บทที่ 365 แย่งชิงอำนาจ

คืนนี้ถูกกำหนดให้เป็นคืนที่นอนไม่หลับ

บนถนนรัฐใหญ่ของรัฐเจียงหนาน หนังตาของผู้คนจำนวนมากกระตุกเล็กน้อย

พวกเขามาที่นี่ด้วยจุดประสงค์ที่บริสุทธิ์อย่างยิ่ง พวกเขาต้องการครอบครองที่นี่ อย่างไรก็ตามรัฐเจียงหนานเป็นรัฐหลักทางตะวันออกเฉียงใต้และสามารถกล่าวได้ว่าเป็นหนึ่งในเมืองที่สำคัญ

ขอแค่ได้ครอบครองสถานที่แห่งนี้ด้วย ก็จะสามารถครอบงำอำนาจการปกครองสองในสามของดินแดนตะวันออกเฉียงใต้ได้อย่างแน่นอน

ที่เหลือควรปล่อยให้คนอื่นจัดการแล้ว

กลุ่มนี้มีถึงหลายร้อยคน แม้ว่าจำนวนคนจะน้อยกว่าที่สร้างปัญหาในเมืองฉือในระหว่างวันมาก แต่แต่ละคนก็เป็นคนประสบความสำเร็จชนชั้นสูงอย่างแท้จริง ด้านพลังยุทธ์ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรมาก

ทุกคนเป็นปรมาจารย์ที่แท้จริงในภาคเหนือ

และการลงมือของพวกเขาในครั้งนี้ไม่ได้ถูกเก็บเป็นความลับมากนัก ด้วยเหตุผลที่ว่าคนเหล่านี้ทางตะวันออกเฉียงใต้น่าจะได้รับข่าวและน่าจะส่งคนไปขวางทางพวกเขาเป็นจำนวนมากแล้ว

แต่มีเพียงแค่สิบคนเท่านั้น

องครักษ์เสือสิบคนยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น ราวกับกว่ามีหนึ่งคนขวางทางเข้าและคนนับหมื่นจะไม่สามารถเข้าไปได้

อย่าว่าแต่สิบคนเลย

แต่ก็เพราะมีแค่สิบคน ปรมาจารย์ทางเหนือหลายร้อยคนเหล่านี้มีท่าทีไม่ได้ให้ความสนใจเลย

“เฉินอีเป็นคนที่ไร้สาระมากจริงๆ เขาส่งคนมาแค่นี้ เป็นไปได้ไหมว่าเขาอยากจะแกล้งทำเป็น เขาไม่อยากต่อสู้จริงๆเหรอ？”

“ไม่อยากต่อสู้ก็แค่ยอมจำนนก็จบ จะเสียสิบชีวิตนี้ไปทำไม”

“มันน่าขำจริงๆ หรือจะเพื่อแค่ศักดิ์ศรี แต่เขาไม่รู้เลยว่าศักดิ์ศรีของเขาไม่ได้สำคัญเลย และไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปจะจินตนาการได้”

“ตัวขยะตัวหนึ่งจะสามารถมีหน้าตาแบบไหนได้？น่าขำที่สุด แต่ก็เป็นสิ่งที่ดีเช่นกัน มันช่วยเราให้ง่ายกับการกำจัดหน่อย”

“ทิ้งคนไม่กี่คนไว้และกำจัดสิบคนนี้ซะ ฉันขี้เกียจเกินกว่าจะเก็บคนเหล่านี้”

พวกเขาไม่สนใจสิบคนนี้เลย ไม่ได้อยู่ในสายตาซะด้วยซ้ำ และไม่มีอะไรที่ต้องกังวล

ดวงตาของคนอื่นๆก็กะพริบเร็วขึ้นมา ราวกับว่าพวกเขาได้คำตอบบางอย่างที่คลุมเครือ แต่พวกเขาก็ละสายตาไปอย่างรวดเร็ว

สิ่งต่างๆไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด

แต่ก็ไม่จำเป็นต้องสนใจ เพราะสิบคนนี้ก็แค่คนธรรมดา แล้วจะสามารถมาใส่ใจง่ายๆได้อย่างไร

หลายคนไม่สนใจ พวกเขาดูถูกเหยียดหยามเป็นอย่างมาก

จากนั้นทีละคนมองออกไปในระยะไกล จุดประสงค์ก็ชัดเจนมากต้องการชนะรัฐเจียงหนามในเวลาอันสั้น

แต่ว่าปรมาจารย์เหล่านี้ยังไม่ได้ใกล้ชิดสิบคนนี้เลย ในดวงตาของพวกเขาไร้สมอง และพวกเขาก็พ่ายแพ้ในทันที และหนังตาของแต่ละคนก็สั่นเล็กน้อย

สิบคนนี้อันตรายมาก!

ไม่ได้เข้าใกล้ไม่เป็นไร แต่เมื่อพวกเขาเข้าไปใกล้แล้ว พวกเขาทั้งหมดพบว่าสิบคนเต็มไปด้วยพลังแน่นมาก

นั่นไม่ใช่แค่ท่าทาง แต่เป็นปราณชนิดหนึ่ง ซึ่งเป็นพลังปราณในจิตวิญญาณ

ต้องมีพลังยุทธ์ถึงระดับที่สูงมากเท่านั้นที่สามารถมีปราณแบบนี้ได้

เป็นเรื่องลึกลับ แต่ก็มีอยู่จริง

มันระเบิดออกในทันที และจากนั้นก็ระงับมันทันที กวาดผู้ชมในทันที

"อยากข้ามถนนสายนี้ใช่ไหม？ ตลกล่ะ!"

ทั้งสิบคนดูถูกเหยียดหยามเป็นอย่างยิ่ง

ในฐานะมังกรลับองครักษ์เสือสิบอันดับแรก แต่ละคนเป็นบุคคลระดับปรมาจารย์ที่แท้จริง อย่างน้อยในโลกศิลปะการต่อสู้ของราชวงศ์ถัง แน่นอนว่าอยู่ในระดับปรมาจารย์ ใช่คนธรรมดาที่ไหนจะสามารถมาหาเรื่องได้

ในไม่ช้า พวกเขาก็ก้าวออกไปทีละก้าว ท่าทางองอาจ ไม่ให้ปรมาจารย์เหล่านี้ได้มีโอกาสโต้ตอบเลย

ขอแค่เข้าไปใกล้ ตายแน่!

หนังตาของหลายคนกระตุกเล็กน้อย และกลายเป็นสีที่น่าตกใจอย่างรวดเร็ว

“พวกคุณเป็นใครกันแน่？”

พวกเขาไม่ใช่คนโง่ ในช่วงแรกพวกเขาสัมผัสได้ถึงรัศมีอาฆาตจากอีกฝ่าย และไม่นานก็ขยับศีรษะเล็กน้อยและถามพวกเขาด้วยความตื่นตัว

ไม่มีใครโง่และทุกคนเข้าใจอย่างลึกซึ้งว่าในขณะนี้พวกเขาต้องระมัดระวังเกี่ยวกับคนสิบคนนี้

แต่สิบคนนี้กลับไม่พูดอะไรสักคำ และยังเดินหน้าต่อไป พวกเขาล้วนเป็นนักสู้ที่ผ่านการสู้รบมาอย่างหนัก และเป็นไปไม่ได้ที่จะชักชวนโดยคำพูดของคนๆนึงง่ายๆ และพวกเขาจะไม่พูดเพราะว่าพวกเขาอยู่ที่นี่ .

ในไม่ช้าบางคนก็ส่ายหัว