บทที่ 64 มีคุณผู้ชายนามสกุลเฉินหรือเปล่าคะ

“ฮ่าๆ พวกแกก็อย่าได้คิดที่จะพบอธิบดี ในความคิดของฉันพวกแกรีบไสหัวออกไปให้พ้น ไกลแค่ไหนก็ไสหัวไปให้ไกลแค่นั้น”

“เมื่อถึงเวลานั้นวังซื่อกรุ๊ปเกิดเรื่องพวกแกก็จะถูกพัวพันในนั้นด้วย อ้อไม่ถูกสิ พวกแกอยากจะหนีก็หนีไม่พ้น นี่ก็เป็นช่วงว่างระหว่างฉันและแก ชัดเจนหรือยัง?”

พูดแล้ว ลั่วต้าเจียงก็ต้องการตบหน้าของเฉินอี แต่วินาทีต่อมาก็ถูกมังกรเขียวคว้าข้อมือไว้และหักแขนไขว้หลังโดยตรง

“อ๊ากกกกกก เจ็บ!”

ลั่วต้าเจียงร้องเจ็บย่างไม่หยุดหย่อน

ในเวลานี้เฉินอีเดินเข้ามา และพูดอย่างเงียบๆว่า: “ฉันรู้ช่องว่างระหว่างแกกับฉันจริงๆ ก็แค่ไอ้ปัญญาอ่อนคนหนึ่ง”

“แก!”

ลั่วต้าเจียงเผยให้เห็นสีหน้าที่โหดร้าย แต่ก็เริ่มร้องโอดโอยอย่างไม่หยุดในทันที

“ปล่อยเขาเถอะ”

เฉินอีก็ไม่มีความคิดมากแค่ไหนที่จะเสียอยู่บนตัวของคนแบบนี้“แจ้งเฉ่าเฉียง ให้เขามาจัดการเรื่องนี้ให้ดี”

“ครับ”

มังกรเขียวก็ติดต่อเฉ่าเฉียงในทันที

จำเป็นต้องพูดว่า การกระทำของเฉ่าเฉียงรวดเร็วมาก แค่ภายในไม่กี่นาทีโทรศัพท์ก็ต่อสายไปยังที่ห้องทำงานของหลันเทียน

“สวัสดีครับ คุณคือ?”

หลันเทียนรับโทรศัพท์ด้วยความงุนงง

มีคนไม่มากที่รู้ว่าเบอร์โทรนี้ของเขา ก็ล้วนเป็นสมาชิกของระบบ ว่ากันตามเหตุผลอธิบดีกรมการปกครองโทรศัพท์มาก็เป็นเรื่องปกติ แต่ครั้งนี้หลันเทียนมักจะรู้สึกว่าแปลกประหลาดมาก

กรมการก่อสร้างสามารถทำให้อธิบดีกรมการปกครองสนใจมือหนึ่งแบบเมืองฉือนี้ได้?

“ไม่ใช่ว่าฉันสนใจคุณ เป็นคุณผู้ชายคนหนึ่งที่นามสกุลเฉินสนใจคุณ ตอนนี้คนก็อยู่ที่ห้องโถงกรมการก่อสร้างของพวกคุณ คุณไปดูเถอะ”

“ได้ครับ”

หลันเทียนวางสายด้วยความสงสัย และกดโทรหาเลขานุการอย่างรวดเร็ว“ข้างนอกมีคุณผู้ชายหรือว่าคุณผู้หญิงที่นามสกุลเฉินมาหาผมหรือเปล่า?”

“อธิบดี คนนามสกุลเฉินที่มาหาคุณ ก็พบเจอกันหมดแล้ว”

“หืม? คุณไปถามที่ห้องโถงดู”

หลันเทียนไม่ใช่คนประเภทที่ว่าไม่ได้มีการลงทะเบียนนัดหมายเรื่องนี้ก็จะแล้วกันไป

เขารู้ดีมาก สามารถที่จะทำให้อธิบดีกรมการปกครองอย่างผู้การเมืองหนึ่งโทรศัพท์มาแจ้งตัวเองแบบนี้ต้องไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

“หรือว่าจะเป็นคนที่มาจากเมืองเอกเหรอ?”

หลันเทียนแอบคิดในใจ คาดไม่ถึงว่าข้างนอกจะเละเป็นโจ๊กแล้ว

หัวหน้าลั่วก็เดินมาด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ มองท่าทางน่าอับอายหลานชายของตัวเอง ความโกรธในใจก็พุ่งขึ้นมา

“ใครสามารถบอกฉันได้ว่า นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

หัวหน้าลั่วพูดอย่างเยือกเย็น

แต่เขาก็เป็นคนฉลาด ในไม่ช้าก็สังเกตเห็นร่างสองร่างที่น่ากลัวแตกต่างจากทุกคนอยู่รอบตัวคือเฉินอี และมังกรเขียว

“พวกแกเป็นใคร?”

เขาเพิ่งจะกลับมา หลันเทียนเป็นคนให้เขากลับมา บอกว่าเดี๋ยวจะมีผู้ยิ่งใหญ่สงสัยว่าจะเป็นของเมืองเอกมา ดังนั้นถึงได้ปล่อยวางเรื่องที่จะเอาใจเฉินฝูก่อน

เนื่องจากว่าแม้ว่าอำนาจของตระกูลเฉินแห่งเมืองอสูรจะใหญ่หลวง แต่เฉินฝูก็เป็นแค่ทาสนามสกุลพระราชทานของตระกูลเฉิน ก็ยังด้อยกว่าผู้ยิ่งใหญ่ในเมืองเอกอยู่มาก

แต่ทันทีที่กลับมาก็เห็นหลานชายของตัวเองร้องห่มร้องไห้เหมือนผีสาง ท่าทางลำบากใจจนน่าสงสาร คนเป็นอาก็จะไม่สงสารได้อย่างไร

“วางใจเถอะ อาก็ต้องทวงความยุติธรรมกลับมาให้แกอย่างแน่นอน”

หัวหน้าลั่วพูดอย่างมั่นใจ

ทันทีทันใดก็สายตาก็มองไปที่บนตัวของเฉินอีและมังกรเขียวทั้งสองคน จุดประสงค์การมาของสองคนนี้เขาก็เข้าใจชัดเจนแล้ว และพูดตรงๆว่า: “เมื่อกี้นี้ฉันได้รับรายงานว่า สงสัยอย่างจริงจังว่าวังซื่อกรุ๊ปของพวกนายลอกเลียนแบบงานการออกแบบโครงการก่อสร้างหมู่บ้านในเมือง ดังนั้นตอนนี้วังซื่อกรุ๊ปของพวกนายอยู่ระหว่างหยุดงานแล้วสอบสวน พวกนายมาหาถึงที่ด้วยความเอิกเกริกขนาดนี้ยังทำร้ายหัวหน้าลั่วของกรมการก่อสร้างของพวกเราด้วย เรื่องนี้ไม่ให้คำอธิบายก็เกรงว่าไม่ง่ายที่จะผ่านไปได้นะ”

น้ำเสียงของเขาค่อนข้างเยือกเย็น