บทที่ 478 ยอมที่จะมีปัญหากับทั่วทั้งทวีปเอเชีย ก็ไม่ยอมมีปัญหากับมังกรลับ！

เบิร์นในตอนนี้โมโหอย่างมาก

พ่อของเขาคือผู้มีอำนาจของตระกูลเบิร์น คุณปู่ของเขาคือหางเสือของตระกูลเบิร์นมาเฟีย ลุงคือผู้ควบคุมธุรธรรมทางการเงินของเมืองนิอูดิ คุณตาคือผู้มีอำนาจสูงสุดของกรมคำสั่ง

แต่ละตำแหน่งรวมเข้าด้วยกัน บอกว่าตนคือองค์รัชทายาทของเมืองนิอูดิก็ไม่ได้โอเวอร์แม้แต่น้อย ปกติแล้วถ้าเขาพูดหนึ่งย่อมไม่มีสอง อีกทั้งไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของเขา

แต่วันนี้กลับเยี่ยมจริงๆ หมอนี่กล้าไม่สนใจตน สิ่งนี้ทำให้คนรู้สึกโมโหมาก ชั่วขณะหนึ่งเขาจับจ้องไปที่เฉินอี คล้ายอยากจะทำให้เฉินอีตกใจ

ทว่า สำหรับการกระทำของเขา เฉินอีส่ายหน้าเล็กน้อย แสดงให้เห็นถึงความเย้ยหยันของตน

“อยากจะทำให้ฉันตกใจ?”

“ลำพังแค่พวกนายคงจะเด็กไปหน่อย สู้เรียกพวกผู้อาวุโสของพวกนายมาดีกว่า บางทีพวกเขาอาจจะไม่กล้าแสดงความน่าเกรงขามต่อหน้าฉันก็ได้?”

เฉินอีพูดเสียงเรียบ

โรนที่อยู่ข้างๆ หัวเราะ

ไม่ใช่บางที แต่เป็นเรื่องที่แน่นอน

เมืองนิอูดิไม่ใช่เมืองรอยัล ที่นั่นต่างหากคือศูนย์กลางของแท้ ที่สามารถเทียบกับเมืองฮั๋วได้

ต้องรู้ว่าที่นั่นคือศูนย์กลางของอำนาจ ศูนย์กลางของเศรษฐกิจที่แท้จริง ไม่ใช่สถานที่ที่อำนาจทั่วไปสามารถเข้าไปได้ อย่ามองว่าตระกูลเบิร์นอยู่ที่นี่มีอำนาจน่าเกรงขาม แต่อยู่ที่นั่นก็เป็นแค่ตระกูลมาเฟียปลายแถวเท่านั้น อีกทั้งที่นั่นไม่สนใจตระกูลมาเฟีย ล้วนเต็มไปด้วยตระกูลการเงิน หรือไม่ก็ตระกูลใหญ่เท่านั้น

แม้แต่ตระกูลการเงินและตระกูลใหญ่เหล่านั้นเวลาเผชิญหน้ากับเฉินอียังต้องรักษามารยาท ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ตระกูลเบิร์นเล็กๆ ตรงหน้า ยิ่งไม่เข้าตาแม้แต่น้อย ตอนนี้กล้ากร่าง พูดได้ว่าเป็นกบก้นบ่อ

แต่เห็นชัดว่าเบิร์นไม่ตระหนักถึงข้อนี้ เขายังคงมองเฉินอีด้วยแววตาเยือกเย็น หลังจากนั้นก้าวเดินมา

เขาอยากจะดูว่า คนที่มาจากประเทศต้าถังจะเก่งสักแค่ไหน

ทางด้านเฉินอีก็ปรายตามองเขา แววตาฉายความสนใจ

ในทวีปเอเชีย เขาเจอแต่ทหารรับจ้างของท้องถิ่น แม้ว่าพื้นที่ตะวันออกกลางจะมีชาวอเมริกาเข้ามาร่วมต่อสู้ แต่ก็ไม่ใช่ระดับสูง อำนาจการต่อสู้หลักยังเป็นของคนเอเชียในท้องถิ่น

พวกคนอเมริกามีข้อดีอย่างหนึ่ง ซึ่งก็คือรูปร่างสูงใหญ่ ซึ่งคนผิวเหลืองอย่างคนเอเชียไม่สามารถเทียบได้ แต่ในทางเดียวกันพวกเขาก็มีข้อเสียเหมือนกัน

ซึ่งก็คือทักษะการต่อสู้ของพวกเขาเป็นแบบเดียว ซึ่งเรียบโดยรวมว่าวิชาการต่อสู้ แน่นอน สิ่งที่คนตรงหน้าใช้ไม่ได้เรียกว่าวิชาการต่อสู้แล้ว แต่คือวิชาบูโด

วิชาบูโดเหนือกว่าวิชาการต่อสู้ระดับหนึ่ง โดยพื้นฐานแล้วจะเป็นระบบการต่อสู้ของกองทัพพันธมิตรอเมริกาเหนือ ซึ่งหัวใจหลักของกระบวนท่าคือความเร็ว แค่คนตรงหน้าไม่กี่คน เพียงพอที่จะทำให้เฉินอีรู้สึกน่าสนใจ

ถ้าอยู่ที่ตะวันออก เบิร์นคือยอดฝีมือระดับสูงตัวจริง มาถึงจุดนี้ได้ด้วยวัยแค่นี้ เพียงพอที่จะอธิบายได้ว่าเบิร์นเก่งมากจริงๆ มีความสามารถไม่น้อย ไม่แปลกที่คำพูดก่อนหน้านี้ของเขาจะกระโชกโฮกฮาก

แต่สิ่งนี้ไม่เพียงพอให้เฉินอีสนใจ

เขาแค่ซัดหมัดออกไปเล็กน้อย ก็ซัดโดนจมูกของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว ทำให้อีกฝ่ายปลิวออกไปไกลไม่น้อย แต่ว่าความเร็วของเขายังไม่ลดลง เขาก้าวออกไป แล้วตบเบาๆ ตบเข้าที่แขนของเบิร์น ตบเบาๆ เหมือนไม่มีอะไรผิดปกติแต่กลับทำให้เบิร์นรู้สึกเหมือนถูกก้อนหินกดทับ เขาล้มลงกับพื้นทันที

“อ๊าก！”

เบิร์นร้องโอดครวญ ทำให้หนังตาของคนจำนวนไม่น้อยกระตุก

มองดูแล้วเจ็บมาก

มีแค่เบิร์นเท่านั้นที่รู้ว่า กระดูกของเขาแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ชั่วขณะหนึ่งล้มลงกับพื้นแล้วร้องโอดครวญไม่สามารถลุกขึ้นได้

“อย่าฝืนตัวเองขนาดนั้น ในเมื่อลุกไม่ขึ้นก็นอนอยู่ดีๆ จะได้เจ็บตัวน้อยลงหน่อย”

เวลานี้โรนพูดขึ้น เขาไม่ได้พูดเข้าข้างเบิร์น ในทางกลับกันเขาทำท่าทีมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น

ทางด้านเฉินอีมองไปที่โรนครู่หนึ่งแล้วถอนสายตากลับ หลังจากนั้นมองไปที่แบล็คโรส

“เธอคือคนที่คิดจะรวบตระกูลโรน?”