บทที่ 357 พวกเขาคือพี่น้องของผม

ใช่

ตระกูลเฉียว และยังมีสามตระกูลจงหยวน เวลานี้ได้หนีไปแล้ว

ก่อนหน้านั้นพวกเขาต้องการปกป้องตระกูลเฉียวและสี่ตระกูล ก็ถือว่าได้ทำดีที่สุดแล้ว

แต่ผลคือพวกเขาได้โดนทอดทิ้งแบบไร้เยื่อใยไปแล้ว

“บ้าตาย！”

“แน่นอน พวกตระกูลร่ำรวยคำพูดนี้เชื่อไม่ได้เลย ไม่งั้นก็คือรนหาที่เอง”

“ก่อนหน้านั้นถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขามีเงินมากพอ และทั้งสี่ตระกูลแข็งแกร่ง พวกเราจะยอมรับสี่ตระกูลนี้ได้อย่างไร”

“ตอนนี้ดีแล้ว พวกเรากลายเป็นคนถูกทอดทิ้ง ทำให้พูดไม่ออกจริงๆ”

พวกเขารู้สึกสำนึกผิด ทำไมตอนนั้นถึงได้เลือกรับใช้สี่ตระกูลใหญ่นี้ได้

อย่างที่เราทราบกันดี ว่าคนตระกูลร่ำรวยนั่นจิตใจช่างเยือกเย็น การรับใช้พวกเขาไม่ใช่รนหาที่เองหรอ？

หลังจากที่ความคิดของพวกเขาถึงจุดนี้แล้ว พวกเขาอดไม่ได้ที่จะสูบหายใจเข้าลึกๆขึ้นมา

ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะไม่ดีเท่าที่พวกเขาคิดก่อนหน้านั้น ดังนั้นพวกเขาต้องเตรียมแผนสำรองไว้จริงๆ ไม่งั้นทั้งหมดอาจจะต้องถูกกลบฝังดินไว้ที่นี่เป็นแน่

“ให้ตายเถอะ”

มีคนโมโหเป็นอย่างมาก

พวกเขาพยายามอยากได้คำตอบที่สมเหตุสมผล แต่ไม่นานก็ต้องสงบลง

“เฉินอี อย่าแม้แต่จะคิดอะไรไม่ดีออกมา มิฉะนั้นอย่าโทษฉันที่หยาบคาย”

หนังตาของพวกเขากระตุกเล็กน้อย

ในไม่ช้า แต่ละคนก็ได้ตัดสินใจแล้ว หันไปเผชิญหน้ากับเฉินอี

“พวกเรายินดีที่ยอมทำตามทุกอย่าง”

พวกเขาไม่มีทางเลือกแล้วเช่นกัน

ไม่มีสี่ตระกูลคอยสนับสนุนแล้ว พลังยุทธ์ของพวกเขาก็เทียบกับเฉินอีไม่ได้เลย ถ้าหากยังไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ อาจจะไม่ใช่เป็นเรื่องดีสักเท่าไหร่

พวกเขาเป็นกลุ่มที่ค่อนข้างเย่อหยิ่งเป็นพิเศษ แต่ก็เป็นนายคนที่รู้จักหน้าที่เป็นอย่างมาก ขอแค่สามารถทำทุกอย่างเสร็จในเวลาอันสั้นได้ก็พอแล้ว

ท่าทางของเฉินอีนิ่งมากอย่างชัดเจน ราวกับว่าเขาไม่สนใจนายที่มาจากตะวันออกเฉียงใต้ที่มีชื่อเสียงไม่น้อยนี้เลย

กลับเป็นมังกรเขียวมองพวกเขาขึ้นๆลงครั้งแล้วครั้งเล่า แล้วหัวเราะ

“พวกคุณที่หน้าตาน่าเกลียดเนี่ยนะ อยากรับใช้พวกเรา？”

“พูดตามตรง พวกคุณไม่สมควรแม้แต่จะยกรองเท้าซะด้วยซ้ำ”

คราวนี้ผีเก้าแห่งเจียงหนานทั้งหมดหนังตากระตุกเล็กน้อย แต่ละคนไม่รู้จะพูดอะไรดี

ไร้ยางอาย

ความอัปยศ

อย่างน้อยพวกเขาก็ยังเป็นปรมาจารย์ที่มีชื่อเสียงของรุ่นแรกตะวันออกเฉียงใต้ แต่กลับถูกทำให้อับอายขายหน้าถึงเพียงนี้ ซึ่งทำให้พูดไม่ออกจริงๆ

จำนวนคนไม่น้อยหนังตากระตุกเล็กน้อย

“พวกคุณต้องการอะไรกันแน่”

ผีเก้าแห่งเจียงหนานรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก

คนพวกนี้ก็โหดเกินไปแล้ว กล้าที่จะปฏิบัติกับพวกเขาแบบนี้ ต้องรู้ว่าถ้าพวกเขาอยู่ที่นอกเขต ใช่จะเป็นใครจะเรียกหาพวกเขาได้ แต่อยู่ที่เฉินอีกลับน่าหดหู่อย่างนี้ ทำให้รู้สึกพูดไม่ออกจริงๆ

เฉินอีคนนี้แค่ยิ้มเล็กน้อย ราวกับว่าไม่ได้สนใจกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเท่าไหร่

“ฉันขอพูดตรงๆกับพวกคุณสักคำ รออย่างอดทน ไม่อย่างนั้นอย่าโทษฉันที่หยาบคาย ”

พวกเขาเข้าใจกันดี สถานการณ์ตอนนี้กำลังทวีคูณความรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ หากเฉินอีไม่ยอมรับพวกเขา งั้นจุดจบของพวกเขาไม่สวยแน่นอน

หลังจากคิดถึงขั้นนี้แล้ว แต่ละคนสีหน้าไม่สู้ดีเลย รู้สึกน่ากลัวและหวาดกลัวไม่น้อย