บทที่ 497 ความสามารถที่แท้จริงของพระมารจักรพรรดิ

พระมารจักรพรรดิรู้สึกว่าเขาถูกหลอก แต่เขาไม่มีหลักฐาน

“เฉินอีผู้นี้น่ารังเกียจอย่างยิ่ง เขาปฏิบัติกับฉันเหมือนคนโง่เขลาโดยเปล่าประโยชน์”

“และฉันก็หาเหตุผลที่จะหักล้างเขาไม่ได้ เพราะสิ่งที่เขาพูดนั้นสมเหตุสมผลเกินไป”

"ถ้าคนเหล่านี้ไม่สามารถเชื่อฟังได้ ก็ไม่มีทางที่พวกเขาจะสร้างกลุ่มได้"

“ในตอนนั้นก็ยังไม่สามารถต่อสู้กับเหล่าทวยเทพได้!”

พระมารจักรพรรดิรู้สึกเสมอว่าไอคิวของเขาไม่ได้ต่ำ เรียกได้ว่าค่อนข้างสูงเลยทีเดียว

แต่คราวนี้เขาได้พบกับเฉินอี

บุคคลที่มีไอคิวสูงมากและวิธีการทำสิ่งต่างๆ ที่แตกต่างกันมาก อาจกล่าวได้ว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญที่เพิกเฉยต่อตัวตนของเขา และสามารถทำสิ่งต่างๆ ได้ทุกที่

สำหรับคนแบบนี้ พระมารจักรพรรดิรู้สึกหัวใจอ่อนล้าจริงๆ

และตอนนี้เขายังต้องต่อสู้กับเฉินอี

และทุกครั้งที่พวกเขาต่อสู้ พระมารจักรพรรดิก็อดไม่ได้ที่จะสะดุ้ง

“ความแข็งแกร่งของชายผู้นี้แข็งแกร่งกว่าที่เขาพูดอย่างแน่นอน”

“นี่ไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญระดับบนสุดธรรมดาแน่นอน แต่เข้าใกล้ระดับสูงสุดโดยตรง เมื่อมองดูโลกนี้ เขาเกือบจะอยู่ยงคงกระพัน”

“พลังต่อสู้ระดับสูงส่ง แม้แต่ฉันก็เทียบไม่ได้”

“ผู้ชายคนนี้ฝึกฝนได้อย่างไรและว่ากันว่าผู้ชายคนนี้มีบาดแผลลับมากมายและแม้แต่บาดแผลลับที่ร้ายแรงจนทำให้เขามีกำลังเพียงห้าในสิบและนี่คือห้าในสิบแล้ว ฉันจะสู้อะไรฃ่ะ!"

ในเวลานี้ พระมารจักรพรรดิเกือบจะบ้าไปแล้ว

เขาพยายามอย่างยิ่งที่จะค้นหาที่มาของความแข็งแกร่งของ เฉินอี นั่นคือเหตุผลที่ผู้ชายคนนี้แข็งแกร่งมาก

ในทางกลับกัน เขายังสามารถสัมผัสได้ว่าความแข็งแกร่งของชายผู้นี้ดูเหมือนจะสัมพันธ์อย่างใกล้ชิดกับตัวเขาเอง

เป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำ เฉินอีอีกคนออกมา

ยากกว่าการขึ้นฟ้า

ชั่งเถอะๆ

“ฉันไม่สู้แล้ว ฉันไม่สู้แล้ว ยังไงฉันก็เอาชนะแกไม่ได้!”

พระมารจักรพรรดิตัดสินใจก้มศีรษะ

ฉากนี้ทำให้หนังศีรษะของคนจำนวนนับไม่ถ้วนขนลุก

หากพวกเขาไม่ได้เห็นว่าการต่อสู้ครั้งนี้รุนแรงมาก เกินกว่าระดับของการต่อสู้ครั้งก่อน พวกเขาจะคิดตามสัญชาตญาณว่าคนเหล่านี้กำลังแสดงอยู่

“ไม่ได้คาดหวังว่าความแข็งแกร่งของเจ้ามังกร สำนักมังกรลับจะทรงพลังมากจริงๆ มันคือเทพเจ้า”

“แม้แต่นักรบระดับกึ่งเทพในสมัยโบราณก็ยังไม่ดีเท่าเขา ด้วยความแข็งแกร่งนี้ เกรงว่าเขาจะสังหารเทพเจ้าได้”

“พวกเราเคยคิดผิดมาก่อน พลังของชายผู้นี้เกินจินตนาการของเรามาก เขาถูกกำหนดให้เป็นผู้อยู่ยงคงกระพันในโลกนี้”

“ฮ่าฮ่า เราคิดเสมอว่าเราสามารถเอาชนะเขาและเข้าควบคุมฐานนี้ได้ แต่ตอนนี้เกรงว่ามันจะเป็นเรื่องตลก”

คนเหล่านี้ล้วนแสดงสีหน้าที่ขมขื่น

ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น ฉากนี้เพียงอย่างเดียวพูดไม่ออกจริงๆแล้ว

บางทีสำหรับคนส่วนใหญ่ เรื่องนี้อาจไม่ใช่เรื่องใหญ่

แต่เฉพาะผู้ที่มีความแข็งแกร่งถึงระดับหนึ่งเท่านั้นที่จะเข้าใจว่าการต่อสู้ระหว่าง เฉินอี และพระมารจักรพรรดินั้นดุเดือดถึงขีดสุด