บทที่ 66 ความตื่นตระหนกของหลันเทียน

หยางเหลียนหลงก็เป็นคนฉลาด ในไม่ช้าก็คาดเดาออกมาได้พอสมควร

เฉินอียิ้มเล็กน้อย และพูดว่า: “อันที่จริงตระกูลเฉินให้ความสำคัญกับธุรกิจพวกนี้มาก แต่สามารถทำได้สำเร็จหรือไม่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ดังนั้นคนที่ส่งมาคือเฉินฝู แต่ไม่ใช่สายเลือดโดยตรงของตระกูลเฉิน”

“ก็จริง ดูเหมือนว่าตระกูลเฉินกังวลว่าเรื่องนี้จะถูกเปิดเผย ก็สามารถเอาคนใช้เป็นแพะรับบาปได้”

หยางเหลียนหลงพยักหน้าบ่งบอกว่าเห็นด้วย

ถ้าเกิดเรื่องนี้เกี่ยวพันกับสายเลือดโดยตรงของตระกูลเฉิน ถ้าอย่างนั้นโดยธรรมชาติแล้วก็จะเพิ่มขึ้นมากเกินไป ไม่แน่ถึงเวลานั้นตระกูลเฉินก็จะมีส่วนติดพันไปด้วย

แต่เฉินฝูไม่เหมือนกัน

แค่ขี้ข้าในบ้าน แม้ว่าจะได้รับรางวัลนามสกุลเฉินแต่สุดท้ายก็เป็นเพียงแค่คนใช้ในบ้านเท่านั้น คนแบบนี้แม้ว่าในตระกูลเฉินจะมีไม่มากแต่ก็ไม่น้อย ทุกคนสามารถถือได้ว่าเป็นเด็กที่ถูกทอดทิ้ง

“แต่ตระกูลเฉินให้เฉินฝูมาจัดการคุณ เกรงว่าจะมีความกล้าหาญเป็นอย่างมาก”

หยางเหลียนหลงหัวเราะเสียงดังออกมา

แค่เฉินฝูคนเดียว มีสิทธิ์อะไรมาต่อกรกับเฉินอี?

เฉินอีเพียงยิ้มให้กับสิ่งนี้“ความตั้งใจเดิมของตระกูลเฉินคือให้เฉินฝูเข้าร่วมกับตลาดตระกูลมังกร จัดการกับฉันก็เป็นแค่ความตั้งใจของตัวเฉินฝูเอง”

“แม้ว่าคนเหล่านั้นในตระกูลเฉินจะโง่แต่ก็ไม่มีทางปล่อยให้คนใช้มาจัดการฉัน แต่อย่างน้อยสำหรับพวกเขาก็เป็นเรื่องดีที่สามารถตรวจสอบขีดจำกัดของฉันได้ ถึงยังไงในความคิดของพวกเขาเฉินฝูสามารถเสียสละได้ และฉันก็อยู่ในการควบคุมของพวกเขา”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของหยางเหลียนหลงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ไม่จำเป็นต้องกังวล ตอนนี้ตระกูลเฉินไม่ถึงขนาดมาจัดการฉัน เนื่องจากว่าอำนาจที่อยู่ในประเทศของพวกเขายังคงลดลง ตอนนี้คาดการณ์ว่ายังต่อสู้กลับตระกูลมหาเศรษฐีชั้นนำในเมืองอสูรเหล่านั้น ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีทางที่จะเพิกเฉยต่อฉัน”

เฉินอีมองดูสถานการณ์ได้ชัดเจนมากมาตั้งแต่ไหนแต่ไร และการตัดสินใจก็แม่นยำจนถึงขั้นที่ทำให้คนประหลาดใจ

หยางเหลียนหลงไม่ได้พูดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ถามกลับว่า: “งั้นตอนนี้ผมจะต้องแจ้งให้อธิบดีหลันทราบมั้ยครับ?”

“แจ้งให้ทราบหน่อย ถึงเวลานั้นทั้งเมืองฉือวิ่งส่งเดชเต็มเมืองฉือก็ยังโทษฉัน”

“ฮ่าๆ”

หยางเหลียนหลงยิ้มอย่างขมขื่น

ใครกล้าโทษเฉินอี ถ้าอย่างนั้นก็ไม่รู้อะไรเลยจริงๆ

ขณะที่เขากำลังจะติดต่อหลันเทียน โทรศัพท์ดังขึ้นมา หยางเหลียนหลงมองแวบหนึ่งอดไม่ได้ที่จะพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ผมยังไม่ได้โทรไป หลันเทียนกลับโทรหาผมก่อน”

เขารับสาย ได้ยินเพียงเสียงที่ตื่นตระหนกจากอีกฝ่ายหนึ่งดังมา: “อธิบดีหยาง ช่วยหน่อย ช่วยตรวจร่องรอยของเจ้าของที่อาศัยอยู่บนชั้นยี่สิบห้าและยี่สิบหกของตึกจิ่งช่างหน่อย ได้มั้ย?”

หลันเทียนตื่นตระหนกจริงๆ ไม่ง่ายเลยที่จะหาตึกจิ่งช่างเจอกลับพบว่าเจ้าของไม่อยู่ เมื่อนึกถึงเจ้าของที่ขนาดเฉ่าเฉียงก็ต้องปฏิบัติดีด้วย หลันเทียนไม่กลัวจนเป็นโรคหัวใจก็ถือว่าดีมากแล้ว

หยางเหลียนหลงรับสายโทรศัพท์ไปด้วยและมองดูเฉินอีบนโซฟาแวบหนึ่ง และพูดอย่างเงียบๆว่า: “คุณเฉินอยู่ที่ฉัน ยังเป็นลั่วต้าเจียงหัวหน้าลั่วในกรมของพวกคุณส่งมาด้วย บอกว่าจะพิพากษาลงโทษให้คุณเฉิน”

อีกฝ่ายหนึ่ง“???”

หยางเหลียนหลง“ไม่ต้องถามแล้ว รีบมาเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวคุณเฉินก็กลับไปอีก”

อีกฝ่ายวางสายโทรศัพท์ในทันที ขนาดเวลาพูดขอบคุณสักคำก็ไม่มี

เฉินอียิ้มเล็กน้อย และพูดว่า: “ดูเหมือนเฉ่าเฉียงจะแจ้งไปถึงแล้ว ถือว่าสับหลีกแล้ว”

“นี่ก็ล้วนเป็นความผิดของไอ้สกุลลั่วนั้น เดี๋ยวผมจะไปต้อนรับเขาดีๆ”

“อือ”

เฉินอีไม่บอกว่าได้หรือไม่ได้

ในไม่ช้าหลันเทียนก็เร่งรีบมาถึงที่หน้าประตูของกรมอนามัยและความปลอดภัย เมื่อเห็นหัวหน้าลั่วกับลั่วต้าเจียงที่กำลังพูดคุยกัน

ทั้งสองคนก็เห็นหลันเทียนเหมือนกัน และรีบไปทักทายก่อน: “อธิบดี ทำไมคุณก็มาด้วย”

ไม่ได้สนใจหัวหน้าลั่ว หลันเทียนจ้องมองตรงไปที่ลั่วต้าเจียง และถามอย่างเยือกเย็นว่า: “แกส่งคุณเฉินมาที่กรมอนามัยและความปลอดภัยบอกว่าจะพิพากษาลงโทษให้เขาเหรอ?”

“คุณเฉิน คุณเฉินอีกแล้วเหรอ”

หัวหน้าลั่วขมวดคิ้ว