บทที่3145 ข้าจะแต่งงานกับผู้นำพันธมิตรหลิน

ตระกูลอ่าวเสวี่ยตั้งอยู่บนธารน้ำแข็งขนาดใหญ่

แผ่นน้ำแข็งล้อมรอบด้วยภูเขาน้ำแข็งสูงตระหง่านซึ่งดูยิ่งใหญ่มาก

แต่บนแผ่นน้ำแข็งนี้ มีอาคารจำนวนมากที่ดูเหมือนประติมากรรมน้ำแข็ง

ลมและหิมะปกคลุมทั่วทั้งเมือง ทำให้เมืองนี้ดูน่าตื่นตาตื่นใจและดูสวยงามเป็นพิเศษ

หลินหยางมองไปที่เมืองอันใหญ่โตตรงหน้าเขา ด้วยแววตาที่ตกตะลึง

เพื่อให้สามารถสร้างเมืองเช่นนี้ในสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายเช่นนี้ ตระกูลอ่าวเสวี่ยต้องมีความสามารถค่อนข้างมาก

แต่เขาไม่ได้สังเกตว่าอ่าวหานเหมยที่อยู่ข้างๆ เขาตกใจยิ่งกว่านี้อีก

สองชั่วโมงเต็มๆ!

หลินหยางรักษาไฟประหลาดนี้ไว้ได้จริงๆ ทำให้ม้าของทุกคนเคลื่อนไปข้างหน้าด้วยอุณหภูมิคงที่

แล้วดูหลินหยางสิ เขาไม่หน้าแดงหรือมีอาการหอบหายใจเลย

ราวกับว่าไฟประหลาดที่เขาจุดขึ้นตลอดสองชั่วโมงที่ผ่านมานั้นแทบไม่ได้ใช้พลังงานเลย

“พลังภายในของคนๆ นี้…มันไม่ล้ำลึกเกินไปหน่อยเหรอ?”

อ่าวหานเหมยครุ่นคิดอยู่ในใจ

ทุกคนยังคงเดินหน้าต่อไป และเมื่อพวกเขามาถึงประตู ผู้ชายที่หล่อเหลามากหลายคนในชุดคลุมสีขาวก็เดินเข้ามา

"สวัสดีครับคุณหนู!"

ทุกคนประสานหมัดและทำความเคารพ

"เปิดประตูสิ"

อ่าวหานเหมยพูดอย่างใจเย็น

“ขอรับ”

ประตูน้ำแข็งบานใหญ่เปิดออก

ทุกคนต่างเข้ามาเรียงกัน..

“คุณหนูรองกลับมาแล้ว! คุณหนูรองกลับมาแล้ว!”

มีเสียงตะโกนดังลั่นจากด้านหน้าคฤหาสน์ของเผ่าเย่ไหม ซึ่งตั้งอยู่ทางขวาของเมือง

จากนั้นก็เห็นทายาทสายตรงของเผ่าเย่ไหม จำนวนมากเดินออกไป

ผู้นำซึ่งเป็นชายวัยกลางคนที่มีหนวดเคราสีขาวและผมสีขาวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว จ้องมองไปที่อ่าวหานเหมยที่กำลังพลิกตัวลงจากม้าและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มอย่างเคร่งขรึม: "หานเหมย! เป็นอย่างไรบ้าง? ?”

“ท่านพ่อ เราจวนจะสำเร็จแล้ว ตระะกูยอดเจ้าแห่งสำนักเหล่านั้นยินดีที่จะเข้าร่วมตระกูลอ่าวเสวี่ยของเรา”

อ่าวหานเหมยกล่าว

เมื่อทุกคนได้ยินสิ่งนี้ พวกเขาก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"ดีมากเลย สำเร็จแล้ว!"

“ด้วยวิธีนี้ ตระกูลของเราก็จะมีต้นทุนแล้ว”

“ถ้าในอนาคตคุณหนูรองเสียชีวิต พวกเราก็จะไม่ถูกไล่ออกจากเมือง”

"ดีมากจริงๆ!"

ผู้คนต่างพากันดีใจและตื่นเต้นเป็นอย่างมาก

เมื่ออ่าวหานเหมยเห็นสิ่งนี้ ก็มีแววตาแห่งความเงียบงันในดวงตาของนาง

“คิดไม่ถึงว่าเจ้าก็มีประโยชน์เหมือนกันนะเนี่ย! ก็ดี ก็ไม่เสียแรงที่เผ่าเย่ไหมของเราทุ่มเททรัพยากรทั้งหมดของเราเพื่อฝึกฝนเลี้ยงดูเจ้า อย่างน้อยเจ้าก็นำโชคลาภมาให้เราก่อนตาย!”

ในเวลานี้เสียงหัวเราะเหน็บแนมก็ดังขึ้น

เป็นผู้หญิงวัยกลางคนที่แต่งหน้าฉูดฉาดที่พูดออกมา

ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดสีม่วงและโดดเด่นท่ามกลางฝูงชน

ใบหน้าของอ่าวหานเหมยตึงขึ้นเล็กน้อย และนางก็สูดจมูกอย่างเย็นชา: "แม่รอง ท่านอยากให้ข้าตายจนทนไม่ไหวจริงๆเหรอ?"

“ข้าไม่ได้พูดแบบนั้น แต่ท้ายที่สุดแล้ว เจ้าก็ได้ผลานทรัพยากรของเผ่าพวกเราไป หากเจ้าไม่สามารถตอบแทนให้พวกเราได้ แล้วเจ้าจะคู่ควรกับเผ่าเย่ไหมของพวกเราหรือ?”

ผู้หญิงคนนั้นหัวเราะเยาะ

“เอาล่ะ พูดให้มันน้อยๆหน่อย หานเหมย ไปพักผ่อนเถอะนะ”

หัวหน้าเผ่าเย่ไหม กล่าวอย่างใจเย็น

“ท่านพ่อ ไม่ต้องกังวล ครั้งนี้ข้าได้กำไรมากมายจากการกลับมาของข้า”

อ่าวหานเหมยเอียงหัวของนาง พยักเพยิดไปทางหลินหยางแล้วพูดตรงๆว่า: "ให้ข้าแนะนำให้ท่านรู้จัก นี่คือหลินหยาง ผู้นำพันธมิตรชิงซวน!"

“พันธมิตรชิงซวน?”

“ข้าจำได้ว่า ดูเหมือนว่าจะเป็นพันธมิตรที่สร้างจากกำลังของพลเรือนส่วนใหญ่!”

“พันธมิตรพวกหัวมังกุฏท้ายมังกรแบบนี้เรียกได้ว่าเป็นแค่การรวมตัวของพวกหัวมังกุท้ายมังกร หานเหมย ทำไมเจ้าถึงพาบุคคลนี้มาที่นี่?”

“ผู้นำของพวกหัวมังกุท้ายมังกร มีคุณสมบัติที่จะก้าวเข้าสู่ตระกูลอ่าวเสวี่ยของข้าด้วยเหรอ? หานเหมยรีบกำจัดเขาเร็วๆซะ หากคนในตระกูลรู้เรื่องนี้ เผ่าเย่ไหม ของเราจะประสบปัญหาอีกครั้งแน่!”

ผู้คนพูดด้วยความรังเกียจ

คิ้วของหลินหยางกระตุกเล็กน้อย

ฉู่ชิวโกรธมากจนแทบอยากจะระเบิด

อย่างไรก็ตาม อ่าวหานเหมยก็พูดอย่างใจเย็น

“ท่านพ่อ ข้าจะไม่ขับไล่ผู้นำพันธมิตรหลินออกไป ในทางกลับกัน ข้าจะแต่งงานกับผู้นำพันธมิตรหลินด้วย!”

เมื่อคำพูดจบลง และเหตุการณ์ก็เงียบไปชั่วขณะ

ผู้คนทั้งหมดดูเหมือนจะตัวแข็งทื่อ และพวกเขาทั้งหมดยังคงนิ่งเฉย

พวกเขาทั้งหมดจ้องมองที่อ่าวหานเหมยด้วยตาโตและตาเล็ก

เหลือเพียงเสียงเดียวในสถานที่เกิดเหตุ นั่นคือเสียงลมฟัดและหิมะปลิว....

หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีก็มีเสียงโหวกเหวกโวยวายขึ้น

“คุณหนูรองบ้าไปแล้ว! คุณหนูรองบ้าไปแล้ว!”

“นางพูดว่าอะไรนะ? แต่งงานกับผู้นำพันธมิตรชิงเซวียนคนนี้งั้นเหรอ?”

“อัปยศ! น่าอัปยศจริงๆ! คุณหนูรอง หากเจ้าตกลงใจที่จะแต่งงานกับคนแบบนี้ เจ้าจะนำความอับอายมาสู่เผ่าเย่ไหมของพวกเรา!”

“ไม่ได้เด็ดขาด! ไม่ได้เด็ดขาด!”

ชาวเผ่าเย่ไหมคำรามอย่างบ้าคลั่ง

มันเหมือนกับหม้อที่เกิดระเบิด

ทุกคนต่างคัดค้านเหมือนคลื่นโต้ซัด

แต่ผู้หญิงคนนั้นกลับยกมุมปากขึ้นแสยะยิ้มแล้วหันศีรษะแล้วพูดว่า "ที่รัก เห็นไหม? นี่คือลูกสาวที่แสนดีของเจ้าน่ะ! เฮอะ เฮอะ..."

ใบหน้าของหัวหน้าเผ่าเย่เหม่ยมืดมน และเขาจ้องมองไปที่อ่าวหานเหมยยอย่างเย็นชา จากนั้นก็มองไปที่หลินหยาง และพูดด้วยเสียงแหบแห้ง: "ผู้นำหลินคนนี้ช่างหล่อเหลาจริงๆ แต่หานเหมยแม้ว่าเจ้าจะกำลังจะตาย เจ้าก็ไม่ควรทำตัวเหลวไหลขนาดนี้！ข้าไม่เห็นด้วย"

“ท่านพ่อ ข้าคิดว่าท่านจะเห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้”