บทที่3911 ลงมือ

“ไม่มีเรื่องสมควรให้พิจารณา!”

หลินหยางตอบอย่างเย็นชาโดยไม่ลังเล

รอยยิ้มบนใบหน้าของจูเก๋อชวนค่อยๆแข็งทื่อขึ้นมา และดวงตาของเขาก็ยิ่งทวีความล้ำลึกลงไป: "หมอเทวดาหลิน ที่ข้าทำแบบนี้ก็เพียงเพื่อหาวิธีแก้ไขปัญหานี้อย่างสันติและยุติธรรมเท่านั้น เจ้าอยากให้เรื่องนี้คลี่คลาย และข้าเองก็หวังว่าเรื่องนี้จะคลี่คลายได้ด้วยดีด้วย เช่นกัน จัดการเช่นนี้แล้ว แค่นี้ยังไม่พออีกเหรอ?”

“คุณจูเก๋อ ข้ารู้ว่าเจ้าหมายความว่าอะไร แต่โปรดอย่าทำเหมือนข้าเป็นคนโง่เลย! ประการแรก คนในสมัชชาใหญ่ของเจ้าฆ่าคนของข้าไปตั้งหลายคน ถึงขั้นฆ่าใครบางคนที่มีความสำคัญกับข้ามาก ข้ายังไม่ได้ชำระบัญชีแค้นนี้เลย ข้าคงต้องบอกเจ้าว่าข้าไม่มีความตั้งใจที่จะยุติเรื่องนี้ ประการที่สอง เจ้าแค่ไม่อยากให้ข้ามีอำนาจมากพอที่จะต่อต้านเจ้า ท้ายที่สุด สัญญาและวิดีโอจะส่งผลกระทบต่อเรื่องชื่อเสียงของสมัชชาใหญ่มาก ด้วยหมากต่อรองชั้นสำคัญขนาดนี้ข้าจะส่งมอบให้ง่ายๆได้อย่างไร”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา ในส่วนลึกของดวงตาจูเก๋อชวนก็มีเจตนาฆ่าก็ฉายผ่าน

แต่เขาก็รีบควบคุมตัวเองและพูดออกมาด้วยรอยยิ้มว่า: "หมอเทวดาหลิน เมื่อดูจากท่าทีของเจ้าแล้ว ดูเหมือนว่าเจ้าอยากจะต่อสู้กับสมัชชาใหญ่ของเรางั้นเหรอ? นี่ไม่ใช่ตัวเลือกที่ชาญฉลาดเลยนะ!"

“ ข้าไม่ได้อยากต่อสู้กับสมัชชาใหญ่ แต่ตอนนี้คนที่ทำผิดคือฝ่ายของเจ้า หากเจ้าคิดจะมอบความยุติธรรมให้แก่ข้า ข้าถึงจะยอมพิจารณาสิ่งที่เจ้าพูดอย่างจริงจัง”

หลินหยางกล่าวอย่างใจเย็น

“หมอเทวดาหลิน เจ้าคงแก้ไขตำแหน่งของเจ้าไม่ได้ จิตสำนึกของเจ้าไม่สูง นี่ไม่ดีเลยนะ”

จูเก๋อชวนยิ้ม แต่น้ำเสียงของเขาลึกขค้นกว่าเดิมแล้ว

“ดูเหมือนว่าคุณจูเก๋ออยากจะแก้ปัญหานี้ด้วยกำลังงั้นหรือ?” หลินหยางเยาะเย้ย

“ข้าไม่ได้อยากทำเช่นนี้ จุดประสงค์ดั้งเดิมของการเชิญเจ้ามาที่นี่ก็เพียงเพื่อพูดคุยอย่างสันติกับเจ้าและแก้ไขปัญหานี้ร่วมกัน แต่ความหัวรั้นของเจ้านั้นอยู่นอกเหนือจินตนาการของข้า”

จูเก๋อชวน ถอนหายใจพร้อมส่ายหัวแล้วพูดว่า: "หมอเทวดาหลิน ข้าจะให้โอกาสเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย หากตอนนี้เจ้ายินดีที่จะยอมรับเงื่อนไขของเรา แล้วส่งมอบทุกสิ่งทุกอย่างมาตามเงื่อนไขแต่โดยดี เรื่องนี้ก็จะจบลง!"

“ถ้าไม่ตกลงแล้วเจ้าจะฆ่าข้าเหรอ?”

“ไม่ ข้าคิดว่าเลขาเซวีย เคยส่งสารด้วยคำพูดของข้ามาก่อนแล้ว ข้าเคยบอกว่าจะไม่ฆ่าเจ้า อย่างน้อยที่สุด เจ้าจะมาตายที่นี่ไม่ได้ ไม่เช่นนั้นมันจะสร้างความเสียหายต่อชื่อเสียงของสมัชชาใหญ่ของพวกเราเป็นอย่างมาก”

“ถ้าเป็นเช่นนั้น แล้วจะมาเจรจาเรื่องอะไรอีกล่ะ? พวกเราไม่มีเรื่องอะไรให้พูดกันอีกแล้ว เช่นนั้นพวกเรา ไปเถอะ!”

หลินหยางพูดอย่างใจเย็น แล้วก็ลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมออกไป

แต่ในขณะที่กำลังจะก้าวไปข้างหน้านั้น คลื่นพลังอันทรงพลังก็ถ่าโถมและโจมตีไปที่หลินหยาง อย่างแรง

ทันใดนั้น หลินหยางก็รู้สึกว่าร่างกายของเขาหนักอึ้ง และเท้าของเขาก็ทรุดลงกระแทกพื้นทันที

แข็งแกร่งมาก!

หลินหยาง รู้สึกหวาดกลัว

ความแข็งแกร่งของจูเก๋อชวนผู้นี้น่าจะแข็งแกร่งยิ่งกว่าผู้ขจัดภัยพิบัติหลายระดับ

“หมอเทวดาหลิน ข้าเคยพูดว่าจะไม่ฆ่าเจ้า แต่ทักษะการต่อสู้และทักษะทางการแพทย์ของเจ้าคุกคามสถานะของสมัชชาใหญ่ของพวกเรา ดังนั้น ข้าจะกักกันความสามารถนั้นของเจ้าเอาไว้ที่นี่ และปล่อยให้เจ้ากลับไปอย่างคนธรรมดา! ด้วยวิธีนี้ นี่ถือได้ว่าเป็นการลงโทษสำหรับที่เจ้ากล้ามาท้าทายสมัชชาใหญ่ของเรา!”

จูเก๋อชวนยิ้มจากนั้นกระโดดขึ้นและเหาะไปหาหลินหยางล่องลอยราวกับขนนก

แต่ทันทีที่เขาเข้าไปใกล้ หลินหยางก็หันตัวกลับมาและสวมหมัดต่อยเขาทันที

พลังหมัดที่หนักหน่วงทำให้จูเก๋อชวนเซถอยกลับไปทันที

คลื่นพลังที่น่าสะพรึงกลัวยังเขย่าหลี่หว่านหรง เฉียวปู้อี้ และคนอื่นๆ จนกระเด็นออกไปด้านหนึ่ง

หลายคนตกใจและไม่อยากจะเชื่อ พวกเขาไม่คาดคิดว่าจะมีการต่อสู้เกิดขึ้นตอนนี้

“ท่านเฉียว เราควรทำอย่างไรดี? เราควรต้องเข้าไปช่วยไหม?”

ชิวจิ้นหร่านถามอย่างวิตกกังวล

“ถ้าเจ้าอยากช่วยก็เข้าไปเลย แต่ข้าไม่ไป!”

เฉียวปู้อี้กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

ชิวจิ้นหร่านลอบกลืนน้ำลายและไม่กล้าพูดอะไรอีกต่อไป

บูม!

หมัดถูกต่อยออกไปอีกครั้ง หลินหยางก็ถูกผลักกละเด็นกลับไปหลายสิบเมตร และเขาแทบจะอยากจะถูกพลังตีกลับจนกระเด็นออกจากตำหนัก

จูเก๋อชวนเคลื่อนตัวลงอย่างมั่นคงพร้อมกับแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“โอ้? ไม่คิดว่าหมอเทวดาหลินจะทรงพลังมากขนาดนี้เลยนะเนี่ย! ช่างน่าประหลาดใจจริงๆ!” จูเก๋อชวนพูดด้วยรอยยิ้ม

ดวงตาของหลินหยางเกร็งขึ้น และเขาแพ่งสายตาจ้องมองไปที่จูเก๋อชวน

เขารู้ดีว่าในแง่ของศิลปะการต่อสู้ เขาคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจูเก๋อชวน

สู้หน้าตาย สู้ไม่ถอยแน่นอน

“นี่เป็นวิธีการของสมัชชาใหญ่เหรอ? เจ้าชอบใช้กำลังข่มขู่ผู้อื่นงั้นเหรอ?”

หลินหยางพูดอย่างเย็นชา

“ข้าทำเพียงเพื่อรักษาชื่อเสียงของสมัชชาใหญ่ ทุกสิ่งที่ข้าทำถือเป็นข้อตกลงของการประชุม หากบุคคลใดอาจส่งผลกระทบต่อการประชุม เขาควรจะเลิกกิจการ”