บทที่ 410 มีคนต่อต้านฉินต้าเจียง

ฉินปิงหลันรู้สึกประหลาดใจจริงๆ

เธอคิดเสมอว่าพ่อของเธอคงจะไม่ออกสู่ยุทธภพอีกแล้ว ดังนั้นเมื่อกี้เธอส่งสัญญาณให้เฉินอีไม่ต้องพูดต่อ แต่คำตอบของฉินต้าเจียงกลับตรงกันข้าม

ในเรื่องนี้เฉินอีได้แต่ยิ้มเท่านั้น

เขาเป็นผู้ชาย และเป็นชายที่แข็งแกร่งมาก แน่นอนเขามีความเห็นอกเห็นใจต่อเรื่องที่ฉินต้าเจียงประสบอยู่ และเขาสามารถเข้าใจได้เป็นอย่างดี ดังนั้น เขาจึงสามารถรู้สึกได้ว่าฉินต้าเจียงไม่น่าจะเป็นคนที่ยอมรับความพ่ายแพ้ได้ง่ายๆ

ตรงกันข้าม ฉินต้าเจียงต้องการออกไปสู่ยุทธภพเสมอ แต่เขาขาดโอกาสเช่นนี้มาโดยตลอด

ตอนนี้เฉินอีมอบโอกาสเช่นนี้วางไว้ตรงหน้าของเขาแล้ว เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอนที่ฉินต้าเจียงจะปฏิเสธ ตรงกันข้าม เปลวเพลิงในหัวใจของเขากลับลุกโชนขึ้นอีกครั้ง

ที่ผ่านมา เขาเห็นแก่ทั้งครอบครัว พูดได้ว่าเป็นคนกล้าๆกลัวๆ แต่มีคนไม่น้อยที่รู้ว่าสมัยนั้นฉินต้าเจียงมีจิตใจที่กระฉับกระเฉงและมีชีวิตชีวาขนาดไหน แทบจะทำให้ฉินซื่อกรุ๊ปเป็นองค์กรที่มีชื่อเสียงในเมืองซือทั้งหมดด้วยตัวคนเดียว และอยู่ในอุตสาหกรรมก็มีชื่อเสียงไม่น้อย

แต่ว่าภายหลังเขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ และถูกพี่น้องหลายคนผลักไสซึ่งทำให้เขาไม่สามารถฟื้นตัวได้ ไม่เช่นนั้นแค่อาศัยจิตใจที่ห้าวหาญความทะเยอทะยานและความสามารถของเขา หลายปีที่ผ่านมาเป็นไปไม่ได้ที่ฉินซื่อกรุ๊ปจะทรุดโทรมขนาดนี้

สรุปเป็นเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งนั้น

แต่ ในเวลานี้ จู่ๆเฉินอีก็พบเหตุผลที่ทำให้ฉินปิงหลันออกไป โดยอ้างว่าเขาต้องการคุยกับพ่อเกี่ยวกับเรื่องครอบครัวของเขา พอฉินปิงหลันเดินจากไป สีหน้าฉินต้าเจียงก็ดูจริงจังเช่นกัน

“เฉินอี นายคงไม่ใช่อยากพูดกับฉันเรื่องเกี่ยวกับครอบครัวของคุณมั้ง”

เขาเป็นแค่คนพิการ แม้ว่าอยู่ในช่วงเวลาชั้นยอด เขาก็ไม่สามารถเทียบได้กับเฉินอี ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่ชายผู้แข็งแกร่งเช่นนี้จะมาปรับทุกข์กับเขา ดังนั้นคงมีแค่คำตอบเดียว เรื่องนี้น่าจะเกี่ยวกับตัวเขาเองหรือลูกสาวของเขาแน่นอน

แต่ลองคิดดูดีๆ เรื่องของลูกสาว เป็นไปไม่ได้ที่เฉินอีจะแก้ไขไม่ได้ ถ้างั้นเป็นได้ว่าเรื่องนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับตัวเขาเอง

“พ่อนี่มีสายตาเฉียบแหลมจริงๆ”

เฉินอีก็ไม่พูดเรื่องไร้สาระ และพูดโดยตรงว่า "จริงๆแล้วผมตรวจสอบอุบัติเหตุทางรถยนต์ในปีนั้นที่ทำให้พ่อได้รับอุบัติเหตุ ตอนแรกผมคิดว่ามันเป็นอุบัติเหตุ แต่หลังจากตรวจสอบ เบื้องหลังมีคนยุยง ก็หมายความว่า อุบัติเหตุของท่านไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นเรื่องจงใจที่หลีกเลี่ยงไม่ได้"

เขาเฝ้าสังเกตสีหน้าการแสดงออกของฉินต้าเจียง พบว่าสีหน้าขอฉินต้าเจียงเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

“พ่อ ท่านคาดเดาเช่นนี้มาตลอดใช่มั้ย?”

เฉินอีซักถามทันที สำหรับเรื่องนี้ ฉินต้าเจียงถอนหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพยักหน้าอย่างแรงและพูดว่า "ฉันเดาเช่นนี้จริง แต่ช่วงหลายปีมานี้ นายก็รู้ดี ฉันเป็นแค่คนพิการอยู่ในตระกูลฉินตำแหน่งตัวเองยังรักษาไว้ไม่ได้ เป็นไปไม่ได้แน่นอนที่จะต่อสู้กับคนพวกนั้น ดังนั้นฉันจึงได้แต่วางเรื่องนี้ลง”

“แต่พูดไปแล้ว ฉันก็แค่คาดเดา นายทำยังไงถึงแน่ใจได้”

ฉินต้าเจียงอยากรู้อยากเห็นมาก

นี่เป็นเรื่องสิบกว่าปีเต็มๆนะ หลักฐานทุกอย่าง ล้วนหายสูญไปตามกาลเวลา เพราะฉะนั้นแม้ว่าเฉินอีจะเป็นราชาแห่งตะวันออกเฉียงใต้ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะค้นพบเรื่องทั้งหมดนี้ได้

แต่ว่า!

“ไม่เพียงเท่านี้ ท่านปู่ฉินในปีนั้น นั่นก็คือ การตายของคุณปู่ ก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับคนพวกนั้นด้วย”