บทที่ 284 ท่าทีของเซียวชิ่ง

“แต่ว่าเฉินอีคนนี้จะร่วมมือกับพวกเราหรือเปล่าล่ะ?”

“อีกอย่างเรื่องที่พวกเขาทำอยู่ในตอนนี้นั้นพูดได้ว่าเป็นความขัดแย้งที่รุนแรง เซียวหยูจะยอมวางมือง่าย ๆ ได้ยังไง?”

เซียวจ้านกล่าวด้วยความเป็นกังวล

คนเหล่านี้ของตระกูลเซียว จะเจรจากับเฉินอีจริง ๆ เหรอ?

เซียวกงหมิงจะไม่รู้ถึงจุดนี้ได้ยังไงกัน เขาเองก็มีสีหน้าเคร่งเครียด ผ่านไปครึ่งค่อนวันถึงได้ให้คำตอบออกมา

“เพียงแค่เขายอมรับผิด ยอมก้มหัวเล็กน้อย บางทีสงครามในครั้งนี้อาจจะไม่เริ่มขึ้น”

เซียวกงหมิงได้บอกความคิดของตัวเองออกมา แต่ทว่าคิ้วของเซียวจ้านยังคงขมวดเข้าหากันเหมือนเดิม

นี่นับเป็นวิธีหนึ่งจริง ๆ

เพียงแต่ว่าวิธีนี้อาจทำให้คุณพ่อของตัวเองต้องตกลงสู่นรกอเวจี และนี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่เซียวจ้านอยากจะเห็น

แต่เรื่องได้มาถึงขั้นนี้ พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว

หวังเพียงว่าการคาดเดาของคุณพ่อจะถูกต้อง เฉินอีคนนี้จะมีความสามารถในการงัดข้อกับตระกูลเซียวได้จริง ๆ มีเพียงเช่นนั้นคุณพ่อของตนถึงจะสามารถอยู่รอดได้

ไม่เช่นนั้นไม่ว่าจะรบหรือไม่รบ เกรงว่าคงต้องถูกสมาคมผู้อาวุโสและสภาผู้บริหารของตระกูลเซียวถามหาความรับผิดชอบเป็นแน่

พอถึงตอนนั้นเกรงว่าสายเลือดทางฝั่งพวกเขาคงต้องจบสิ้นแน่

ในขณะเดียวกันนั้น

เซียวชิ่งโกรธจัด

เขาคือคุณพ่อของคุณชายตระกูลเซียวที่ตายไปคนนั้น สมาชิกคนหนึ่งในสภาผู้บริหารของตระกูลเซียวในวันนี้

สภาผู้บริหารและสมาคมผู้อาวุโสของตระกูลเซียว คนหนึ่งดูแลเรื่องราวภายนอกตระกูลเป็นหลัก ยกตัวอย่างเช่นเรื่องราวน้อยใหญ่ของกลุ่มบริษัทในเครือ ดูเหมือนมีอำนาจมาก แต่ความจริงแล้วเทียบไม่ได้กับสมาคมผู้อาวุโส เนื่องจากสมาคมผู้อาวุโสได้กุมชีพจรของตระกูลเซียวเอาไว้ในมือ

ทรัพย์สินที่มองไม่เห็นนับไม่ถ้วนของตระกูลเซียวล้วนถูกควบคุมโดยสมาคมผู้อาวุโส

แต่นี่ไม่ได้หมายความว่าความสามารถของสภาผู้บริหารของตระกูลเซียวนั้นไม่ค่อยจะดีนัก ตรงกันข้าม เพียงแค่อำนาจที่ดูแลเรื่องราวภายนอกก็เพียงพอที่จะทำให้สภาผู้บริหารมีต้นทุนที่จะสยบตระกูลเศรษฐีในตะวันออกเฉียงใต้ไม่น้อย

แต่ในตอนนี้ ลูกชายของเขากลับต้องตายอย่างอนาถ นี่เป็นสิ่งที่เซียวชิ่งไม่สามารถยอมรับได้

“ผู้หญิงคนนั้นอยู่ที่ไหน รีบไปเอาตัวเธอมาซะ!”

เซียวชิ่งกล่าวอย่างเต็มไปด้วยแรงอาฆาต

คนที่อยู่ด้านข้างกลับกล่าวเสียงเบา: “ท่านชิ่ง ฉินปิงหลันคนนี้เป็นลูกสะใภ้ของท่านประธานเซียวหยูนะครับ ถ้าหากพวกเราบังคับเธอมาจนทำให้เธอได้รับบาดเจ็บ แม้ว่าจะเป็นการบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย พวกเราก็ยากที่จะอธิบายกับทางพวกท่านประธานได้ยังไง”

ที่เป็นการพูดโน้มน้าว

ตอนนี้คุณชายคนหนึ่งเสียชีวิต อย่างน้อยก็สามารถมีใหม่ได้ แต่ถ้าหากทำให้ท่านประธานโมโห ต่อให้เซียวชิ่งเป็นสมาชิกคนหนึ่งในสภาผู้บริหารก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย กลัวก็แต่ว่าจะทำให้เซียวหยูลงแรงทั้งหมดมาเอาคืน

แต่ทว่า!

“ลูกชายของฉันถูกคนฆ่าตายไปแล้ว ตอนนี้ฉันยังจะสนใจอีกเหรอว่าใช่ลูกสะใภ้ของเซียวหยูหรือเปล่า?”

“รีบไปนำคนมาให้ฉัน ไม่งั้นฉันจะลงมีดกับแกแทน!”

เซียวชิ่งกล่าวอย่างนักเลง

เขาโมโหมากจริง ๆ เพราะลูกชายคนเดียวของตัวเองถูกฆ่า เปลี่ยนไปใครก็ต้องโมโหกันทั้งนั้น

แต่ทว่าลูกน้องกลับมีท่าทางจนปัญญา เขาพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา: “ท่านชิ่งครับ พวกเราก็อยากจะนำตัวฉินปิงหลันมาอยู่หรอก แต่คนที่พวกเราส่งไปนั้นล้วนถูกขัดขวางเอาไว้ แถมยังบาดเจ็บล้มตายไปมาก ถ้าหากทำแบบนี้ต่อไปการสูญเสียของพวกเราจะต้องเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ อย่างไม่สิ้นสุดนะครับ”

คนหน้านี้พวกเขาได้ส่งคนออกไปไม่น้อยเพื่อจับตัวฉินปิงหลันกลับมา แต่น่าเสียดายความเสียหายอย่างต่อเนื่อง กลับทำให้พวกเขารู้สึกปวดสมองยิ่งขึ้นกว่าเดิม