม่ควรรับการท้าครั้งนี้ด้วยซ้ำ! เพราะคุณไม่มีทางชนะหมู่บ้านราชาสมุนไพร คุณไม่รู้ว่าหมู่บ้านราชาสมุนไพรน่ากลัวแค่ไหน! คุณมันโง่!"

พูดจบ เธอหันหลังวิ่งออกจากห้องวิจัยอย่างกะทันหัน

หลินหยางรู้สึกอึ้ง ยืนมองแผ่นหลังที่จากไปของหยานเคอเอ๋อโดยไม่พูดอะไร

บางทีหมู่บ้านราชาสมุนไพรอาจจะแข็งแกร่งมาก

แต่…เขายังมีทางเลือกอื่นอีกเหรอ?

เวลาที่เหลือหลังจากนั้นหลินหยางเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องวิจัย

จนกระทั่งถึงคืนก่อนวันแข่ง เขาถึงยอมออกมานอนพักผ่อน

รุ่งเช้าของวันที่สอง!