บทที่ 22

เจ้าสารเลวผู้นี้รู้ทั้งรู้ว่าตนไม่กล้าไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้ ยังจงใจยั่วโมโหตนด้วยคำพูดเช่นนี้!

“เจ้า…ไอ้คนสารเลว เป็นถึงองค์ชาย แต่ไม่รักษาสัจจะ!”

เดิมทีเฝิงมู่หลานก็เป็นคนพูดไม่เก่งอยู่แล้ว คำพูดของฉู่หนิงยั่วโมโหนางจนหน้าแดง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

แม้เสิ่นหว่านอิ๋งจะรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง แต่นางก็รู้ว่าที่จริงเรื่องนี้โทษฉู่หนิงไม่ได้

พระบัญชาของฮ่องเต้ ฉู่หนิงไม่กล้าขัด!

“มู่หลาน พอแล้ว พวกเราไปกันเถิด ”

เสิ่นหว่านอิ๋งไม่คิดที่จะคุยกับฉู่หนิง และไม่อยากเห็นหน้าฉู่หนิง

แต่เฝิงมู่หลานกลับกัดฟัน และจ้องเขม็งฉู่หนิง “จะไปก็ต้องเป็นเขาที่ไป!”

ฉู่หนิงน่ารังเกียจเช่นนี้ นางจะยอมถอยไม่ได้!

เหอชิงอวิ๋นไม่เคยเห็นเฝิงมู่หลานสนใจบุรุษผู้ใดเช่นนี้มาก่อน ความหึงหวงครอบงำจิตใจทันที