บทที่ 262 สถานการณ์นอกเขตเปลี่ยนไป

"จากแหล่งข่าวที่เชื่อถือได้ ดูเหมือนว่าตระกูลฉินจะหาสามีให้ฉินปิงหลัน โดยยืนกรานที่จะตัดสินใจให้ฉินปิงหลัน บอกว่าสามารถทำให้ปิงหลันมีความสุขได้"

"ตลก มันเป็นเรื่องตลกมากจริงๆ!"

เฉินอีจะไม่รู้สันดานของผู้คนในตระกูลฉินได้อย่างไร เขาแค่ถือว่า แค่ใช้ฉินปิงหลันเป็นเครื่องมือ ที่อาจเป็นประโยชน์ต่อพวกเขา

นี่คือความสุข?

ยิ่งไปกว่านั้น เขาและฉินปิงหลันมีความสามารถมีชื่อเสียง เฉินอีจะทนดูภรรยาของเขาถูกหลอกใช้ได้อย่างไร แล้วยังถูกกักบริเวณในบ้านอีกด้วย

"ไปกันเถอะ ไปเยี่ยมตระกูลฉินกัน ฉันอยากจะดูว่าตระกูลฉินแผลเก่าหายแล้วก็ลืมความเจ็บปวดแล้วเหรอ?"

มีแสงเย็นแวบผ่านดวงตาของเฉินอี

ครั้งก่อนที่เขาไปตระกูลฉิน เขาทำให้ทั้งตระกูลฉินมึนงงไปหมด และขับไล่ฉินหวยจือออกไป หรือตระกูลฉินจะลืมไปแล้ว

หรือว่านกสองหัวอย่างตระกูลฉินจะเจอคนหนุนหลังอะไรอีก และคิดว่าตัวเองทำได้อีกครั้ง?

เฉินอีพาลูกสาวตัวน้อยสองคน กลับไปหาตระกูลฉินอย่างเด็ดขาด แต่พบว่าไม่มีใครอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลฉินเลย

"เกิดอะไรขึ้น?"

เฉินอีดูมืดมน

เขาไม่เคยคิดเลยว่าคนตระกูลฉินจะหายไป และหายไปพร้อมกันด้วย แม้แต่คนใช้ก็หายตัวไป

"เอ่อ……"พวกเจ้าดำในงงทันที

เดิมทีพวกเขากำลังเฝ้ามองคนตระกูลฉินอยู่ แต่ไม่รู้ว่าถูกคนทำให้สลบไปเมื่อไหร่กัน

การละทิ้งหน้าที่ของพวกเขาทำให้คนตระกูลฉินหายไป

"คนที่ทำให้พวกนายสลบไปอย่างเงียบๆ จะต้องแข็งแกร่งมากแน่นอนพวกนายไม่จำเป็นต้องโทษตัวเอง"

เฉินอีไม่เคยเป็นคนที่ไร้เหตุผล

เขาตระหนักดีถึงความแข็งแกร่งของเจ้าดำและคนอื่นๆ

สามารถลอบโจมตีเจ้าดำและคนอื่นๆ ได้ โดยไม่มีเสียง ถ้างั้นจำนวนคู่ต่อสู้ก็ต้องน้อยมาก

"ถ้ามีสองคนหรือมากกว่านั้น ฝีมือนี้ไม่ได้เก่งอะไรเลย"

"แต่ถ้าทำคนเดียว ความแข็งแกร่งของบุคคลนี้ค่อนข้างน่ากลัว"

สีหน้าของมังกรเขียวค่อนข้างแย่

นี่ก็ถือว่าเขาไม่มีความรับผิดชอบ ตามหลักแล้วเขาควรจะเฝ้าด้วยตัวเอง สุดท้ายกลับมีเรื่องแบบนี้ก็เกิดขึ้น

"10ปรมาจารย์ของภาคตะวันออกเฉียงใต้ไม่มีค่าพอกล่าวถึงเมื่ออยู่ต่อหน้าคนแบบนี้เลย และแน่นอนว่าพวกเขาอาจเป็นผู้คนในโลกมือสังหารก็ได้"

"อย่างเช่น…..."

"อันดับลับ!"

มังกรเขียวอุทานทันที เขาไม่เคยนึกเลยว่าเฉินอีจะพูดเรื่องนี้

"ไม่ใช่ว่าคนที่อยู่ในอันดับลับถูกพวกเรากั้นไว้ข้างนอก สั่งไม่ให้พวกเขาก้าวเข้าประเทศต้าถังไม่ใช่เหรอ?"

นี่คือสิ่งที่เฉินอีทำหลังจากที่เขาทำลายล้างองค์กรมือสังหารหลายแห่ง และสังหารปรมาจารย์อันดับลับไปหลายคน และปิดกั้นผู้คนในโลกมือสังหารชาวตะวันตกอยู่ข้างนอกโดยสิ้นเชิง ครั้งก่อนแอตแลนติกคนนั้น พวกเฉินอีจงใจปล่อยเข้ามาเอง บวกกับเป็นคนซื่อๆ ถึงกล้าวิ่งมา ไม่เช่นนั้นหากเปลี่ยนเป็นมือสังหารอาวุโสคนไหนก็ไม่กล้าก้าวเข้าประเทศต้าถัง

ด้านนอกมีสำนักมังกรลับ และภายในมีองครักษ์จีเฟิงแห่งต้าถัง ใครจะกล้าก้าวเข้ามาสักก้าว

แต่ตอนนี้ ดูเหมือนว่าข้อจำกัดนี้ไม่มีผลแล้ว

"น่าจะมีคนรู้ว่าฉันไม่ได้อยู่นอกเขต ไม่อยู่สำนักมังกรลับแล้ว บวกกับเรื่องอาการบาดเจ็บตอนนั้น มีหลายคนรู้ พวกเขาคงคิดว่าฉันตายแล้ว"

เฉินอีพูดอย่างใจเย็น

แต่มีแสงเย็นวาบผ่านดวงตาของเขา

บางคนกล้ามากจริง ๆ เขายังไม่ตายเลย ก็กล้าที่จะเพิกเฉยต่อกฎเกณฑ์ที่พวกเขาตั้งขึ้นในตอนนั้น เพียงเพราะคำสันนิษฐาน ไม่รู้ที่ตายจริงๆ

"ไปกันเถอะ ไปดูกับฉัน ฉันอยากรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลัง"

แม้ว่าไม่น่าจะเป็นไปได้ แต่เฉินอีรู้สึกว่าปัญหาเบื้องหลังนี้มันร้ายแรงมาก เกรงว่าจะมีพวกที่ไม่รู้ที่ตายเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาตจริงๆ แล้วคงจะจัดการตน