บทที่ 47 คนผิดไม่ใช่คุณ คือพวกเขา

บ้านตระกูลฉิน

ท่านย่าฉินนั่งอยู่ตรงกลาง ถือแก้วลายครามที่สืบทอดกันมาจากราชวงศ์ชิง

"คุณย่าครับ ชอบแก้วลายครามนี้ไหมครับ?"

ฉินหวยจือเดินไป ยิ้มแล้วเอ่ยถาม

แม่ของฉินหวยจือก็เดินมาด้วย ยิ้มแล้วพูด："ท่านย่า นี่เป็นของล้ำค่าที่เมื่อวานนี้หวยจือประมูลมาจากตลาดวัตถุโบราณ ว่ากันว่าราคาหนึ่งล้านห้าแสนหยวนเลยนะคะ"

"เฮ้อ พี่ใหญ่เก่งจริงๆ ด้วยสายตาของพวกเราเกรงว่าจะต้องพลาดของล้ำค่านี้ไปเสียเปล่าแน่"

"นายไม่ควรเปรียบเทียบกับพี่ชาย พี่ชายสายตาแหลมคมม แม้แต่ท่านซูของปรมาจารย์ด้านวัตถุโบราณยังชมว่าเป็นคนมีพรสวรรค์"

ชายหนุ่มทั้งสองคนพูดคุยกัน

พวกเขาเป็นญาติฝ่ายน้องสาวของท่านย่าฉิน มีความสัมพันธ์ไกลห่างกับฉินหวยจือเล็กน้อย มาตระกูลฉินในครั้งนี้เพราะอยากจะได้ตำแหน่ง แน่นอนว่าต้องประจบหลานชายสุดที่รักของท่านย่าฉินอย่างฉินหวยจือ

คนด้านหลังไม่พูดอะไร ทว่าภายในใจมีความสุขอย่างมาก

ไม่พูดไม่ได้จริงๆ การพูดโอ้เป็นการประจบที่ดีจริงๆ

ท่านย่าฉินเองก็พอใจ พูด："ฉันก็ได้ยินเรื่องนี้แล้ว เมื่อวานมีคนนิรนามประมูลแก้วลายครามจากสมัยราชวงศ์ชิงไปในราคาหนึ่งล้านห้าแสนหยวน ตอนนั้นฉันยังรู้สึกอิจฉา"

"แต่ตอนนี้ คนที่ควรอิจฉาคือคนนอก มีแค่หลานชายสุดที่รักของฉันเท่านั้นที่จะยอมจ่ายเงินพวกนี้เพื่อแสดงความกตัญญูต่อคนแก่อย่างฉัน"

"แน่นอนค่ะ คุณย่า อย่าว่าแต่แก้วลายครามราคาหนึ่งล้านห้าแสนหยวนเลยค่ะ แค่ใบชาก็เป็นชาต้าหงเผาชั้นดี ไม่มีเงินหลายแสนคงไม่สามารถซื้อได้ เป็นเพราะพี่ใหญ่ระลึกถึงคุณย่าจึงซื้อไว้ คนที่กตัญญูอย่างพี่ใหญ่มีไม่มากแล้วจริงๆค่ะ"

ครั้งนี้คนที่พูดคือลูกสาวของลูกคนที่สามตระกูลฉิน ฉินโร่ซี

เมื่อคืนเธอเพิ่งกลับมาจากต่างจังหวัด บอกว่าจะมาเยี่ยมคุณย่าและครอบครัว แต่ความเป็นจริงเธอมีจุดประสงค์ในการมา แน่นอนว่าย่อมไม่มีทางเสียเวลาที่จะไม่ประจบฉินหวยจือ

"ฮ่าๆๆ สวรรค์มีตาจริงๆ มีหลานที่กตัญญูอย่างพวกหลานๆ ต่อให้ย่าตายก็นอนตายตาหลับ"

"คุณย่าพูดอะไรกันคะ คุณย่าต้องอายุยืนร้อยปี อายุยืนยิ่งกว่าเขาทักษิณ ยังมีวันเวลาอีกมากมายรอคุณย่าอยู่นะคะ"

ฉินโร่ซียิ้มแล้วรีบพูด ทั้งยังส่งสายตาไปให้ฉินหวยจือ คนหลังเข้าใจเจตนา รีบพูด："คุณย่าครับ คุณชายหลี่เจ๋อพูดเอาไว้แล้ว ขอแค่พวกเราส่งฉินปิงหลันไป ครั้งนี้จะร่วมมือเพิ่มขึ้นสองเท่าตัว ไม่แน่ว่าพวกเราอาจจะเป็นได้เข้าร่วมเป็นทีมสำคัญในโครงการก่อสร้างหมู่บ้านในเมืองก็ได้นะครับ！"

"จริงเหรอ！”

ครั้งนี้ ท่านย่าตระกูลฉินก็นั่งไม่นิ่งแล้ว

เธอมีใจอยากจะส่งเสริมตระกูลฉิน ทำให้ตระกูลฉินกลายเป็นตระกูลร่ำรวยสูงสุดของเมืองฉือ แต่ขาดโอกาส

ถ้าหากครั้งนี้สามารถเลื่อนเป็นหนึ่งในทีมหลักของโครงการก่อสร้างหมู่บ้านในเมืองได้ ถึงแม้จะได้ส่วนแบ่งแค่เจ็ดถึงแปดเปอร์เซ็นต์แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้ตระกูลฉินเลื่อนไปหลายขั้น

ฉินหวยจือรีบพยักหน้าตอบ จากนั้นก็ทำสีหน้าลำบากใจ

"ถึงแม้คุณชายหลี่เจ๋อจะใจกว้าง แต่ครั้งนี้มีคนร่วมงานกับตระกูลหลี่ไม่น้อย ถึงแม้พวกเขาจะอยากให้ผลประโยชน์กับเรา แต่ถ้าเราไม่ให้คำตอบที่ทำให้คุณชายหลี่พอใจ เกรงว่า......"

"เขาต้องการฉินปิงหลันไม่ใช่เหรอ ถ้าอย่างนั้นก็ส่ง่ไปให้เขา"

ท่านย่าฉินได้ฟังคำพูดของฉินหวยจือ รีบพูดขึ้นทันที

แต่ฉินหวยจือกลับยิ่งส่ายหน้าหนัก ถอนหายใจ แล้วพูดด้วยความเสแสร้ง："แต่ว่าฉินปิงหลันไม่ยอม พวกเราที่เป็นญาติก็ไม่สามารถบีบบังคับเธอได้"

แสดงตัวเป็นคนดีแล้ว

ต่อจากนี้ก็คือแสดงเป็นร้าย

"แต่เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับอนาคตของตระกูลฉินของพวกเรา ถึงแม้จะทำผิดต่อพี่ปิงหลัน แต่เพื่อตระกูลฉินแล้วพวกเราก็จำเป็นต้องทำแบบนี้ เพราะถึงอย่างไรโอกาสแบบนี้หายากมากนะคะ"

ฉินโร่ซีพูดด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"แต่ปิงหลันเธอ......"

"เพื่อความชอบธรรมของตระกูล เธอลดศักดิ์ศรีของตนเองทิ้งหน่อยไม่ได้หรือไง? เรื่องที่เกิดขึ้นกับปิงหลันในตอนนั้นทำให้ตระกูลฉินของเราได้รับผลกระทบอย่างมาก หรือว่าเธอไม่ควรจะชดใช้?"

ฉินหวยจือและฉินโร่ซีคนหนึ่งแสดงเป็นคนดีคนหนึ่งแสดงเป็นคนร้าย