ตอนที่ 2 เซร่า ดาวโรงเรียน

......

@บ้านหลังใหญ่

"วันนี้แกต้องเข้าไปสอนนักเรียน"

ทันทีที่เห็นลูกชายเดินผ่านโต๊ะทานข้าวผู้เป็นพ่อยันต์ตรี เอ่ยปากบอกลูกชายขึ้นมาลอยๆ กลางอากาศ ชายร่างกำยำรังสีดูเป็นนักธุรกิจมั่งมี ทั้งตัวสวมใส่ไปด้วยของแบรนด์เนม หากรวมมูลค่าทั้งหมดในการแต่งตัวแต่ละวัน คงจะเฉลี่ยวันละเกือบสิบล้าน จึงไม่แปลกที่ลูกชายอย่างสิงโตจะไม่มีความคิดในการทำงานหากพ่อตนเสียไปแล้วเขาก็ยังนั่งกินนอนกินได้อย่างสบายๆ

"นี่พ่อยังไม่เลิกนิสัยบังคับผมอีกเหรอ"

"ถ้าฉันไม่บังคับแกก็คงจะนอนกินบ้านกินเมือง ขอเงินฉันใช้เดือนละหลายๆ ล้าน"

เห็นสายตาของพ่อและลูกบรรยากาศดูไม่ค่อยสู้ดีแม่อย่างชฎาพร จึงรีบแทรกตัวเข้ามาขวางเหตุการณ์ดังกล่าวก่อนที่มันจะบานปลาย

"อะ...เออ อย่าทำให้เสียบรรยากาศกันดีกว่านะคะ นี่ฉันเองก็บอกลูกไปแล้วตั้งแต่เมื่อวาน ตาสิงเองก็น่าจะเตรียมตัวเองไว้แล้ว"

สายตาของชฎาพรพยายามส่งซิกให้ลูกชายตามน้ำเธอไป

"ครับ ผมเตรียมตัวเองไว้แล้ว อยากให้เป็นนักผมก็จะเป็นให้ครูสอนพละอย่างที่พ่อต้องการ"

"ดี ฉันก็หวังว่าแกจะทำตามอย่างที่ปากว่า คงจะไม่ไปแค่วันสองวันก็นอนอู้อยู่บ้านหรอกนะ"

ทั้งน้ำเสียงและแววตาของยันต์ตรีดูถูกดูแคลนลูกชายไม่เอาถ่านของตนเป็นไหนๆ ทำเอาสิงโตยืนกำหมัดกัดฟันแน่น

"แน่นอน พ่อรอดูได้เลยผมจะเอาโรงเรียนนั้นมาเป็นของผมให้ได้"

"หึ เอาได้ก็เอาไปแต่หากมีเรื่องอะไรฉันจะไม่ช่วยแกหรอกนะ เรื่องที่แกเป็นลูกชายของฉันจะให้พวกคณะครูรู้ไม่ได้เด็ดขาด หวังว่าแกจะไม่เป็นลูกแหง่ใช้อำนาจเพื่ออู้งานครูคนอื่นเขานะ"

"ผมไม่มีทางเล่นสกปรกแบบนั้นหรอกครับ อ๋อ ถ้าเรื่องทุกอย่างเป็นไปตามอย่างที่พ่อต้องการ ผมจะพาผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามาพบ และถ้าถึงเวลานั้นพ่อต้องห้ามก้าวก่ายยุ่งเรื่องของผมและเธอเป็นอันขาด หวังว่าพ่อจะไม่เป็นเด็กแหง่ไม่รักษาคำพูดนะครับ"

"ไอ้สิง!!!"

ยันต์ตรีโกรธจัดยืนขึ้นจากเก้าอี้ทานอาหารโดยเร็ว แต่ลูกชายหัวรั้นกลับเดินออกไปโดยไม่สนใจไยดีเขาแม้แต่น้อย จะมีก็แต่ภรรยารุ่นราวคราวเดียวกันคอยห้ามปรามให้ใจเย็นลง

"ใจเย็นสิคะคุณ! นี่ถือว่าเป็นการเริ่มต้นของลูกคุณให้โอกาสเขาหน่อยสิ"

"ผมน่ะให้โอกาสมันมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว จนต้องใช้เงื่อนไขยกโรงเรียนให้มันนี่ไง ถ้ามันคิดได้สักนิดก็คงจะรู้ว่าการดูแลธุรกิจทุกอย่างมันเหนื่อยขนาดไหน นี่ผมเองก็อายุอานามไม่น้อยแล้ว จะให้มาดูแลธุรกิจทุกอย่างจนตายไปเลยหรือไง"

"ก็ไม่แน่นะคะ เจ้าสิงอาจจะสนุกกับการเป็นครูพละและทำมันออกมาได้ดีก็ได้ ตอนแกเรียนอยู่เป็นถึงนักบาสประจำโรงเรียน"

"เฮ้อ ก็หวังว่ามันจะคิดได้ชีวิตที่ขาดแคลนเงินตราคุณก็รู้ว่ามันไม่ง่ายเอาซะเลย กว่าเราจะมีได้อย่างทุกวันนี้เราต้องผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งเยอะ"

"เข้าใจค่ะ ฉันเข้าใจคุณเป็นอย่างดี แต่ตอนนี้เราคงต้องแอบมองเขาห่างๆ ก็เพียงพอแล้วให้เขาได้ใช้ชีวิตของเขาเองบ้างเถอะนะคะ"

"อือ 40 แล้วนี่น่าจะมีหัวคิดมากกว่าเด็ก 10 ขวบหน่อยละนะ"

"คุณนี่ก็"

@โรงเรียนนานาชาติเซนตินน่า

"อุ้ยพี่เซร่า วันนี้พี่สวยจังค่ะ"

"ใช่ๆ หนูขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ"

ร่างอวบหุ่นดีเดินเข้ามาในรั้วโรงเรียนเมื่อไหร่ก็โดนเด็กสาวรุ่นน้องวิ่งปรี่เข้ามาชื่นชม ทั้งยังขอถ่ายรูปราวกับเธอเป็นไอดอลอย่างไงอย่างนั้น แต่ถึงกระนั้นเซร่ากลับไม่มีท่าทีเหนื่อยหน่ายสักนิด กลับยืนโอบไหล่เด็กสาวรุ่นน้องยิ้มหวานใส่กล้องเหมือนอย่างทุกวัน