บทที่ 100 คนสำคัญของตระกูลเฉิน

“สำนักมังกรลับ?”

กลุ่มอันธพาลต่างตกตะลึง โดยเฉพาะท่านหกที่ดวงตาเบิกกว้าง เห็นได้ชัดว่ายังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง

สำนักมังกรลับ คืออะไรกันแน่?

มังกรเก้ามองเห็นความสับของคนเหล่านี้ แต่เธอก็ไม่แยแส

เธอไม่มีเวลาว่างที่จะอธิบายกับคนเหล่านี้ และนี่เป็นเรื่องตลกระดับนานาชาติ

เพราะพวกเขาเป็นแค่กลุ่มมดเท่านั้น ไม่คู่ควรที่เธอจะอธิบาย?

เธอสลัดแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว จากนั้นเธอก็เดินตรงไปอีกฝั่งหนึ่ง และคนนับสิบคนก็ไม่กล้าเคลื่อนไหว

น่ากลัว น่ากลัวมาก

พลานุภาพของผู้หญิงคนนี้เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต ดูเหมือนว่าเธอจะเป็นยอดหญิง!

แต่พวกคนที่อยู่ข้างหลังมองไม่เห็นชัดเจน ดังนั้นพวกเขาคิดว่าเขาไปยั่วยุมังกรสิบเอ็ด เลยถูกจัดการอย่างรุนแรง

“ฮึ่ด ๆ ๆ”

เฉินอียกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่เคยบอกให้มังกรเก้าลงมือหนักขนาดนี้ เห็นได้ชัดว่าหญิงสาวน่าจะไม่ได้ลงมือนานแล้ว มันไม่ง่ายที่จะมีโอกาสเช่นนี้ แล้วเธอจะปล่อยไปง่าย ๆ ได้อย่างไร

มังกรเก้ามีความคิดเช่นนี้จริง ๆ

และด้วยความคิดนี้เองที่ทำให้คนทั้งหมดที่อยู่ในตลาดมืดแสดงสีหน้ายอมจำนน

“ยอดหญิงคนนี้เป็นใครกันแน่? นึกไม่ถึงว่าจะมีความสามารถขนาดนี้”

หลายคนรู้สึกตกใจกลัว

พวกเขาไม่เคยเห็นคนที่เก่งขนาดนี้มาก่อน โดยเฉพาะผู้หญิง แม้ว่าเซียวเทียนหู่ซึ่งเป็นยอดฝีมือระดับสูงของเมืองฉือ ก็ไม่สามารถเทียบอีกฝ่ายได้

“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”

ตลาดมืดแห่งนี้มีคนคุมอยู่ ก่อนหน้านั้นท่านหกได้รับคำสั่งจากพวกเขาให้อยู่รอบนอกเท่านั้น พวกเขายังไม่เคยเข้าไปในใจกลางเมือง ดังนั้นพวกเขาจึงรู้ข้อมูลภายในน้อยมาก แม้ว่ามังกรเก้าจะถามอย่างไร ก็ไม่ได้ข้อมูลอะไร

“ไปเถอะ ไปพบพวกเขา”

คนหนึ่งยืนขึ้นอย่างช้า ๆ เขาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นอีแร้งหนึ่งในสามหัวหน้ากลุ่มดอกไม้แดง เขาเดินลงบันไดไปทีละขั้น หลังจากนั้นสายตาของเขาก็จ้องไปที่มังกรเก้า ซึ่งสายตานั้นมีความหื่นอย่างชัดเจน

เขาชอบรูปร่างหน้าตาของมังกรเก้า

เป็นเกรดสูงแน่นอน

และยังต่อสู้เก่งเช่นนี้ หากสามารถพิชิตได้ จะต้องเป็นเรื่องที่เพลิดเพลินและมีความสุขอย่างแน่นอน

ขณะนี้ มังกรเก้ารับรู้ถึงการจ้องมองของเขา และมองกลับไปตามสัญชาตญาณ

ทั้งสองคนสบตากัน

“คุณเป็นหัวหน้าของที่นี่เหรอ?”

มังกรเก้าเหลือบมองอีแร้ง

ฝีมือไม่ได้อยู่ในระดับ แต่ถ้าเทียบกับท่านหกแล้วก็เก่งกว่ามาก

ดังนั้นมังกรเก้าจึงไม่รีบร้อนที่จะลงมือ แต่เธอกลับลุกขึ้นอย่างช้า ๆ และมองไปที่อีกฝ่าย

ขณะนี้ เฉินอีก็เดินเข้าไปอย่างช้า ๆ

“เฉินอี!”

เมื่ออีแร้งเห็นเฉินอี ทันใดนั้นเขาก็มีสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก

เขารู้ว่ามีคนมาก่อกวน แต่ไม่คิดว่าจะเป็นเฉินอี

อีกฝ่ายเหลือบมองเขาแล้วยิ้มทันที “คุณเป็นสุนัขของเฉินฝู?”

เป็นการเหยียดหยามมาก

ถึงแม้ว่าในสายตาของคนมากมาย ตอนนี้กลุ่มทะเลแดงเป็นเพียงสุนัขตัวหนึ่งของเฉินฝูแห่งตระกูลเฉินในเมืองอสูร แต่ไม่มีใครพูดออกมาต่อหน้าสาธารณชน

เฉินอีเป็นคนแรก

“เฉินอีคุณมีความกล้ามาก ที่กล้ามาที่นี่คนเดียว?”

อีแร้งระงับความโกรธของตนเอง และพูดจาเหยียดหยามเฉินอี

อีกฝ่ายยังคงยิ้มเล็กน้อยและกล่าวว่า “คุณตาบอดหรือไง ไม่เห็นหรือว่าพวกเรามีสองคน?”

“ฮ่า ๆ”

เมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายกล่าว อีแร้งหัวเราะออกมาทันที