บทที่ 483 ชายอสุรกายผู้ลึกลับ

ดวงตาของเฉินอีมีแสงวาบเปล่งประกาย

เขาเป็นคนที่ไม่เคยกลัวการเปลี่ยนแปลง ทุกเรื่องที่เข้ามาเขาสามารถจัดการได้อย่างง่ายดายไม่ว่าจะยากเพียงใด

แต่คราวนี้เฉินอีก็รู้สึกยากที่จะแก้ไข

“อำนาจนี้ทรงพลังมากจริงๆแข็งแกร่งกว่าที่คิดไว้ หากสำนักมังกรลับของเราเข้ามาร่วมด้วยก็น่าจะจบลงด้วยการทำลายล้าง”

“และฉันมีลางสังหรณ์บางอย่างว่ากองทัพรัฐบาลกลางเป็นเพียงกลลวงที่พวกเขาแสดงให้เราเห็น ที่จริงแล้วพวกเขาไม่จำเป็นต้องพึ่งพากองทัพรัฐบาลกลางเลย”

“กำลังของพวกเขานั้นถึงจุดที่ทรงพลังเกินจินตนาการ ถ้าเกิดสงครามปะทุขึ้นจริงๆทุกคนอาจจะต้องประสบหายนะ”

เฉินอีกุมขมับอย่างต่อเนื่องซึ่งตอนนี้เขาก็รู้สึกปวดหัว

คนอื่นๆเลิกคิ้วไม่หยุดหลังจากได้ยินคำพูดของเฉินและแสดงให้เห็นถึงสีหน้าที่หวาดกลัว

หากเป็นอย่างที่เฉินอีพูดจริงๆ ถ้าเช่นนั้นเรื่องนี้ก็เป็นปัญหาหนักหนาสาหัสจริงๆ อีกทั้งไม่สามารถรวมตัวเข้าไปได้ ไม่เช่นนั้นก็ตายสถานเดียว

แต่ถ้าหากไม่รวมตัวกันจริงๆเกรงว่าหลายคนคงไม่ยอมหยุดง่ายๆ

“แล้วพวกเราควรทำอย่างไรต่อไป? หรือว่าทำอะไรไม่ได้แล้ว？”

เจ้าเงากัดฟันพูด

แม้ว่าที่นี่คืออเมริกาเหนือทว่าเขากลับไม่สนใจ แต่บางสิ่งก็ไม่ควรให้ตกไปอยู่ในมือของคนอันตราย ไม่ว่าคนอันตรายนั้นจะแข็งแกร่งมากหรือไม่ก็ตาม

เพราะถ้าเกิดว่าสิ่งเหล่านั้นหลุดออกไปและถูกคนชั่วควบคุม ย่อมไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะจินตนาการได้อย่างแน่นอน

ขณะที่ทุกคนกำลังครุ่นคิดอยู่นั้น จู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นอย่างช้าๆ—

"ฉันสามารถช่วยได้"

คราวนี้แม้แต่หัวใจของเฉินอีก็สั่นสะท้าน

เขาไม่รู้ว่ามีคนกำลังเข้ามาและเมื่อเขามองเข้าไปใกล้ๆ ก็มีชายคนหนึ่งเดินออกมาจากมุมมืด ชายหนุ่มคนหนึ่งที่มีรูปลักษณ์เหมือนอสุรกาย

เสื้อผ้าของเขาทำให้เฉินอีขมวดคิ้ว

ไม่ใช่เสื้อผ้าย้อนยุคหรือทันสมัย แต่เป็นเหมือนเสื้อผ้าแนวอนาคตเหมือนในละครโทรทัศน์มากกว่า

และเฉินอีก็มองออกว่าแขนของผู้ชายคนนี้ใช่แขนของคนทั่วไปแต่คล้ายกับในโลกของไซเบอร์พังค์

——

แขนหุ่นยนต์เหล็ก!

“แกเป็นใคร？”

เจ้าเงากำลังจะลงมือแต่ถูกห้ามไว้โดยคำดุของ

ไม่ใช่เพื่อสิ่งอื่นใดแต่เฉินอีรู้สึกได้ว่าที่มาของชายคนนี้ไม่ธรรมดาและรัศมีความอันตรายที่ออกมาจากตัวของเขาทำให้เฉินอีกลัวเล็กน้อย

คนคนนี้น่าจะมีความสามารถพิเศษบางอย่างหรือพลังของชายคนนี้ถึงระดับที่เขาเกินจะจินตนาการได้

และชายอสุรกายผู้นี้ก็ยิ้มเล็กน้อยและพูดอย่างเฉยเมยว่า: "คุณไม่ต้องมองฉันด้วยความหวาดกลัวขนาดนั้นฉันเป็นเพื่อนทหารของพวกคุณ เพราะฉันกับบรรพบุรุษของคุณเฉินเซวียนหยวนมีบางอย่างที่เกี่ยวข้องกัน "

“อืม？”

เฉินอีเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแต่เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลย

ชายคนนี้แปลกเกินไป ทั้งตัวของเขามีความรู้สึกบางอย่างที่เหมือนหุ่นยนต์ แต่กลับเหมือนครึ่งหุ่นยนต์ครึ่งมนุษย์มากกว่า ดังนั้นในตัวชายคนนี้ต้องมีความลับมากมายอย่างแน่นอน

แต่ความลับนั้นเป็นเช่นไร ตอนนี้เฉินอีก็คิดไม่ออกจริงๆ เขาจะดูไปสักพักว่าสามารถตรวจพบเบาะแสอะไรได้หรือไม่