บทที่ 387 ยิ่งแก่ยิ่งแกร่ง แต่เสียดายอ่อนเกินไป

เหตุผลที่ซูจ้าวหลงหัวเราะ เพราะเขาคิดว่าไอ้แก่ตายยากนี้ตลกจริงๆ และสีหน้าของคนอื่นๆ ก็ดูแตกต่างออกไป

พวกเขาก็เข้าใจเป็นอย่างดีว่า สำหรับคนส่วนใหญ่ เรื่องนี้ไม่ถือว่าง่ายเกินไป เพราะจริง ๆ แล้วบางคนก็มีบุคลิกเช่นนี้ ถ้าจะให้พวกเขาแก้ มันก็ไม่ถือว่าเป็นเรื่องที่ง่ายเกินไป

แน่นอนว่า พวกเขาก็ไม่เคยคิดที่จะแก้ไข นั่นคือสิ่งที่พวกโง่ทำ

แม้ว่าบางคนจะมั่นใจในตัวเองมาก งั้นให้เขาลองดู ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวพวกเขาแต่ละคนจะเก่งขึ้นมา แล้วบอกว่าคุณจะไม่ให้เขาทำ อันที่จริงจะสุดยอดแค่ไหนกัน

และเฉินอีก็แค่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

เขารู้สึกว่ามันค่อนข้างน่าสนใจ

เนื่องจากเขาสร้างชื่อเสียงให้เป็นผู้อยู่ยงคงกระพันของทวีปตะวันออก เขาจึงไม่ค่อยพบผู้ท้าชิงเลย และตอนนี้ก็น่าสนใจทีเดียว

และผู้อาวุโสใหญ่คนนี้ก็รู้สึกไม่สบายใจเช่นกัน

เขากลัวว่าเฉินอีจะเอาหลักฐานที่ชัดเจนออกมาทันที ดังนั้นจึงอยากใช้การต่อสู้ที่เรียกว่าศักดิ์ศรีเพื่อปกป้องตัวเองโดยสัญชาตญาณ เพื่อปกปิดความจริง

บางทีตราบใดที่สามารถฆ่าหมอนี้ได้ สิ่งที่เรียกว่าหลักฐานเหล่านั้นก็จะหายไป

อันที่จริง ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยคิด บางทีในมือเฉินอีอาจจะไม่มีหลักฐานอะไร และทุกอย่างนั้นกำลังหลอกตน แต่เขาไม่กล้าไปพนัน จึงทำได้เพียงเชิญอีกฝ่ายสู้กับตน ตนอยากจะดูว่าหมอนี้มีความสามารถแค่ไหน

และแม้ว่าหมอนี้จะฝึกยุทธ์มาเป็นเวลา 7 ปี ความแข็งแกร่งของเขาก็คงจะไม่มากจนเกินไป เป็นสถานการณ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะบดขยี้คู่ต่อสู้ด้วยตัวเอง ดังนั้นอารมณ์ของเขาก็เริ่มดีขึ้น

แต่ว่า!

เมื่อทั้งสองฝ่ายได้สู้กันจริงๆ เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆ เพราะเฉินอีมีออร่าที่ทำให้หายใจไม่ออก

ออร่าแบบนี้ไม่ใช่ออร่าระดับสูงธรรมดา

เป็นออร่าของผู้แข็งแกร่งโลกยุทธ์

หมอนี้ ฝึกยุทธ์มาอย่างน้อยเจ็ดปีเอง และเจ็ดปีก่อนก็เป็นเพียงคนธรรมดาที่เปล่าประโยชน์ไม่ใช่เหรอ?

คนเช่นนี้จะมีแรงกดดันมหาศาลได้อย่างไร?

เขาคิดไม่ออกจริงๆ เพราะสำหรับคนจำนวนมากแล้ว นี่คือเรื่องที่อาจทำให้หายใจไม่ออก แต่ก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ อย่างรวดเร็ว

เพราะสำหรับคนจำนวนมากนั้น มันไม่ใช่เรื่องที่ง่ายเลย แต่ก็ไม่ได้ยากเกินไปอย่างแน่นอน

"ฉันต้องพลิกเกมคืนให้ได้ ไม่งั้นทุกอย่างของฉันจะต้องจบลง"

ยิ่งอายุมากขึ้นก็จะยิ่งทะนุถนอมชีวิตมากเท่านั้น และจะยิ่งทะนุถนอมทุก ๆ อย่างในชีวิตมากขึ้น กล่าวได้ว่าเมื่อความตระหนี่มากขึ้น ก็จะไม่ยอมแพ้แบบนี้แน่นอน เขารีบอยากจะพิสูจน์ตัวเอง

แต่แล้ว สิ่งต่าง ๆ นั้นไม่ได้ง่ายขนาดนั้น

"ไอ้แก่ตายยาก คุณจะสู้กับฉันยังไง?"

ในคำพูดของเฉินอีไม่มีความเกรงใจเลย

อันที่จริงเขาเป็นคนที่เคารพผู้อาวุโสและรักเมตตาเด็กมาก แม้จะเป็นผู้อาวุโสเยี่ยนคนนั้น เขาก็ให้เกียรติได้ เพราะยังไงซะอย่างหลังมีไว้เพื่อผลประโยชน์เท่านั้น แต่ก็ยังไม่เกินขีดจำกัดนี้ และไม่ละเมิดกฎ

แต่ไอ้แก่ตายยากที่อยู่ข้างหน้าเขาได้ล้ำเส้นแล้ว

กลับสมรู้ร่วมคิดกับคนจากต่างประเทศ และอยากข่มเหงคนบ้านเอง คนประเภทนี้ น่ารังเกียจที่สุด อาจกล่าวได้ว่าเขาเป็นคนทรยศประเทศต้าถัง เฉินอีจะไม่เกรงใจกับคนแบบนี้โดยธรรมชาติ เพราะยังไงซะการเกรงใจกับคนแบบนี้คือการไว้หน้าอีกฝ่าย เฉินอีจะไม่ทำเช่นนั้นเด็ดขาด

แต่พวกเขาก็เข้าใจความจริงมากขึ้นเรื่อยๆ

นั่นคือในการต่อสู้ครั้งนี้ ไอ้แก่ตายยากนี้จะไม่มีวันชนะ และจะไม่มีผลลัพธ์ที่ดี เฉินอีไม่มีทางที่จะออมมือ

เพราะไม่ว่ายังไงบางคนก็โหดร้ายเกินไป

เรียกได้ว่าเลวเกิน ทำให้ผู้คนจินตนาการไม่ถึงจริงๆ

แน่นอนว่าบางคนมีวิธีการที่ฉลาดเกินไป คนส่วนใหญ่มองไม่เห็นสิ่งที่พวกเขาทำ และมองไม่เห็นจนกว่าเฉินอีจะลงมือ

ทันใดนั้น ผู้คนนับไม่ถ้วนส่ายหัว