บทที่ 435 กลับโดนเล่นงานสักเอง

มีทหารรบมังกรลับอยู่เป็นจำนวนมาก สามถึงสี่ร้อยคนเลย

และนักฆ่าตระกูลเถียนเหล่านี้มีไม่ถึงห้าร้อยคนเท่านั้น

นี่เป็นเพราะว่าเถียนเวยกลัวเบื้องหลังของเฉินอี เขาถึงได้ช้นักฆ่าจำนวนมากอย่างนี้ ถ้าเขารู้สึกว่าเฉินอีไม่น่าพูดถึง เขาคงไม่ส่งคนมากมายขนาดนั้น ถ้าแบบนี้……

ไม่ถูกนิ ไม่ว่าจะส่งไปกี่คนก็ดูเหมือนปัญหาไม่ใหญ่นัก และพอมาถึงจุดนี้ในความคิดแล้ว หลายคนก็เบ้ปากขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนว่าปัญหาไม่เล็กจริงๆ แต่หลายคนตระหนักถึงปัญหาใหญ่อยู่

“การปรากฏตัวของคนเหล่านี้ไม่ธรรมดาแน่นอน ดูเหมือนว่าเราจะประเมินความแข็งแกร่งและพลังของเป้าหมายต่ำเกินไป”

ท่านผู้บัญชาการนักฆ่าของตระกูลเถียนถึงขั้นกลืนน้ำลาย

เขาไม่ใช่คนโง่ แม้ว่าเขาจะบอกว่าเขาสามารถทำเพื่อเถียนเวย และถึงแม้จะตายก็ไม่เป็นไร แต่การตายแบบนี้ดูเหมือนจะไม่ถูกต้องเลย อย่างไรก็ตาม อย่างน้อยก็ต้องปล่อยให้ตัวเองตายอย่างเหมาะสม ไม่เช่นนั้นไม่สามารถนอนตายหลับได้จริงๆ

ในเรื่องนี้ พวกเขาทั้งหมดต้องการอยากหนี แต่เมื่อพวกเขาคิดถึงถ้าหากหนีไป ผลที่ตามมาก็เกินจะจินตนาการได้

เนื่องจากตระกูลเถียนมีธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าไม่สามารถขยับคนบางส่วนในมือของเถียนเวยได้ในตอนนี้ เกรงว่าเป็นไปไม่ได้ด้วยซ้ำที่จะส่งพวกเขามา พวกเขาแค่คนเยอะเท่านั้น ถ้าพูดจริงๆ พลังการต่อสู้ที่ครอบคลุมนั้นถือได้ว่าเป็นระดับปานกลางเท่านั้น ดังนั้นเมื่อล้มเหลวในการทำภารกิจนี้จะทำให้คนในตระกูลนี้โกรธจัดได้ งั้นตนเองตายจริงก็ไม่สามารถตายได้อีก

"เวร!"

ท่านผู้บัญชาการนักฆ่าก็กำหมัดแน่นๆ และในที่สุดเขาก็ได้แต่กัดฟันและพูดว่า “ฆ่า!”

ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องสู้!

พวกเขาทำกำลังจะรวบรวมพลังทั้งหมดที่มี เมื่อเตรียมตัวที่จะฆ่า นักรบมังกรลับที่ซ่อนอยู่ข้างๆ ทันใดนั้นก็จัดการคนกลุ่มนี้ทันที ทำให้หายใจไม่ออกเลยทีเดียว

ท่านี้อย่างเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้หลายคนตาค้าง เพราะวิธีการของคนตรงหน้านี้ช่างโหดร้ายเสียจริง และพวกเขาก็ได้เชี่ยวชาญเทคนิคการฆ่าจริง ๆ ในเวลาอันสั้นก็สามารถปล่อยพลังที่ทำให้คนรู้สึกตัวสั่น และวิธีนี้ทำให้คนจริงๆ รู้สึกพูดไม่ออก

สำหรับคนส่วนใหญ่แล้ว วิธีการนี้ค่อนข้างพิเศษ แต่หลายคนก็ยังไม่รู้ว่าจะกล่าวคำขอบคุณอย่างไร พวกเขาทำได้แค่เริ่มถอยหลัง ไม่งั้นไม่จำเป็นต้องใช้เวลามาก คนกลุ่มนี้อาจถูกกำจัดออกไปทันที

และดูเหมือนว่าพวกเขาไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ หลังจากที่นักฆ่าเหล่านี้ละทิ้งเส้นทางมากมาย เหล่าทหารมังกรลับก็พุ่งเข้าหาระยะไกล และนักฆ่าเหล่านี้ก็อดที่จะหนังตากระโดดไม่ได้

“ท่านผู้บัญชาการ คนพวกนี้จะไปไหน？”

นักฆ่าบางคนถามอย่างระมัดระวัง ดูเหมือนพวกเขาจะรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่พวกเขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี เพราะสถานการณ์ตอนนี้ดูเหมือนจะไม่เอื้ออำนวยต่อพวกเขามากนัก ถ้าหากไม่สามารถควบคุมวิธีการที่ยอดเยี่ยมแล้ว พวกเขาก็มีแนวโน้มที่จะถูกกำจัดออกไป

อย่างไรก็ตามตอนนี้พวกเขากำลังถอยกลับ แต่อีกฝ่ายไม่ได้ตามมา แต่วิ่งไปอีกทางหนึ่ง แต่ทิศทางนั้นช่างคุ้นเคย นักฆ่าเหล่านี้ได้คาดเดาอยู่ในใจ แต่ไม่กล้าพูดเพราะรู้สึกว่าความคิดนี้มันแปลกเกินไป

ท่านผู้บัญชาการนักฆ่าก็ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “บางทีพวกเขาอาจจะเตรียมตัวไปที่ตระกูลเถียน ว่ากันว่าคุณชายเถียนปู้ยี่แห่งตระกูลเถียนได้ทำสิ่งเลวร้ายบางอย่าง และทำกับผู้หญิงคนนึง บางทีคนเหล่านี้อาจยืนหยัดสู้เพื่อผู้หญิงคนนั้น”

“อะไร？”

สีหน้าของนักฆ่าเหล่านี้เปลี่ยนแปลงขึ้นมา