บทที่ 68 นี่มันการกระทำอะไรกันเนี่ย

ประโยคหนึ่งที่เรียบง่าย เรื่องที่จะให้วังซื่อกรุ๊ปหยุดงานแล้วสอบสวนก็หายไป

แต่เฉินอีกลับส่ายหน้าเล็กน้อย

“ไม่ ตรวจสอบต่อไป”

“หืม?”

หลันเทียนก็นิ่งอึ้ง ในไม่ช้าก็เข้าใจ“ความหมายของคุณเฉินคือต้องการดูว่าทางหลี่ซือกรุ๊ปนั้น……”

เขาไม่ได้พูดต่อไป แต่สิ่งที่เข้าใจก็เข้าใจแล้ว

เฉินอีกระตุกมุมปากขึ้นเล็กน้อย และพูดว่า: “หลี่ซือกรุ๊ปบอกว่าพวกเราขโมยภาพออกแบบของพวกเขา พวกเขาลำบากขนาดนี้ พวกคุณต้องช่วยคนอื่นเขาทวงความยุติธรรม แม้ว่าจะเป็นการใส่ร้ายก็ต้องตรวจสอบสืบหาความจริงให้ปรากฏ ไม่ใช่เหรอ?”

“ผมเข้าใจแล้ว ตอนนี้ผมก็จะไปจัดการเดี๋ยวนี้”

หลันเทียนออกไปในทันที

หัวหน้าลั่วอาหลานทั้งสองคนก็ไม่กล้าขยับด้วยซ้ำ

เนื่องจากว่าที่นี่บุคคลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดไม่ใช่คนนอกอย่างหลันเทียน และก็ไม่ใช่เจ้าของอย่างหยางเหลียนหลงคนนี้ แต่เป็นเฉินอี เขาไม่ออกคำสั่งอาหลานคู่นี้ก็ย่อมไม่กล้าขยับเป็นธรรมดา

“พวกนายอยู่ที่นี่ ต้องการที่จะดื่มชาผูเอ่อร์ชั้นเลิศของอธิบดีหลันมั้ย?”

คำพูดของเฉินอีทำให้อาหลานคู่นี้ได้รับการนิรโทษกรรม

“ขอบคุณคุณเฉินที่ไว้ชีวิตครับ!”

หัวหน้าลั่วพูดอย่างต่อเนื่อง

เฉินอีส่ายหน้าเล็กน้อย และพูดว่า: “ไสหัวออกไป!”

อาหลานตระกูลลั่วถึงได้หนีรอดไปได้

“อา ผม……”

ลั่วต้าเจียงรู้ว่าตัวเองก่อให้เกิดหายนะ เกรงว่าอนาคตของอาหลานทั้งสองคนก็ไม่สามารถรักษาไว้ได้

แต่สิ่งที่เหนือความคาดหมายของเขาก็คือ หัวหน้าลั่วไม่มีตั้งใจที่จะกล่าวโทษ

“เรื่องดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว โทษแกไปก็ไม่มีประโยชน์ จะว่าไปคนที่หลอกพวกเราจริงๆก็คือหลี่ซือกรุ๊ป”

“เข้าไปไม่ได้ก็ถือได้ว่าดีมากแล้ว ถูกไล่ออกแม้ว่าจะเจ็บใจแต่ก็ถือว่าเป็นจุดจบที่ดีที่สุด”

“ตอนนี้ฉันแค่อยากเห็นจุดจบของหลี่ซือกรุ๊ป แต่ว่าเบื้องหลังของอีกฝ่ายเป็นเฉินฝู คุณเฉินสองคน ก็ไม่รู้ว่าใครจะแพ้ใครจะชนะ”

หัวหน้าลั่วพูดช้าๆ

ลั่วต้าเจียงถามด้วยความสงสัยว่า: “เฉินฝูจะสู้กับคุณเฉินคนนั้นได้เหรอ?”

“ไม่แน่ ถ้าหากเพียงแค่เฉินฝูคงจะสู้ไม่ได้อย่างแน่นอน แต่เบื้องหลังของเฉินฝูคือตระกูลเฉินแห่งเมืองอสูร ครั้งนี้พวกเขามาร่วมลงทุนกับตระกูลมังกร”

“พูดอย่างเรียบง่าย ครั้งนี้ตระกูลเฉินก็เป็นในฐานะที่พึ่ง แต่เฉินฝูหลี่ซือกรุ๊ปเป็นหมากรุก บวกกับตระกูลมังกร เรื่องนี้ไม่เรียบง่ายอย่างที่เห็นบนผิวเผินขนาดนั้น”

หัวหน้าลั่วก็ยังเป็นทหารผ่านศึกของข้าราชการ และในไม่ช้าก็มองเรื่องนี้ได้อย่างชัดเจน

ผ่านไปเป็นเวลานาน เขาก็เงยหน้ามองท้องฟ้า

ในเวลานี้ ท้องฟ้ามืดลงเล็กน้อย

“ท้องฟ้าของเมืองฉือก็จะเปลี่ยนไปอีกแล้ว ฮ่าๆ”

หัวหน้าลั่วอดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างขมขื่น

ในช่วงเวลาแห่งหายนะของตระกูลหลิน กองกำลังหนึ่งกลุ่มพังทลายลง

ตอนนี้ถึงตาของตระกูลหลี่แล้ว ก็ไม่รู้ว่าสถานการณ์จะคืบหน้าไปถึงขั้นไหน

“งั้นพวกเราต้องบอกให้หลี่เจ๋อมั้ย?”

ลั่วต้าเจียงถามอย่างอ่อนแรง หัวหน้าลั่วก็มองไปที่เขาอย่างหมดคำพูด และพูดว่า: “ทำไมต้องบอกพวกเขาด้วย เกมในครั้งนี้ไม่ใช่ว่าระดับอย่างพวกเราจะเข้าร่วมได้อีกต่อไป แต่เป็นกองทุนมูลนิธิโตว๋โนว่ ก็คือเกมระหว่างคุณเฉินกับตระกูลเฉินแห่งเมืองอสูร และตระกูลมังกรแห่งเมืองเอก ต่อให้เป็นตระกูลหลี่ก็ยากที่จะเอาตัวรอดได้ ถ้าเกิดหมดอำนาจแกคิดว่าต่อไปใครจะเป็นผู้ปกครองวงการการค้าของเมืองฉือ?”

ลั่วต้าเจียงอ้าปากพูดออกมา: “วังซื่อกรุ๊ป”

“ถูกต้อง ตอนนี้ ถึงเวลาที่พวกเราจะไปที่วังซื่อกรุ๊ป ดูว่าสามารถที่จะเปิดประตูสู่โลกใหม่จากที่นั่นได้หรือเปล่า นี่อาจเป็นโอกาสที่ยอดเยี่ยมสำหรับตระกูลลั่วของพวกเรา”

……

การสนทนาของอาหลานหัวหน้าลั่ว ก็ดังมาถึงหูของเฉินอีอย่างถี่ถ้วน คือหลังจากที่มังกรเขียวได้ยินก็รายงานขึ้นมา แน่นอนว่ามังกรเขียวก็บังเอิญได้ยินว่าตระกูลเฉินเมืองอสูรห้าคำนี้ถึงได้ให้ความสนใจฟังสักพัก

“หัวหน้าลั่วกลับน่าสนใจเป็นอย่างมาก”

เมื่อเฉินอีได้ยินก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ