บทที่ 38 พวกเขาคือใบรับรองสมาชิกภาพ

“นายก็คือฉินหวยจือแห่งตระกูลฉินที่คุณชายหลี่เจ๋อพูดถึงหรือ ?”

ในร้านน้ำชาแห่งหนึ่งตรงข้ามตึกจิ่งช่าง ชายวัยกลางคนที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นกำลังเหลือบมองฉินหวยจือ

ฉินหวยจือรับพยักหน้า แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า : “ท่านตาว ขออภัยด้วยครับ เมื่อครู่ผมมีเรื่องบนถนนนิดหน่อยถึงได้มาช้า”

“หึ ถ่วงเวลาของฉันไม่เป็นไรหรอก แต่ถ่วงเวลาความสุขของคุณชายหลี่นี่สิ เหอะ ๆ”

ท่านตาวหัวเราะเยาะออกมา

เหงื่อกาฬไหลอาบทั่วหน้าผากของฉินหวยจือ

ท่านตาวคนนี้ดูไม่ใช่คนคนดีอะไรนัก โดยปกติแล้วเขาไม่ชอบให้คนอื่นมาถึงทีหลังเขา แต่ครั้งนี้เป็นเพราะหลี่เต๋อ ทำให้ท่านตาวไม่ถือสาเขา

“แต่ครั้งนี้จะต้องไม่เกิดปัญหาอะไรขึ้นอย่างแน่นอน ผู้ชายคนนี้เป็นหัวโจกย์ที่มีชื่อเสียงในสังคม เป็นรองก็เพียงแค่พวกของเซียวเทียนหู่ไม่กี่คนเท่านั้น ในมือของเขามีนักสู้เกือบหกสิบชีวิต ขอแค่เขาลงมือ เกรงว่าผู้ชายที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนั้นคงจะต้องกลัวจนหัวหด”

ในใจของฉินหวยจือแอบคิดเช่นนี้

ตอนนั้นท่านตาวเคยต่อสู้กับชายร่างใหญ่สามสี่คนด้วยมือเปล่าอย่างโดดเดี่ยวและดุดัน ลูกน้องในมือของเขาก็เหี้ยมโหดไม่น้อยเช่นกัน จึงไม่เชื่อว่าจะไม่สามารถจัดการกับผู้ชายที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าของฉินปิงหลันคนนั้นได้

ท่านตาวไม่ได้สนใจคำเยินยอของเขา แต่กลับชี้ไปที่ตึกจิ่งช่างแล้วพูดว่า : “แต่คนที่จะเข้าไปในตึกจิ่งช่างได้ แกแน่ใจหรือว่าอีกฝ่ายไม่มีหัวนอนปลายเท้าจริง ๆ ?”

“ไม่มี ไม่มีแน่นอนครับ”

ฉินหวยจือรีบส่ายหัว

เดิมทีเขาก็มีความคิดว่า การที่ผู้ชายไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนั้นสามารถเข้าไปพักอยู่ในตึกจิ่งช่างได้ คิดว่าคงมีความสามารถอยู่บ้าง เพราะคนที่อาศัยอยู่ในตึกแห่งนี้ ล้วนแล้วแต่เป็นระดับผู้บริหารของบริษัททั้งสิ้น

แต่ภายหลังเขาได้รับข้อมูลมาว่า ผู้ชายที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนั้นเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ แล้วจะเป็นผู้บริหารของบริษัทได้อย่างไร น่าจะเป็นเพียงแค่ผู้ที่เช่าอาศัยอยู่ภายในเท่านั้น

เมื่อได้รับการยืนยันจากฉินหวยจือ ท่านตาวก็พยักหน้าแล้วโบกมือ

“พวกเราเข้าไปข้างใน !”

“ถ้าหากมีใครเข้ามาขวาง ก็ให้ชูป้ายของคุณชายหลี่จ๋อ ฉันไม่เชื่อว่าจะมีคนตาบอดที่ไหนกล้ามาขวางทางของคุณชายหลี่เจ๋ออย่างแน่นอน !”

“ครับ !”

ชายฉกรรจ์เกือบสี่สิบคนเดินตรงเข้าไปพร้อมกัน ครั้งนี้ท่านตาวไม่ได้เกณฑ์คนมาทั้งหมด เพราะคิดว่าคนจำนวนเกือบสี่สิบคนก็น่าจะเพียงพอกับการรับมือคนกลุ่มเล็ก ๆ ได้

แต่เขาไม่รู้เลยว่า มังกรเขียวซึ่งกำลังยืนอยู่ข้างหน้าต่างที่สูงจากพื้นจรดเพดาน กำลังจับตามองอยู่

“เจ้ามังกรครับ คนพวกนั้นมาแล้ว เป็นไปตามที่คุณคาดไว้ เป็นพวกนักเลงท้องถิ่นครับ”

เขาหันไปพูดกับเฉินอี

“อืม”

เฉินอีไม่สนใจเลยสักนิด เขาเหลือบมองผู้ชายรูปร่างกำยำที่อยู่ห่างจากเขาไปทางด้านขวา แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม : “หัวหน้าเซียว ดูเหมือนคุณจะไม่ค่อยมีอิทธิพลในเมืองฉือสักเท่าไหร่เลยนะ ผมบอกให้คุณปล่อยข่าวลือออกไปไม่ใช่หรือว่า หลังจากนี้หากมีนักเลงกลุ่มไหนกล้าก่อความวุ่นวาย จะมีจุดจบเช่นไร ไหนคุณลองบอกผมอีกครั้งซิ”

ชายรูปร่างกำยำคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือหัวหน้าใหญ่ของเหล่านักเลงในเมืองฉือ พี่ใหญ่เซียวเทียนหู่แห่งกลุ่มเสือฟ้า มีสมญานามว่าเป็นเสือโคร่งตัวใหญ่ในเมืองฉือ แต่ตอนนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าเฉินอี กลับเชื่อฟังราวกับสุนัขพันธุ์ปั๊ก

“ตามกฎแล้ว ผู้ที่กระทำผิดเป็นครั้งแรกจะต้องถูกตัดแขนหรือขาหนึ่งข้าง แต่หากกระทำผิดซ้ำสองอีกจะต้องถูกขับไล่ออกจากเมืองฉือ และห้ามเข้ามาปรากฏตัวในเมืองฉืออีกตลอดไป”

เซียวเทียนหู่นำคำพูดก่อนหน้านี้ของเฉินอีมาพูดทวนใหม่อีกหนึ่งครั้ง

เฉินอีพยักหน้า แล้วชี้นิ้งไปที่ด้านนอก และพูดว่า : “แล้วควรจะจัดการกับคนพวกนั้นอย่างไรดี ?”

“เรื่องนี้......”

เซียวเทียนหู่ลังเลเล็กน้อย

เขาเพิ่งจะปล่อยข่าวเรื่องนี้ออกไปไม่นาน ดูเหมือนว่าจะยังมีอีกหลายคนที่ยังไม่รับรู้เรื่องนี้ ซึ่งก็พอที่จะให้อภัยได้

แต่สีหน้าของเฉินอีกลับเรียบเฉย

“หรือหัวหน้าเซียวคิดว่ากลุ่มเสือฟ้านั้นยิ่งใหญ่เหนือใคร คนคิดจะทำอะไรตามอำเภอใจในเมืองฉือแห่งนี้ก็ได้ หรือพูดอีกอย่างว่าศักดิ์ศรีของฉันไม่อาจเทียบเท่าตระกูลหลี่ได้ ?”

“เปรี้ยง !”

เซียวเทียนหู่รู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าลงตรงกลางหัว เขารีบคุกเข่าลงทันที