บทที่ 204 ตระกูลหลงพิโรธ

“คะ ความแข็งแกร่งนี้ น่ากลัวเกินไปแล้ว！”

มีคนรู้สึกขนลุก

ทางด้านคุณชายหลงเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในวงการต่อสู้ใต้ดิน

แต่สุดท้ายเมื่ออยู่ในมือของฝ่ายตรงข้ามกลับยากที่จะต่อสู้？

ภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีทุกคนล้มลงกับพื้นร้องครวญครางเสียงหลง

ท่าทางนี้ มันน่าอายเกินไปแล้ว

วังฉางหลินและคนอื่นๆต่างพากันตกใจ

คำพูดก่อนหน้านี้ของพวกเขาแค่ต้องการประจบมังกรเขียวเท่านั้น เพื่อเป็นการเอาใจเฉินอี

แต่ใครจะไปคิดได้ว่าพวกเขาจะประเมินความสามารถในการต่อสู้ของมังกรหนึ่งต่ำเกินไป

นี่มันพลังทั่วไปที่ไหนกัน นี่มันคือพลังมหาศาลที่แทบไม่น่าเชื่อ！

ด้วยเหตุนี้ มีคนจำนวนไม่น้อยต่างพากันมองหน้ากันไปมาด้วยความตกตะลึง

คุณชายหลงกำหมัดแน่น ไม่กล้าพูดอะไร

“หึๆ มานี่สิ”

เฉินอีกวักมือเรียกคุณชายหลง ด้วยท่าทางเหลาะแหละที่เห็นได้ชัด

แต่คุณชายหลงกลับทำได้เพียงแค่อดกลั้นฝืนทน หลังจากนั้นก้าวเข้าไปหาเฉินอี

“คุณเฉินครับ ตอนนี้ผมคิดดีแล้ว ผมจะจัดการไอ้แซ่ฉินซะ เรามาปรองดองกันไหมครับ”

“หึๆ”

สิ่งนี้ ทำให้เฉินอีหัวเราะอย่างเย้ยหยัน

ตอนใช้เหตุผลคุยกับคุณ คุณก็เอาแต่อยากใช้กำลัง

ตอนใช้กำลังทำให้คุณยอมแพ้แต่กลับอยากถามเหตุผลจากตัวเอง

ในโลกใบนี้จะมีเรื่องอะไรที่ได้มาง่ายๆด้วยหรอ

“คุณชายหลง ช่วงนี้คุณอย่าพึ่งกลับโจวตูเลย อยู่เฝ้าเมืองฉือต่อไปเถอะ”

“แก！”

เมื่อได้ยินอย่างนั้น วินาทีนี้คุณชายหลงก็หมดความอดทนทันที เขารับตะคอกสุดเสียงว่า“ไอ้แซ่เฉิน หรือแกคิดจะกักบริเวณฉันห้ะ？”

“ไม่ใช่กักบริเวณหรอกครับ แต่อยากให้คุณอยู่ต่อ ผมอยากรอดูว่าตระกูลหลงของพวกคุณจะมีคนที่ให้ความสำคัญต่อความรู้สึกแล้วมาช่วยคุณออกไปรึเปล่า”

“ว่าไงนะ？！”

คราวนี้ คุณชายหลงตกเป็นฝ่ายตกตะลึง

เขาคิดไม่ถึงว่า เฉินอีจะกล้าคิดแบบนี้

ความรู้สึกงั้นหรอคุณชายตระกูลหลงอย่างเขาเป็นแค่ตัวล่อเท่านั้น

เป้าหมายของเฉินอีคือทั้งตระกูลหลง

“ไม่ เป็นไปไม่ได้ ทำไมแกถึงได้กล้าอาจหาญขนาดนี้？”

เขาไม่สามารถเข้าใจได้จริงๆ

ลำพังแค่เฉินอีคนเดียว ถึงเขาจะมีกองทุนมูลนิธิโตว๋โนว่เป็นผู้หนุนหลัง แต่เขาก็ไม่สามารถมีความทะเยอทะยานยิ่งใหญ่ขนาดนี้ได้

ความกล้านี้ สามารถใช้คำว่าใจกล้าเย่อหยิ่งมาอธิบายการกระทำของเขา

ทันใดนั้น บรรยากาศบริเวณโดยรอบก็เกิดอึดอัดขึ้นมา จนชะงัก

ทางฝั่งของคุณชายหลงยังเหลือคนบางส่วนที่ตกใจจนไม่กล้าขยับ กลัวว่าจะทำให้เฉินอีไม่พอใจ แล้วหันมาหักคอพวกเขาทีละคน

แต่เห็นได้ชัดว่าเฉินอีไม่ได้มีกะจิตใจทำสิ่งนี้ เขาโบกมือไปมา แล้วกล่าวว่า“ในช่วงเวลาต่อไป คุณควรอยู่ในเมืองฉืออย่างเงียบๆ อย่าพยายามคิดอุบายอะไรออกมา ไม่อย่างงั้นผมจะไม่เกรงใจแล้วนะ”

ในคำพูดของเฉินอีมีความข่มขู่