บทที่ 487 ไม่พอใจ

สถาบันวิจัยอารยธรรมร่วมประเทศต้าถังและซาร์ก่อตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการและตั้งอยู่ในประเทศกัวเตมาลา

นี่เป็นประเทศที่ขาดระเบียบอย่างยิ่ง แต่รับรองได้ว่าสถาบันวิจัยจะไม่ถูกอำนาจฝ่ายใดเข้ามาแทรกแซงอย่างแน่นอน

หนึ่งในสามของกองกำลังชายฝั่งได้อพยพมาที่นี่ และรวมกับคนทั้งสองฝ่ายของประเทศต้าถังและประเทศซาร์ซึ่งรวมแล้วเป็นกองกำลังติดอาวุธนับหมื่น แน่นอนว่าไม่มีทหารรับจ้างจากฝ่ายใด เฉินอีไม่เคยไว้ใจทหารรับจ้างเหล่านี้

ในมุมมองของเฉินอีทหารรับจ้างเป็นเพียงกลุ่มคนที่ทำสิ่งต่างๆด้วยเงิน แม้ว่าบางคนมีขอบเขตและคุณธรรมบ้าง แต่ว่าอาจจะเป็นเพราะเงินไม่มากพอเท่านั้นเอง

อีกทั้งทหารรับจ้างส่วนใหญ่ในอเมริกาไม่รู้ว่าเฉินอีและวังมังกรลับอุกอาจเพียงใด หากถูกเชิญเข้ามาร่วมแล้วอาจจะควบคุมไม่ได้

และเมื่อควบคุมไม่ได้คนพวกนี้ก็อาจจะแอบหนีไป เมื่อถึงตอนนั้นจะวุ่นวายมาก เฉินอีไม่ชอบความวุ่นวาย แม้ว่าเขาจะผุดขึ้นจากความวุ่นวาย แต่ความวุ่นวายนี้ก็เป็นเรื่องปกติที่คนทั่วไม่สามารถยอมรับได้

ส่วนทหารรบทั้งสองฝ่ายที่ประเทศต้าถังและประเทศซาร์ส่งมา เฉินอีไม่กลัวว่าพวกเขาจะหนี หากเขาต้องการหนีจริงๆจะต้องเผชิญกับบทลงโทษอย่างหนักของสองมหาอำนาจจากประเทศต้าถังและประเทษซาร์

แม้แต่เหล่ากองกำลังในอเมริกาเหนือจะดูถูกประเทศต้าถังและประเทศซาร์ แต่นั่นเป็นเพราะทั้งสองฝ่ายเป็นศัตรูกัน ถ้าจะพูดกันจริงๆ กำลังของประเทศต้าถังและประเทศซาร์ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าอเมริกาเหนือ ยิ่งถ้ารวมกันแล้ว นั่นก็แข็งแกร่งมากพอที่จะทำให้คนใหญ่คนโตในอเมริกาเหนือกลัวจะตาย

คนพวกนี้ไม่ทางหนีแต่ต้องจัดการให้ดี หากไม่สร้างความเชื่อมั่นเห็นทีจะไม่ได้แล้ว

ครั้งนี้ประเทศต้าถังได้ส่งทหารอาชีพไปทั้งหมดสี่หมื่นนาย โดย 80% เป็นกองกำลังประจำระดับสูงและทหารอาชีพอีก 20% ที่เหลือมีเก่งกว่ามากทั้งหมดต่างเป็นทหารชั้นยอดเป็นทหารรบพิเศษที่แท้จริง

และผู้รับผิดชอบในการเป็นหัวหน้าทีมกองกำลังพิเศษชื่อเซียวหลง รหัสผู้บัญชาการ

“ผู้บัญชาการ ท่านคิดว่าเฉินอีผู้นี้มีเก่งกาจอย่างที่ตำนานกล่าวไว้หรือไม่?”

มีคนถามเสียงเบา พวกเขามาจากกองทหารประเภทที่ 5 เมื่อเทียบกับทหารประจำกองกำลังพิเศษแล้ว พวกเขาเหมือนอยู่สวรรค์ชั้นเก้า พวกเขาทุกคนจึงภาคภูมิใจมาก นอกจากคนที่พวกเขาคุ้นเคยไม่อย่างนั้นไม่ว่าจะมีชื่อเสียงมากแค่ไหนพวกเขาก็ไม่มีเกรงใจ

อย่างเช่น ผู้บัญชาการทหารสูงสุดแห่งกองทัพเหนือ เทพสงครามต้าถัง แม้ว่าพวกเขาจะเป็นที่รู้จักกันดีแต่ก็ยังมีคนอีกจำนวนมากที่ไม่เกรงใจพวกเขา เช่น ผู้บังคับบัญชา

“ฉันไม่รู้ว่าเฉินอีคนนี้แข็งแกร่งมากแค่ไหน แต่ว่าคนข้างบนให้เราเชื่อฟังคำสั่งของเขาเราก็ควรจะเชื่อฟังอย่างสุจริต”

ผู้บัญชาการกล่าวอย่างเฉยเมย ขณะที่ Aโพธิ์แดงเลิกคิ้วเล็กน้อยและกล่าวอย่างไม่พอใจว่า: "กลยุทธ์และยุทธวิธีของเราก็ยอดเยี่ยมเช่นกันเลือกใครออกไปก็เป็นผู้บัญชาการชั้นยอดทั้งนั้น และความสามารถในการทำสงครามของเราแต่ละคนก็เหนือจินตนาการของคนทั่วไป ดังนั้นฉันคิดว่าเราไม่จำเป็นต้องเชื่อฟังคำสั่งของคนที่ไม่รู้จัก แม้ว่าคนคนนี้จะเก่งกาจมากก็ตาม"

หลายคนเห็นด้วยกับคำพูดของAโพธิ์แดง

ผู้หญิงหนึ่งในนั้นกล่าวว่า “ผู้บัญชาการฉันคิดว่า Aโพธิ์แดงพูดถูก ครั้งนี้สองมหาอำนาจทั้งประเทศต้าถังและประเทศซาร์ได้รวบรวมกำลังของสถาบันวิจัยอารยธรรมเข้าด้วยกัน ซึ่งกล่าวได้ว่าเป็นจุดสำคัญที่สำคัญที่สุด เราไม่ควรปล่อยให้คนนอกมาออกคำสั่ง ไม่อย่างนั้นเราเอาชนะเฉินอีและกองกำลังชายฝั่งของเขาก่อนแล้วค่อยแข่งกับกองทัพของประเทศซาร์ ใครที่แข็งแกร่งกว่าก็จะได้เป็นผู้บัญชาการ?"

คราวนี้ผู้บัญชาการหรี่ตาลงเล็กน้อย

อันที่จริงสิ่งที่เขาพูดเมื่อกี้ก็พูดเรื่อยเปื่อย แม้ว่าหน้าที่สูงสุดของทหารคือการเชื่อฟัง แต่ต้องดูว่าฟังคำสั่งของใคร แล้วถ้าพวกเขาทุกคนต่างมีความสามารถในด้านการบัญชาการทางทหารอย่างมาก