บทที่ 312 หาเรื่อง

“แต่ฉันหวังว่าคุณจะบอกฉันอย่างตรงไปตรงมา ตกลงคุณเป็นใคร”

ฉินปิงหลันจ้องมอง เฉินอี ถามประโยคดังกล่าว

เฉินอีตกตะลึงและพูดว่า “ฉันเคยบอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“คุณแค่บอกว่าคุณเป็นอะไรเจ้ามังกร แต่คุณคิดว่าฉันเข้าใจพวกอำนาจนอกอะไรพวกนี้ อะไรเจ้ามังกรเหรอ?

ฉินปิงหลันกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยดี คราวนี้ เฉินอีแสดงท่าทางฉันรู้แล้วในทันที

ใช่หนิ

ฉินปิงหลันเป็นเพียงลูกสาวของครอบครัวเล็กๆ ใน เมืองฉือ จะรู้ได้อย่างไรเกี่ยวกับงานใหญ่เช่นนี้

ต้องรู้ไว้ว่า เซียวกงหมิงเป็นสมาชิกของตระกูลเซียวและตระกูลเซียวเป็นครอบครัวที่ร่ำรวยอันดับ 1 ในประเทศต้าถังดินแดนภาคตะวันออกเฉียงใต้ แต่ถึงแม้จะมีสถานะเช่นนี้ พวกเขาก็รู้เพียงเรื่องเล็กน้อยเกี่ยวกับตัวเอง

ถ้าเซียวกงหมิงถือได้ว่าเป็นคนที่เท้าข้างเดียวก้าวขึ้นในชนชั้นสูง และหมายถึงชนชั้นสูงของประเทศต้าถังทั้งหมด ถ้าเป็นเช่นนั้นฉินปิงหลันก็จะมีสถานะต่ำที่สุด

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เฉินอีก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ และพูดว่า “คุณอยากรู้อะไรเกี่ยวกับผมบ้าง?”

“ฉันแค่อยากรู้ว่า หลายปีที่ผ่านมาคุณไปอยู่ที่ไหนมา ทำอะไรบ้าง รอยแผลที่ร่างกายคุณมาได้ยังไง?”

ฉินปิงหลันมองไปที่ เฉินอีอย่างลึกซึ้งและพูดอย่างจริงจัง

เธอยอมรับ เฉินอีแล้ว ดังนั้นเธอจึงจำเป็นต้องรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับ เฉินอี ไม่ว่ายังไงพวกเขาเป็นสามีภรรยากัน ไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่น่าอึดอัดใจในอดีต

ถ้าจะไปต่อต้องซื่อสัตย์ต่อกัน

หลังจากที่เฉินอีฟังแล้ว เขาก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ และในที่สุดก็วางใจและพูดช้าๆ ว่า “เรื่องนี้ต้องพูดเมื่อเจ็ดปีที่แล้ว”

“ในตอนนั้น พ่อของผมเสียชีวิตด้วยอาการป่วยเป็นเวลาสามปี และผมถูกไล่ออกจากตระกูลเฉิน…”

ในไม่ช้า เฉินอีอธิบายประสบการณ์ของเขาในช่วงเจ็ดปีที่ผ่านมาอย่างละเอียด

เร่ร่อนข้างถนน

เกือบป่วยตาย

จากนั้นเขาก็ได้รับการช่วยเหลือจากอาจารย์ ผ่านความยากลำบาก ต่อสู้ในทุกทิศทาง และในที่สุดก็กลายเป็นเจ้ามังกร

นี่คือประสบการณ์ของ เฉินอี ความยากลำบากที่ เฉินอีได้รับในช่วงเจ็ดปีที่ผ่านมาทำให้ฉินปิงหลันรู้สึกว่าตัวเองนั้นก็มีความสุขมาก

อย่างน้อยเธอก็มี โต๋วโต๋วโนว่โน่วคอยอยู่เคียงข้าง

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ฉินปิงหลันก็กอดเฉินอีไว้ในอ้อมแขนและพูดเบา ๆ ว่า "เฉินอี คุณลำบากมากเลย"

“แต่คุณไม่จำเป็นต้องลำบากอีกแล้ว โต๋วโต๋วโนว่โน่วและฉันจะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ”

“ฉันเชื่อว่าฉันและลูกสาวจะเป็นกำลังใจที่แข็งแกร่งของคุณ”

น้ำเสียงของฉินปิงหลันเต็มไปด้วยความพากเพียรและน่าดึงดูด

เฉินอีชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดช้าๆ ว่า “อื่ม เราจะแบกรับความกดดันร่วมกัน เพื่อคุณ ฉัน และลูกสาวของเรา”

ถ้าบอกว่าก่อนหน้านี้เฉินอีมีความคิดอย่างอื่นมาก่อน ตอนนี้เขาตัดสินใจได้อย่างสมบูรณ์แล้ว

"ต่อไป คุณจะเตรียมตัวไปเมืองหู้ไหม"

“ฮึม？”

“คุณอยากจะจัดการกับตระกูลเฉินและตระกูลจงอย่างไร?”

ฉินปิงหลันสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วมองดูร่างที่อยู่ไม่ไกล

เธอรู้ดีว่าตระกูลเฉินคือครอบครัวของ เฉินอีและ เฉินอีเติบโตขึ้นมาในตระกูลเฉินตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ถึงแม้เฉินอีจะพูดโหดเหี้ยมขนาดไหนก่อนหน้านี้ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรตระกูลเฉินจริงๆหรอก

แต่เธอก็รู้ด้วยว่าจุดประสงค์ของเฉินอีนั้นชัดเจนมาก และถ้าตระกูลเฉินไม่ได้ขวางทางมันก็ง่ายที่จะพูดคุยกัน แต่เมื่อมันขวางทาง ก็อย่าโทษ เฉินอีที่ทำแบบนี้แล้ว

ชายผู้นี้ เพื่อจุดประสงค์ของตัวเอง สามารถก้าวไปข้างหน้าอย่างเด็ดเดี่ยวโดยไม่กลัวความยากลำบากและอุปสรรคใดๆ

เฉินอีไม่ได้พูดอะไรต่อ และขอให้ฉินปิงหลันนำโต๋วโต๋วโนว่โน่วอมาและออกไปเล่นด้วยกัน