ตอนที่ 3254
บทที่3258 พระอาทิตย์ครั้งสุดท้าย
October 21, 2026
อูหงขนหัวชาสั่นไปทั้งตัว
เขาพบว่าตัวเองนั้นไม่สามารถมองผ่านคนคนนี้ไม่ได้อีก
ในเวลานี้หลินหยางเหมือนกับมองเหวลึกไม่เห็น เดินมาทีละก้าวๆเหมือนกับว่าจะกลืนกินเขา
“ท่านหลิน รีบหยุดเดิน!เธอหยุดเดินเดี๋ยวนี้!”
“ฉันเตือนเธอก่อนนะ ถ้าเธอยังไม่หยุดเดิน ฉัน...ฉันจะหนานซิ่งเอ๋อร์ให้ตายเลย รีบหยุดเดิน!”
อูหงตะโกนพูดอย่างท้อแท้
แต่หลินหยางไม่หยุดเดิน
เมื่อหลินหยางอยู่เข้าใกล้อูหงในระยะสองสามเมตร หลินหยางถึงหยุดเดิน
“ฆ่าเลย ฉันรอให้เธอลงมือ”
หลินหยางเปิดปากแล้วพูด
เสียงที่เย็นชาไม่มีอารมณ์แม้แต่น้อย
อูหงจับดาบเอาไว้ มือไม่หยุดที่จะสั่น ไม่สามารถตัดคอของหนานซิ่งเอ๋อร์ได้
เขาลังเลและกำลังกลัว
เขาและหนานซิ่งเอ๋อร์ก็เคยรู้จักกันมาก่อน ในช่วงเวลาที่อยู่พันธมิตรชิงเซวียน ปัญหามากมายก็มีหนานซิ่งเอ๋อร์ช่วยเขาจัดการ
เขาสามารถฆ่าผู้คุ้มกันของหนานซิ่งเอ๋อร์ได้อย่างไม่ลังเล แต่ถ้าให้เขาฆ่าหนานซิ่งเอ๋อร์เขายากที่จะลงมือ
การทรยศของเขาเป็นเพียงเพื่อความอยู่รอด ไม่ได้หมายความว่าอูหงนั้นไม่มีความเป็นมนุษย์เลย
ไม่ว่ายังไง อูหงเลือกทางนี้แล้วก็คือจะเลือกอยู่ยืนตรงข้ามของหลินหยาง
หลินหยางไม่สามารถปล่อยเขาไปได้
“ถ้าหากเธอไม่กล้าลงมือ ฉันเคยผู้แล้วให้เธอฆ่าตัวตายเลย แบบนี้ฉันสามารถให้เธอตายอย่างเหมาะสมและจะสั่งให้คนฝังเธอ เธอเลือกเองเลย”
หลินหยางพูดอย่างนิ่งๆ
ดวงตาของอูหงน้ำตาไหลไม่หยุด สติพังทลายไปจนถึงขีดสุดแล้ว
แต่ในช่วงเวลาสำคัญนี้
เสียงดังขึ้น!
มีแสงใบมีดสีทองส่องลงมาจากสวรรค์โจมตีไปทางหลินหยาง
หลินหยางขมวดคิ้วแล้วรีบยกสองมือขึ้น เปล่งพลังแห่งสวรรค์ออกมาพุ่งไปทางแสงใบบมีด
บูม!
พลังทั้งสองอันมาเจอกัน ก็ระเบิกออกเป็นคลื่นเป็นชั้นๆ
หลินหยางมองแสงใบมีดบนท้องไฟ ถึงรู้ว่าแสงนี้ถูกปล่อยออกมาจากระยะไกลหลายร้อยไมล์
“เหล่าจู่?”
หลินหยางพูดด้วยเสียงที่แหบ
“พันธมิตรชิงเซวียน พรุ่งนี้จะให้พวกเธอได้เห็นพระอาทิตย์เป็นครั้งสุดท้าย!”
มีเสียงดังขึ้นออกมา จากนั้นกลิ่นอายที่น่ากลัวจากระยะไกลหลายร้อยไมล์ก็สลายไป
หลิ่หยางมองอย่างไม่แยแส ดวงตาเต็มไปด้วยสงคราม
เขาตั้งสติขึ้นมา อูหงทิ้งดาบในมือแล้ว แล้วรีบวิ่งไปทางเหล่าจู่อย่างสิ้นหวัง
สุดท้ายเขาก็ไม่กล้าลงมือ
แต่เขานั้นก็กลัวหลินหยาง ไม่กล้าสู้กับหลินหยางด้วยซ้ำ
หลินหยางมองไปทางอูหงแต่ก็ไม่ได้ตามไป
“อูหง แค้นทั้งหมดฉันจะสะสางพรุ่งนี้!”
หลินหยางตะโกนไปหนึ่งคำ
แต่เสียงนี้เหมือนกำลังตัดสินเขา
อูหงปิดตาไม่กล้าหันกลับไป และวิ่งอย่างสุดชีวิต....
หลินหยางมองอย่างไม่แยแส จนกระทั่งมองไม่เห็นร่างของอูหง เขาเดินไปทางหนานซิ่งเอ๋อร์
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เจ้าเมืองหนานหลี่เฉิงพาผู้แข็งแกร่งของพันธมิตรชิงเซวียนมาถึง
เห็นถึงหนานซิ่งเอ๋อร์ที่บาดเจ็บ เจ้าเมืองทนไม่ไหวที่จะน้ำตาไหล
“เข้าเฝ้าท่าน!”
ทุกคนคุกเข่าลง
“ลุกขึ้นเถอะ”
หลินหยางมองดูถนนลาดยางที่ทอดยาวพูดขึ้น: “ทุกคนกลับไปที่ตั้งกองทหาร เตรียมต้อนรับสงคราม!”
“ท่าน ในเมื่อเธอกลับมาแล้ว ไม่อย่างนั้นพวกเราถอยกลับไปในโลกฆราวาสด้วยกันเพื่อหลีกเลี่ยงสงครามนั้น?”
ผู้นำหมู่บ้านหยุนเซียวจับหมัดแล้วพูด: “คำขู่ของเทพเทวดา มันยากจริงๆที่จะไปแตะ.....”
“แล้วโลกฆราวาส จะรอดได้อย่างไร?สถานการณ์แบบนี้ ฉันอยากไป พวกเธอจะมีสักกี่คนยอมที่จะไป?”
หลินหยางพูดอย่างนิ่งๆ