บทที่ 473 อย่าขี้ขลาด แค่ลงมือทำ

คุณชายโจวสิ้นหวังแล้วจริง ๆ

เขาคิดว่าครั้งนี้เขาสามารถกำจัดผู้ชายที่ชื่อเฉินอีได้อย่างง่ายดาย แต่ในทางกลับกันเขาคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะต้องทนทุกข์

“ไอ้เวรเอ้ย!

ครั้งนี้คุณชายโจวรู้สึกเสียดาย ถ้าเป็นไปได้เขาอยากจะย้อนเวลากลับไปตอนนี้ เมื่อถึงตอนนั้นเขาจะไม่ทำแบบนี้แน่นอน

ครั้งนี้ไม่เพียงแต่ตัวเองเท่านั้นที่ทนทุกข์ แต่ยังรวมถึงตระกูลโจวทั้งหมดด้วย!

เพียงแค่เสียดายที่ตอนนี้ที่คิดไม่ได้

“บางทีเราอาจจะลองตั้งแต่ต้นจนจบ พลังของเฉินอีนี้ไม่ได้อยู่เหนือจินตนาการของเรา และเราคำนวณผิดไปตั้งแต่ต้นเลย”

พวกเขาอดไม่ได้ที่จะปิดหน้าผากราวกับว่าพวกเขาต้องการคิดอะไร แต่พวกเขาก็ส่ายหัวอย่างรวดเร็วอย่างช่วยไม่ได้

“ฉันแพ้แล้ว แพ้อย่างสมบูรณ์”

ตอนแรกเขาต้องการฆ่าตัวตาย แต่ในสถานการณ์นี้ เขาไม่สามารถฆ่าตัวตายได้ด้วยซ้ำ แขนของเขาถูกยิงและตัวเขาก็ถูกจับเอาไว้

"อ้า!"

คุณชายโจวโกรธมาก เขาต้องการปกป้องตัวเองอย่างสุดฤทธิ์ แต่ความสามารถของเขาไร้ประโยชน์จริง ๆ ต่อหน้าชนชั้นสูงเหล่านี้

“แล้วเราควรทำยังไงต่อดี กลับกันเลยมั้ย？”

ทหารถามขึ้น แต่หัวหน้าส่ายหัว

"สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้คือรอคำสั่งของผู้นั้นก็พอ"

ที่อื่นก็ไม่มีอะไรแล้ว

“ต่อไปก็ไม่ต้องพูดอะไรไร้สาระ นายกับฉันแค่ทำหน้าที่ของเราก็พอแล้ว”

มีคนพูดออกมาเบาๆ และไม่นานก็มีแสงเย็นวาบในดวงตาของเขา

พวกเขาทั้งหมดโหดร้าย ไม่ว่ายังไงพวกเขาจะกำจัดกองกำลังเหล่านี้ออกไป

หลังจากที่คุณชายโจวถูกคุมขัง ในไม่ช้าเขาก็ถูกส่งตัวไปที่เมืองหลวงเพื่อพิจารณาคดี

คราวนี้เขากำลังทำลายระเบียบของโลกทั้งใบ และเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่ยอมรับการตัดสิน

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้แล้ว หลายคนก็ส่ายหัวไปมา

พวกเขาไม่ใช่คนโง่ และส่วนใหญ่เข้าใจว่าสำหรับคนจำนวนนับไม่ถ้วน การต่อสู้ด้วยกำลังทั้งหมดของพวกเขาทำได้ในเวลาที่สั้นที่สุดเท่านั้น

“ความสามารถของพวกนายถือว่าไม่เลว”

ณ เมืองหู้

เฉินอีอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าเล็กน้อยเมื่อมองดูผู้คนที่อยู่ข้างหน้าเขา แน่นอนว่า ทักษะของคนเหล่านี้ค่อนข้างดีเลย

คนเหล่านี้มาจากทั่วทุกมุมโลก และพวกเขาเป็นชนชั้นนำของกองกำลังที่อยู่เบื้องหลังคนเหล่านี้ ถือได้ว่าเป็นกฎที่ไม่ตายตัว สำหรับพวกเขา ตราบใดที่พวกเขาสามารถรับประกันภูมิหลังของกองกำลังในปัจจุบันได้ ก็เพียงพอแล้ว

“เรามาเตรียมตัวให้พร้อมกันเถอะ ฉันไม่ต้องการให้มีอะไรเกิดขึ้นภายหลัง”

มีแสงสั่นไหวในดวงตาของพวกเขา และพวกเขารู้ชัดเจนว่าพวกเขากำลังเผชิญกับอะไรต่อไป

“แล้วพวกนายต้องการอะไร？”

จู่ ๆ เฉินอีก็ถามขึ้น แต่สิ่งนี้ทำให้ทุกคนงงเล็กน้อย