บทที่ 248 สั่งสอนผู้อาวุโสใหญ่เฉิน

เฉินอีเสียงดังมาก

หลังจากที่ดังขึ้น ถึงกับทำให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์เงียบสนิททันที

เงียบ

เงียบสนิท

วินาทีนี้ หนิงทนไม่ไหวอีกแล้ว

“เมื่อกี้คุณบอกว่าให้พวกเราไสหัวออกจากตะวันออกเฉียงใต้?”

“อืม ทางที่ดีคือไสหัวออกจากแดนใต้ ไม่อย่างนั้นฆ่าไม่เว้น”

เฉินอีพูดด้วยท่าทางที่เหมือนกับผ่อนผันมากแล้ว

หนิงโกรธจนถึงขีดสุดแล้ว

หยวนหงก็โกรธมากเช่นกัน

เขาเคยเจอคนที่อวดดี

แต่กลับไม่เคยเจอคนที่อวดดีอย่างเฉินอี

ถึงจะพอมีความสามารถอยู่บ้าง ถึงจะสามารถสยบพวกเขา แต่นั่นสามารถบ่งบอกถึงอะไร?

เบื้องหลังของพวกเขาเป็นถึงหน่วยยุทธ เป็นกองกำลังระดับแนวหน้าในปัจจุบัน ภายในประเทศมีเพียงไม่กี่ตระกูลที่สามารถเทียบได้

อย่างไรก็ตามหน่วยยุทธ เป็นถึงองค์กรที่เกิดจากการรวมตัวของตระกูลใหญ่แห่งภาคเหนือ ส่วนใหญ่คนที่เป็นตัวแทนล้วนแต่เป็นตระกูลใหญ่ที่มั่งคั่งของภาคเหนือ

แม้จะเป็นตระกูลดังที่อยู่ในตี้จิงก็ไม่กล้ายุ่งกับหน่วยยุทธ

ภายในหน่วยยุทธมียอดฝีมือนับไม่ถ้วน

พวกเขาเป็นเพียงกลุ่มคนที่เดินอยู่บนขอบขององค์กร แม้จะมาถึงตะวันออกเฉียงใต้ พวกเขาก็เป็นเพียงแนวหน้าเท่านั้น บุคคลที่ร้อยร้ายกายของจริงล้วนแต่อยู่เบื้องหลัง

เฉินอีได้ยินรู้สึกอึ้ง ยิ้มเล็กน้อยแล้วพูด “แบบนี้ก็เท่ากับว่าพวกคุณเป็นแค่ผู้เสียสละ แหมแหม เสียแรงจริงๆ ไป กลับไปนอน”

เฉินอีขี้เกียจสนใจว่าคุณจะเป็นทหารแนวหน้าหรือทหารที่ยอดเยี่ยม

ในเมื่อพูดไปแล้วว่าห้ามหน่วยยุทธก้าวเข้ามาในตะวันออกเฉียงใต้หรือแม้กระทั่งแดนใต้ครึ่งก้าว นั่นก็แสดงว่าเป็นเรื่องที่ตัดสินใจเรียบร้อยแล้ว ไม่มีใครสามารถเปลี่ยนแปลงจุดนี้ได้

แต่คนอื่นกลับไม่ได้คิดแบบนั้น

“เฉินอี บังอาจมากเกินไปแล้ว!”

ในตอนนั้นเองผู้อาวุโสใหญ่เฉินก้าวออกมาอย่างกะทันหัน เขาชี้หน้าเฉินอีพูดด้วยความโกรธ “เด็กรุ่นหลังอย่างแกทำไมถึงไม่รู้อะไรเลยแบบนี้ เรื่องนี้มีผู้อาวุโสอย่างเราค่อยตัดสินใจก็พอแล้ว ใครอนุญาตให้แกลงมือทำร้ายแขกคนสำคัญหน่วยยุทธ?”

“ยังไม่รีบมาคุกเข่าขอโทษ ขอร้องท่านหยวน ท่านหนิงให้อภัย? !”

เป็นคนที่ไร้ยางอายสิ้นดี

อายุมากขนาดนี้แล้ว แต่กลับไปเรียกเด็กไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมที่เพิ่งจะอายุยี่สิบว่าท่าน คนคนนี้โยนศักดิ์ศรีของตัวเองทิ้งไปหมดแล้ว

เฉินห้าวหรานก็ส่ายหัวอย่างต่อเนื่อง ถ้าหากคนคนนี้ไม่ใช่ลุงของเขา เกรงว่าเขาคงจะก้าวออกไปตบหน้าตั้งนานแล้ว

ก่อนหน้านี้ตอนที่คนของหน่วยยุทธรังแกพวกเขา ไม่เห็นเขากล้าพูดอะไรแม้แต่คำเดียว

ก่อนหน้านี้ตอนที่ลู่เทียนฟ่างลงมือ ก็ไม่เห็นเขาออกมาพูดท่านไม่ท่าน

ทำไม?

เพราะเห็นเฉินอีเป็นคนของตระกูลเฉิน ก็เลยรู้สึกว่ารังแกได้?

เห้อ

อย่าให้พูดเลย

ผู้อาวุโสใหญ่เฉินก็กำลังคิดแบบนี้แหละ

แม้เขาจะเป็นคนของตระกูลเฉินในรัฐหนานเยว่ ส่วนเฉินอีเป็นคนของตระกูลเฉินในเมืองอสูร แต่ในเรื่องของความสัมพันธ์ก็ไม่ได้ห่างกันถึงขั้นสิบหมื่นแปดพันลี้

ถ้าพูดตามหลักความเป็นจริง เฉินอีก็ถือเป็นหลานลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งของเขา อย่างมากก็เป็นญาติที่ห่างจากเฉินห้าวหรานนิดหน่อย แต่นั่นก็เป็นทายาทรุ่นหลังของเขา

ลู่เทียนฟ่าง กวนจื่อโยว คนหนึ่งมีฐานะที่สูงศักดิ์ คนหนึ่งมีความแข็งแกร่ง ผู้อาวุโสใหญ่เฉินไม่กล้าไปยุ่งด้วย

แต่เฉินอีกลับเป็นเหมือนลูกพลับอ่อนที่สามารถบีบได้

ผู้อาวุโสใหญ่เฉินมองเฉินอีอย่างมีชัยแวบหนึ่ง เหมือนกับว่ากำลังบ่งบอกถ้าแกไม่คุกเข่าลงขอร้องอย่างเชื่อฟัง งั้นก็อย่าโทษผู้อาวุโสอย่างฉันไม่เกรงใจ

เพียงแต่!

“เหอะเหอะ ไอ้แก่ไม่ตาย ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณจะไม่เกรงใจยังไง!”