บทที่3876 แลกเปลี่ยนทางธุรกิจ

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ หลินหยางย่อมต้องดีใจมากโดยธรรมชาติ

แน่นอนว่าผงสีม่วงเหล่านี้มีเจ้าค่ามากกว่าอุปกรณ์เหล่านั้นอย่างเห็นได้ชัด

หลินหยางมีอุปกรณ์ของหลี่หว่านหรงและคนอื่นๆ อยู่มากมายแล้ว จะมีมากขึ้นหรือน้อยลงอีกสักชุดก็ไม่ได้มีความหมายมากนัก

แต่ผงสีม่วงเหล่านี้ดูเหมือนจะมีความเกี่ยวข้องกับพลังของคนในสมัชชา แบบนี้แล้วหลินหยางจะไม่ต้องการได้อย่างไร?

“หมอเทวดาหลิน สิ่งของน่ะข้ายกให้เจ้าได้ แต่เจ้าไม่เพียงแค่ต้องยอมแพ้เรื่องนี้เท่านั้น เจ้าต้องช่วยพวกเราไปช่วยชีวิตคนเหล่านั้นด้วย! ข้าคิดว่าสำหรับเจ้าแล้วมันก็ไม่น่าจะยากใช่ไหม?”

เฉียวปู้อี้พูดขึ้นมาอีกครั้ง

“สำหรับสถานการณ์ของพวกเขา ถึงขนาดที่ข้าไม่จำเป็นต้องลงมือเองด้วยซ้ำ”

หลินหยางพูดเบาๆจากนั้นก็เบนสายตาไปมองเจ้าเมืองหนานหลี่

เจ้าเมืองหนานลี่เข้าใจได้ทันที และรีบให้คนขนร่างของศพทั้งสิบลงไป

“ข้าคิดว่าการรักษาคงจะต้องใช้เวลาสักพักหนึ่ง ตอนนี้พวกเจ้าก็เอาสิ่งของมาให้ข้าได้แล้ว”

หลินหยางพูดขึ้นด้วยท่าทางไม่รีบร้อน

"ได้"

เฉียวปู้อี้พยักหน้า จากนั้นก็สั่งให้คนไปรวบรวมผงจื่อเทียนในมือของสมัชชาทุกคนทันที แล้วก็มอบให้หลินหยาง

“รองแม่ทัพเฉียว!”

ท่าทางของชิวจิ้นหร่านดูลังเล จากนั้นก็โน้มตัวเข้าใกล้เล็กน้อย และพูดเสียงแหบแห้ง: "การทำแบบนี้จะเป็นอันตรายต่อสมัชชาของพวกเราไหม?"

"เจ้าคิดจะจะพูดอะไรกันแน่?"

เฉียวปู้อี้ถามด้วยรอยยิ้มเบาๆ

“หากคนๆ นี้เอาอุปกรณ์ของเราไป แล้วตอนนี้ก็ยังอยากได้ผงจื่อเทียนพวกนี้อีก คงไม่ใช่ว่าท่านมองไม่เห็นจุดประสงค์ของเขาหรอกใช่ไหม?”

ชิวจิ้นหร่านพูดด้วยท่าทีเคร่งขรึม

“แน่นอนว่าข้ารู้ดี หมอเทวดาหลินดูเหมือนจะมีท่าทีต่อต้านสมัชชาใหญ่ของเรามาก เขาทำเช่นนี้เพียงเพื่อเพิ่มอำนาจต่อต้านต่อสมัชชาใหญ่ พูดตามตรง หากเหล่าเบื้องบนในสมัชชาใหญ่ทราบการกระทำเช่นนี้ของเขา พวกเขาต้องลงมือดำเนินการบางอย่างแน่นอน อย่างน้อย หมอเทวดาหลินคงจะไม่ได้มีชีวิตที่ราบรื่นอีกต่อไป แต่เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับพวกเราด้วยล่ะ?”

เฉียวปู้อี้หัวเราะเบา ๆ

"แต่ว่า..."

“ท่านชิว ข้ารู้ดีว่าเจ้ากำลัวกังวลอะไร ไม่ต้องกังวลหรอก เรื่องที่ว่าหมอเทวดาหลินก่อเรื่องไม่ได้และ อำนาจของสมัชชาใหญ่ เจ้าควรรู้ดีกว่าข้าอีกนะ ในทางตรงกันข้าม เราควรจัดการเรื่องนี้ให้เรียบร้อยโดยเร็วที่สุด ด้วยวิธีนี้เท่านั้น พวกเราถึงจะสามารถรักษาตำแหน่งของตนเองไว้ได้”

เฉียวปู้อี้ยิ้มเบาๆและพูดต่อว่า: "เจ้าคงไม่คิดว่าหมอเทวดาหลินได้อุปกรณ์ของพวกเราไป แล้วได้รับผงจื่อเทียน เขาก็จะสามารถคุกคามสมัชชาใหญ่ได้หรอกนะ? เจ้าไม่มั่นใจในสมัชชาใหญ่เหรอ? หรือเจ้าเชื่อมั่นในตัวหมอเทวดาหลินมากเกินไปหรือเปล่า?”

คำพูดนั้นจบลง ทันใดนั้นชิวจิ้นหร่านก็พูดไม่ออกทันที

ใช่แล้ว

แค่เรื่องพวกนี้นี้เพียงอย่างเดียว จะนำพาให้เกิดภัยคุกคามต่อการประชุมได้อย่างไร?

ตนคงจะกังวลมากเกินไปเอง

อย่างไรก็ตาม ชิวจิ้นหร่านก็ยังไม่ชอบวิธีการของเฉียวปู้อี้นัก

เหตุผลที่เขายอมทำเช่นนี้ก็เพียงเพื่อรักษาตำแหน่งของตนเอง และไม่อยากทำให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่

อันที่จริงหลายๆคนในสมัชชาก็ยังคงยึดมั่นในเจตนารมณ์เดิม

เพียงแต่ยิ่งคนที่มีตำแหน่งสูง สภาวะทางจิตใจก็จะยิ่งเปลี่ยนแปลงไปมากขึ้นเท่านั้น

ในไม่ช้า กล่องผงจื่อเทียนก็ถูกขนไปมอบให้หลินหยาง

หลินหยางจ้องมองผงใสล้ำค่าในกล่องด้วยสายตาที่ลุกวาวเป็นไฟ พร้อมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ภายในใจรู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษ

"แบกมันลงไป"

หลินหยางพูดอย่างเคร่งขรึม

“ขอรับ ท่านหัวหน้าพันธมิตร”

“หมอเทวดาหลิน เท่านี้คงพอใจแล้วใช่ไหม?”