บทที่3744 เห็นด้วยแล้วทำไมไม่ยอมทำล่ะ?

หลี่ขวงเริ่น และคนอื่นๆลังเลและไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไปดี

ถึงกับมีบางคนที่ทนไม่ได้กับพฤติกรรมวู่วามและบ้าคลั่งของมู่หรงซง พร้อมจากไปด้วยความโกรธเคือง แต่มีคนบางส่วนที่กำลังสับสนมาก

อย่างไรเสีย พวกเขาก็เป็นคนของอาคารมอบรางวัลนำจับ ดังนั้นก็ย่อมต้องเชื่อฟังคำสั่งของมู่หรงซง อีกทั้งมู่หรงซงก็ดูแลคนเหล่านี้อย่างดี

"จะทำยังไงกันดี?"

มีคนถามหลี่กวงเหริน

หลี่กวงเหรินกัดฟันแน่น และในที่สุดก็โบกมือ พร้อมพูดด้วยท่าทีเคร่งขรึม: "พวกเจ้าอยากไป งั้นพวกเจ้าก็ไปเถอะ ส่วนข้า... ส่วนข้าน่ะไปไม่ได้จริงๆ!"

“หัวหน้าหลี่ หลังจากเรื่องนี้จบลงคุณไม่กลัวว่าท่านประธานจะตำหนิท่านเหรอ?”

“งั้นหลังจากนี้ข้าจะไปอธิบายให้ประธานฟังเอง!”

"ถ้าเช่นนั้นก็ดี หัวหน้าทีมหลี่ ท่านก็ดูแลตัวเองด้วย!"

ทุกคนตะโกนและรีบออกไปพร้อมอาวุธในมืออย่างครบครัน

มีคนที่พุ่งเข้าร่วมการต่อสู้เพิ่มมากขึ้น

คนจากตระกูลดาบโลหิต, ฉินเจี้ยนหนู่, หลางหยา และกลุ่มของพวกเขาตกอยู่ในสภาวะเสียเปรียบอีกครั้งทันที

ทุกคนต่อสู้และเอาแต่ล่าถอย ไม่สามารถสร้างผลกระทบใดๆให้มู่หรงซงได้เลย

มู่หรงซงยังคงยืนหยัดรักษาวงเวทย์เลือดเนื้ออันน่าสะพรึงกลัวไว้ พลังการทำลายล้างที่น่าสะพรึงกลัวก็ประทุขึ้นภายในวงเวทย์ซึ่งกัดกร่อนหลินหยางและเทพยุทธ์เจิ้นอวี้อย่างบ้าคลั่ง

ส่วนทางเทพยุทธ์เสี้ยวเทียนก็อยู่ที่นั่นตั้งแต่ต้นจนจบ เอาแต่มองด้วยสายตาอันเย็นชา

“ดีมาก! ทำแบบนั้นแหละ! ยืนหยัดต่อไปซะ รอข้าอีกครึ่งชั่วโมง ข้าจะทำให้ทั้งสองคนย่อยสลายกลายเป็นกองเลือด”

“ ขอแค่ทั้งคนสองคนนี้ถูกฆ่า ทั่วทั้งชีพจรมังกรใต้ดินแห่งนี้ ก็จะไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ทั้งอาคารมอบรางวัลนำจับของข้าได้อีก!”

"พวกเราจะปกครองทั้งชีพจรมังกรใต้ดิน ชีพจรมังกรใต้ดินทั้งหมดจะตกเป็นของพวกเราเท่านั้น!"

ดวงตาของมู่หรงซงเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและตื่นเต้น ราวกับว่าเห็นฉากที่ใกล้ไปจนถึงสถานการณ์อันสิ้นหวัง

แต่ทว่าในตอนนั้นเอง เทพยุทธ์เจิ้นอวี้ที่เริ่มโนกัดกร่อนร่างจนประทุเป็นความโมโหจนเริ่มคุ้มคลั่ง

“อยากจะย่อยสลายร่างกายของข้างั้นเหรอ? มู่หรงซง นี่แกคิดว่ามันจะง่ายขนาดนั้นเลยรึไง?”

เทพยุทธ์เจิ้นอวี้คำราม และด้วยเสียงคำรามอย่างกะทันหัน ร่างกายของเขาก็มีแสงศักดิ์สิทธิ์ที่เต็มไปด้วยสีสันระเบิดออกมาอีกครั้ง

ในครั้งนี้ เทพยุทธ์เจิ้นอวี้กำลังเริ่มต่อสู้จริงๆ

ดูเหมือนว่าเขาจะเผาไหม้พลังจากแกนต้นกำเนิด เผาผลานอายุขัยของเขา เพื่อปลดปล่อยพลังทั้งหมดออกมา

“เปิดออมาให้ข้า!”

ดวงตาของเทพยุทธ์เจิ้นอวี้เป็นสีแดงเถือก พร้อมกระหน่ำชกบาเรียที่ทำจากอักระของค่ายกลเลือดเนื้อ

ทันใดนั้น ค่ายกลเลือดเนื้อทั้งหมดก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง

มีรอยแตกร้าวขนาดใหญ่รอยหนึ่งปรากฏขึ้นตรงผนังของค่ายกลเลือดเนื้อ

ร่างกายของมู่หรงซงสั่นเทาด้วยความกลัว เขามองไปที่เทพยุทธ์เจิ้นอวี้อย่างยากจะเชื่อสายตาได้

“การโจมตีส่งผลกระทบร้ายกาจมากจริงๆ! ไม่สิ ประเมินความแข็งแกร่งของเจิ้นอวี้ต่ำไปแล้ว!”

สีหน้าของมู่หรงซงกระชับขึ้น ค่ายกลเลือดเนื้อนี้ต้องแข็งแกร่งยิ่งขึ้นอีก!

“จางเหอ หวางกัง โม่อวิ๋นลั่ว! พวกเจ้ารีบมาที่นี่เร็วๆ และช่วยข้าระดมกำลังที!”

มู่หรงซงตะโกน

เมื่อกลุ่มยอดฝีมือจากอาคารมอบรางวัลนำจับกลุ่มหนึ่งได้ยินเสียงนั้น พวกเขาก็ยอมปล่อยศัตรูที่อยู่ตรงหน้าทันที พร้อมทั้งหันหลังกลับและวิ่งไปอยู่ข้างกายมู่หรงซง

อย่างไรก็ตามมู่หรงซงไม่ได้สนใจสิ่งนี้เลย เขาทำเพียงแค่ดึงดาบยาวอันคมกริบออกมาจากเอวโดยตรงและฟันไปที่คนเหล่านี้อย่างรวดเร็ว

ก่อนที่ทุกคนจะมีเวลาทันได้ตอบสนอง ศีรษะของพวกเขาก็ถูกดาบของมู่หรงซงฟันจนแยกจากกัน แล้วก็ขาดใจตายคาที่ทันที

"นั่นมันอะไรน่ะ?"

ทั่วทั้งหมดต่างก็หวาดกลัว

“พี่หวาง! พี่จาง!”

ดวงตาของหลี่กวงเหรินเบิกกว้าง และเขาก็กู่ร้องตะโกนออกมาจนสุดปอด

“เจ้าไม่จำเป็นต้องประหลาดใจหรือเศร้าไปหรอกน่า ตอนนี้ศัตรูตัวฉกาจของเราในคือเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ มีเพียงค่ายพลังนี้เท่านั้นที่สามารถดักจับและสังหารเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ได้ มว่าตอนนี้กำลังของค่ายพลังนี้ยังไม่มากพอ ข้ายังต้องการเนื้อและเลือดจึงจำต้องฆ่าพวกเขา ตอนนี้ ข้าก็แค่ต้องการเพียงผู้เสียสละพวกมัน เพื่อที่จะสามารถแลกกับอนาคตที่พวกเราเฝ้ารอ แล้วทำไมไม่ยอมให้ความร่วมมือล่ะ?”

ราวกับว่ามู่หรงซงเริ่มจะสัมผัสได้ถึงความไม่พอใจจากทุกคน และรีบตะโกนออกมาเสียงดังเพื่อพยายามปลอบประโลมใจผู้คนทันที

แต่เห็นได้ชัดว่าทุกคนต่างรู้สึกหวาดผวากับฉากเมื่อครู่นี้และตอบสนองอะไรไม่ได้เลยเป็นเวลานาน...

ข้อแก้ตัวนี้ช่างฟังดูโหดเหี้ยมมาก แต่หากลองครุ่นคิดให้ดีๆ มันก็สมเหตุสมผล

พลังจากวิชาต้องห้ามนี้สามารถโจมตีเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ได้ เนื่องจากมันได้ผลแน่นอน ดังนั้นการคงสภาพค่ายพลังนี้เอาไว้ให้แข็งแกร่งจึงเป็นเรื่องปกติ

อีกทั้งวิชาต้องห้ามนี้ต้องใช้เนื้อและเลือดของคนเป็นๆเท่านั้นถึงจะสามารถคงสภาพเอาไว้ได้ ดังนั้นตามที่มู่หรงซงบอก การเสียสละดังกล่าวจึงเป็นสิ่งจำเป็น ไม่อย่างนั้นก็จะไม่มีทางฆ๋าเทพยุทธ์เจิ้นอวี้ลงได้ และคนทั้ง 108 คนก่อนหน้านี้จะต้องตายอย่างไร้ประโยชน์

แต่ว่าเทพยุทธ์เจิ้นอวี้จะถูกฆ่าได้ง่าายยดขนาดนั้นได้อย่างไร?