บทที่ 380 ถ้าไม่ออกมาฉันจะรื้อที่นี่

ผู้อาวุโสเยี่ยนมองเฉินอีอย่างเย่อหยิ่ง และออกคำสั่งด้วยท่าทีของผู้บังคับบัญชา

"ตอนนี้นายยอมแพ้พวกเราดีๆฉันไว้ชีวิตนายได้ ไม่งั้นนายและคนของนายจะต้องพินาศไปตลอดกาล"

เขาคิดว่า ประเด็นปัจจุบันคือการต่อสู้กับกองกำลังตำหนักมังกร และธรรมดาเขาไม่อยากใช้กำลังคนและทรัพยากรไปกับคนทางตะวันออกเฉียงใต้ ดังนั้นจึงพูดคำเหล่านี้ออกมา ก็ถือว่าเข้าใจได้

และเฉินอีก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

คนพวกนี้ช่างอวดดีเหลือเกินจริงๆ

แต่ละคนอวดดีไม่แพ้กันเลย

แม้ว่าก่อนหน้านี้เฉียวหยวนจือที่ว่าเย่อหยิ่งแล้ว แต่กับไอ้แก่ที่อยู่ตรงหน้านี้กลับเย่อหยิ่งกว่าเฉียวหยวนจือก่อนหน้านี้เป็นหลายๆเท่า

เขายิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย แล้วถามว่า"ท่านต้องการให้เรายอมแพ้ ก็ได้ แต่พวกเราก็มีเงื่อนไข ไม่รู้ว่าท่านจะตกลงไหม"

"เงื่อนไข?"

ผู้อาวุโสเยี่ยนรู้สึกโมโหเล็กน้อย

เขาออกคำสั่งมีคนกล้าเสนอเงื่อนไขกับตนเองได้อย่างไร ช่างกล้ามากจริงๆ แต่ความหยิ่งยโสของเขาทำให้เขาต้องขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถามว่า "ว่ามา จุดประสงค์ของนายคืออะไร"

"มันง่ายมาก ฉันจะเอาทั้งภาคเหนือ"

"......"

คราวนี้ ผู้อาวุโสเยี่ยนตกตะลึง และคนอื่นๆก็ตกตะลึงเช่นกัน

พวกเขาทั้งหมดเดาว่าเงื่อนไขที่เฉินอีเสนอ คงจะเป็นไปตามน้ำ แต่พวกเขาไม่คิดว่า นายนี่จะอวดดีถึงขนาดพูดแบบนี้ออกมาได้ มันถึงกับพูดไม่ออกจริงๆ

"อยากได้ทั้งภาคเหนือ เฉินอีนี่นายกำลังฝันกลางวันหรือเปล่า!"

"และกล้าพูดกับผู้อาวุโสเยี่ยนแบบนี้ นายรู้ไหมว่าผู้อาวุโสเยี่ยนไม่ได้เป็นเพียงผู้อาวุโสใหญ่หนึ่งในหน่วยยุทธ์ แต่ยังเป็นคนของตระกูลเยี่ยนในเมืองจิง และตระกูลเยี่ยนก็เป็นหนึ่งในตระกูลรุ่งเรือง!"

แน่นอนคนที่พูดคือเฉียวหยวนจือ เขารู้ว่าถึงเวลาแล้วที่ตัวเองได้โอกาสออกหน้า และต้องขอบคุณไอ้โง่เฉินอี ไม่งั้นยังไม่รู้เลยว่าตัวเองจะมีโอกาสโผล่หัวเมื่อไหร่

เฉินอีขมวดคิ้วเล็กน้อยกับสิ่งที่อีกฝ่ายพูด แล้วพูดอย่างสบายๆ"ฉันกับไอ้แก่นี่คุยกัน นายมีสิทธิ์ที่จะมาแทรกเหรอ?"

หนึ่งประโยคทำเอาคนสองคนไม่พอใจ

คนหนึ่งเป็นหางเสือของตระกูลเฉียว อีกคนก็เป็นผู้อาวุโสใหญ่แห่งตระกูลรุ่งเรืองอันดับต้นๆของหน่วยยุทธ์ ความกล้าหาญของเฉินอีนี่มากพอจริงๆ และผู้คนนับไม่ถ้วนก็อดไม่ได้ที่จะกัดลิ้น และรู้สึกมันช่างเหลือเชื่อเหลือเกิน

เดิมแล้วพวกเขาคิดว่า เฉินอีควรจะลดจุดยืนให้มากที่สุด ในการพูดคุยเรื่องต่างๆเท่าที่จะทำได้ แต่พวกเขาไม่คิดว่าเฉินอีจะเด็ดขาดมากขั้นนี้ ตกลงกันไม่ได้ก็ทำท่าทางจะเปิดศึก

แน่นอนว่าเฉียวหยวนจือต้องโกรธ ผู้อาวุโสเยี่ยนก็ยิ่งโกรธมากถึงขั้นสุด

เขาจ้องมองเฉินอีที่อยู่ตรงหน้า แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า "ไอ้น้อง นายอยากหาที่ตายเหรอ?"

เขาพึ่งจะเห็นคนที่อวดดีและเย่อหยิ่งเช่นนี้เป็นครั้งแรก และกล้าพูดเช่นนี้โดยไม่คำนึงถึงความยิ่งใหญ่ของตนเอง ไม่รู้จักตายสุดๆ

ผู้อาวุโสเยี่ยนได้ตัดสินประหารเฉินอีไปแล้ว

เฉียวหยวนจือก็มีความสุขอย่างมาก

เขาก็โกรธไม่น้อยกับสิ่งที่เฉินอีพูด อยากจะเห็นเฉินอีถูกแทงด้วยมีดนับพันๆเล่มเป็นธรรมดา และตอนนี้เป็นโอกาสที่ดีที่สุด