บทที่ 479 ความแข็งแกร่งของตระกูลโรน

แบล็คโรสอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย

เธอสัมผัสได้ถึงความน่ากลัว เพราะตั้งแต่ต้นจนจบเธอไม่เคยคาดคิดว่า เฉินอีที่อยู่ไกลอีกมหาสมุทร จะมีคนของเขาอยู่ในเมืองนิอูดิด้วย

นี่เป็นไปได้อย่างไร！

นี่มันจะจริงได้อย่างไร？！

ทว่า มันคือความจริง

แววตาของคนจำนวนมากมายทอประกาย เห็นชัดว่า กลืนความลำบากลงไปไม่ใช่น้อย แต่ไม่มีใครรู้ว่าต่อจากนี้ควรจะกระทำเช่นไร

ทางด้านเบิร์นที่นอนอยู่บนพื้นแกล้งตายไปแล้ว

เขาจำเป็นต้องแกล้งตาย

ถ้าหากว่าอีกฝ่ายเป็นคนอื่นๆ ตนยังสามารถจองหองได้ แต่ว่าตอนนี้เขารู้แล้วว่า คู่กรณีคือหัวหน้าสำนักมังกรลับ ถ้าอย่างนั้นการที่ตนไปหาเรื่องเขาเท่ากับรนหาที่ตายไม่ใช่เหรอ?

ยิ่งคิดถึงตรงนี้ แววตาของเขาก็อดไม่ได้ที่จะฉายความลำบากใจ เห็นชัดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดอยู่เหนือความคาดหมายของพวกเขา

“ถ้าพวกเราไม่สามารถรีบรักษาสถานการณ์เอาไว้ ฉันคิดว่าคนที่จะซวยก็คือพวกเรา”

เบิร์นในเวลานี้หวาดกลัวมาก ไม่มีความเหิมเกริมเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว เขาขดตัวอยู่บนพื้นไม่กล้าลุกขึ้น

ลูกชายคนโตของโรนส่งเสียงหัวเราะเยือกเย็น

“นี่คือคุณชายรัชทายาทของเมืองนิอูดิไม่ใช่เหรอ? ทำไมคุณชายถึงล้มลงบนพื้นละครับ จะให้ผมช่วยพยุงขึ้นมาหน่อยไหมครับ?”

“ไม่ ไม่ ไม่ต้อง......”

เบิร์นรีบโบกมือปฏิเสธ

ถึงแม้จะบอกว่าตระกูลโรนทั้งตระกูลไม่สามารถเทียบกับตระกูลเบิร์นของตนได้ แต่ว่าจะทำอะไรได้ในเมื่อผู้อยู่เบื้องหลังตระกูลโรนคือสำนักมังกรลับ ทั้งยังเป็นถึงเจ้ามังกรของสำนักมังกรลับอีกด้วย ฐานันดรศักดิ์นี้สูงส่งยิ่งกว่าผู้นำประเทศเล็กๆ อีก คือคนที่พวกเขาไม่สามารถเทียบได้

“ในเมื่อเป็นแบบนั้น ถ้าอย่างนั้นผมก็ไม่พยุงคุณชายแล้วนะครับ คุณชายน้องอยู่บนพื้นเถอะ อย่าขึ้นมาเด็ดขาด”

ลูกชายคนโตตระกูลโรนเล่นปืนในมือ ทำให้เบิร์นตกใจจนเกือบฉี่ราด

เขาจะยิงหัวตนหรือไง

เดิมทีเขาอยากจะลุกขึ้นด้วยตนเอง แต่คำพูดของลูกชายคนโตตระกูลโรนทำให้เขาหยุดชะงักและตกใจจนลุกไม่ขึ้น

“จิ๊ๆ”

ลูกชายคนโตโรนหัวเราะ เขาเองก็ขี้คร้านจะสนใจคนคนนี้แล้ว คนที่ขวัญอ่อนเหมือนหนู ไม่มีค่าพอให้เขาสนใจ สู้สนใจเรื่องอื่นยังจะดีกว่า

เบิร์นเองก็รู้สึกอับอายอย่างมาก แต่ว่าเขาไม่กล้าขยับจริงๆ กลัวว่าจะถูกยิงทิ้ง

สำหรับคนอื่นๆ แล้ว เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่สามารถคาดคิดได้ แบล็คโรสตกใจอย่างมาก เธอคุกเข่าลงกับพื้น

“ฉัน ฉันผิดไปแล้วค่ะ ฉันจะรีบไปจากเมืองนิอูดิเดี๋ยวนี้！”