บทที่ 335 วิธีการเป็นนักรบที่แท้จริง

คนเหล่าพากันส่ายหัวไปมา และรู้สึกว่าปัญหาในปัจจุบันนั้นค่อนข้างใหญ่

สำหรับคนจำนวนมาก อาจจะเป็นโอกาสอันดีที่สวรรค์มอบให้ แต่ศัตรูของพวกเขากลับเป็นตระกูลเศรษฐีที่แข็งแกร่ง ถ้าไม่ระวังแม้แต่นิดเดียวก็จะก่อให้เกิดการล้างโคตร ดังนั้นไม่ว่ายังไงพวกเขาจะต้องรวบรวมกำลัง

ไม่พูดว่ายอมจำนนทันที อย่างน้อยก็ต้องแน่ใจว่ามีความแข็งแกร่งมากพอที่จะป้องกัน ไม่ให้คุณถูกจัดการได้ในทันที

คนอื่นๆก็พยักหน้าเล็กน้อย คิดว่าเฉินอีหยิ่งยโสมากเกินไป ไม่อย่างนั้นก็คงไม่มีทางพูดอะไรแบบนี้ออกมาได้

แต่เฉินอีกลับยิ้มเบาๆ

เซียวกงหมิงหัวเราะ

ศัตรูของพวกเขาไม่ได้มีแค่ตระกูลเฉียว ตระกูลจงเหล่าตระกูลเศรษฐีภาคเหนือ ผู้มีชื่อเสียงในเมืองหู้

เป้าหมายที่แท้จริงตั้งแต่เริ่มแรกก็คือตระกูลเหล่านั้น

ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของพีรามิดในประเทศนี้ของโลกใบนี้

“ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ ไม่อย่างงั้นความพยายามที่ทุ่มเทลงไปล้วนสูญเสียไปเปล่าๆ”

“ตอนนี้เรื่องที่เราต้องทำมีอยู่อย่างเดียว นั่นก็คือการเริ่มตั้งเป้าหมายต่อไปของเรา”

“กลุ่มของเรา ใช่ชื่อกองทุนมูลนิธิโตว๋โนว่ เป็นไง？”

เฉินอีพูดอย่างขึ้นมาอย่างเรียบเฉย

ผู้มีอิทธิพลคนอื่นๆถึงกับพูดไม่ออก พวกเขาไม่สนใจชื่อเสียงอิทธิพลที่พวกเขาเป็นเจ้าของ พวกเขาไม่สนใจว่าจะสามารถโจมตีสำเร็จหรือไม่ การตั้งรับสงครามที่กำลังจะต้องต่อสู้กับเหล่าตระกูลเศรษฐีที่มีชื่อเสียง เป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด

ทำไมเฉินอีผู้นี้ถึงไม่ยอมพูดใจความสำคัญสักที มักจะพูดเรื่องไร้สาระ

เซียวกงหมิงก้าวออกมา แล้วมองไปที่ทุกคน พลางกล่าวว่า“ต่อไป เราจะกลายเป็นครอบครัวเดียวกัน ถ้าอย่างงั้นก็ต้องเตรียมการให้ดี เตรียมการให้เพียงพอกับกลุ่มของเรา ให้เราทุกตระกูลขึ้นไปในอีกระดับ ”

“ดังนั้นแล้ว พวกคุณที่อยู่ ณ ที่นี้ได้เตรียมความพร้อมกันรึยังครับ？”

“ไม่ต้องพูดมาก เริ่มเปิดศึกเลย นี่คือสิ่งผมอยากพูด พวกคุณทำได้ไหมครับ？”

เซียวกงหมิงกับตระกูลโฮ่ เป็นบริวารหน้ารถม้าซึ่งคอยรับใช้เฉินอี จะต้องคิดแทนเฉินอีทุกอย่าง โดยเฉพาะด้านเพิ่มขวัญกำลังใจ คงเป็นไปไม่ได้ที่จะให้เฉินอีจะลุยคนเดียว ไม่อย่างนั้นผลที่ตามมาก็จะน่าเป็นห่วง

ต้องรู้ว่า สมาคมหนึ่ง องค์กรหนึ่ง จำเป็นจะต้องแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจน ยิ่งจะต้องเป็นคนเพิ่มขวัญกำลังใจ

ไม่อย่างงั้น ถึงเฉินอีจะเก่งกาจแค่ไหน สุดท้ายก็เป็นพวกบรอนซ์ซิลเวอร์ที่มีมาสเตอร์นำทีม ไม่สามารถแบกอะไรได้

เฉินอีพยักหน้าอย่างพึงพอใจ หลังจากนั้นก็เดินออกมา เขามองไปที่คนเหล่านั้นด้วยความจริงจัง ไม่ได้มีความรู้สึกสงบจิตสงบใจก่อนหน้านี้ แต่มีความยโสโอหังเพิ่มขึ้นมา

“ผมเฉินอีให้การรับรองกับทุกท่าน ครั้งนี้เราจะต้องกำชัยชนะ เป้าหมายของเราก็คือจิงเฉิง อีกฟากหนึ่งของมหาสมุทรแอตแลนติก ไม่ใช่ตระกูลเฉียวแห่งภาคเหนือ และตระกูลจงแห่งเมืองหู้ พวกเขาเป็นแค่ก้อนกรวดที่คอยตำเท้าของมาสเตอร์เท่านั้น อีกทั้งอาจกล่าวได้ว่าไม่มีค่าอะไรเลย”

“ขอแค่เราสามารถชนะ ถ้าอย่างงั้นทุกคนที่อยู่ใน ณ ที่นี้ กิจการของทุกครอบครัว ตระกูลเศรษฐี ก็จะเป็นปลาทะยานข้ามประตูมังกร”

“ถึงเวลานั้น ตระกูลเศรษฐีที่มีชื่อเสียงในประเทศต้าถังก็จะถูกโค่นล้มทั้งหมด ผมคิดว่านี่น่าจะเป็นผลลัพธ์ที่ทุกคนอย่างเห็น เนื่องจากยุคนี้เชยมากเกินไป ถ้าไม่เปลี่ยนแปลงอะไรหน่อย ทั่วทั้งประเทศต้าถังก็จะถูกผู้มีอำนาจทุจริตจนสิ้น ในไม่ช้าตระกูลเศรษฐีที่มีชื่อเสียง ก็จะถูกกลืนกินไปจนหมด แข็งนอกอ่อนใน！”

เห็นได้ชัดว่าน้ำเสียงของเฉินอีเผด็จการมาก เป็นเผด็จการที่ไม่มีใครเทียบได้

เขาไม่เคยถดถอยเพราะความยากลำบากเพียงเล็กน้อย

อย่าว่าแต่ตระกูลเศรษฐีที่ไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึงเลย แม้แต่ตระกูลพันปี หรือเหล่าแก๊งโบราณมาขวางทาง เฉินอีก็ไม่ละเว้นที่ขุดพวกเขาออกมา แล้วเตะกระเด็น