ตอนที่ 4 เจอกันจนได้

.......

@ห้องพยาบาล

ตุ้บบ!

"เฮ้อ เกือบตายแล้วไหมล่ะ"

กระเป๋าสะพายข้างถูกโยนทิ้งลงบนเตียงพยาบาล ตามไปด้วยร่างอวบซึ่งกำลังขยับตัวขึ้นไปนอนเกยหน้าผาก เริ่มคิดวิธีการพูดแก้ตัวให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ในคืนนี้ แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไรเธอก็ไม่อาจจะหาข้อสรุปเป็นคำพูดที่สวยหรูได้เสียที กระทั่งเธอต้องเด้งตัวลุกขึ้นอีกครั้ง

"แล้วจะให้บอกไปยังไงวะ บอกว่าการมาเรียนก็คืองานของเรางั้นเหรอ มันก็ไม่ได้อีกโอ๊ย! จะบ้าตายรายวัน"

"และนี้ก็คือห้องพยาบาลของโรงเรียนเราค่ะ"

"!!!"

ทำเอาร่างอวบต้องล้มตัวลงอีกครั้งด้วยความเร็ว ทั้งยังคว้าผ้าห่มขึ้นมาคุมตัวเอาไว้เมื่อได้ยินเสียงครูพยาบาลประจำห้องนี้ดังขึ้น

"อ๋อ ครับดูสะอาดสะอ้านและใหญ่ดีนะครับ"

"ใช่ค่ะ ท่านผู้อำนวยการใส่ใจในเรื่องนี้มาก"

เสียงชายอีกคนโต้ตอบการสนทนา ต่อให้ไม่เห็นหน้าก็รู้ว่าเขาคือใคร ชูการ์แด๊ดดี๊ของเธออย่างไงล่ะ

มาทัวร์โรงเรียนกันทำไมตอนนี้ละเนี่ย!

"อย่างตรงนี้จะเป็นโต๊ะทำงานของแคทเองค่ะ ส่วนทางนี้จะเป็นตู้ยาและส่วนนี้จะเป็นเตียงนอนพักผู้ป่วย"

เสียงครูทั้งสองดังขึ้นเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ทำเอาสาวร่างอวบซึ่งนอนขลุกในผ้าห่มเหงื่อท่วมตัวลุ้นระทึกเกรงว่าเธอเป็นปรากฏตัวต่อพี่ชายที่รัก

"เดี๋ยวแคทเปิดให้ดูไหมคะ"

"ครับ"

ผลึ่บ

"!!!"

เหมือนเวลาหยุดหมุนไปชั่วขณะ ร่างอวบเซร่านอนหลับตาปี๋

"หื้ม สะอาดดีนะครับ"

ได้ยินเช่นนั้นเซร่าค่อยๆ เปิดผ้าห่มเพื่อสำรวจรอบข้าง เธอเห็นขาชายหญิงอยู่ที่ห้องซึ่งถูกกั้นไว้ด้วยผ้าม่านข้างๆ ดีที่ยัยครูแคทนั้นไม่เปิดห้องที่ฉันนอนอยู่

"เกือบหัวใจวายแล้วไหมล่ะ"

"จริงๆ แล้วครูสิงโตนี้รูปหล่อใช่เล่นเลยนะคะ ทั้งหน้าตาที่คมเข้ม ทั้งรูปร่างกำยำสเปคแคทจริงๆ"

"หื้ม! ก็แน่สิยะหุ่นดีซิกแพ็กแน่นๆ นั้นน่ะฉันเห็นทุกวันยะหล่อนไม่มีทางได้เห็นอย่างแน่นอน"

เซร่ากำหมัดกัดฟันพูดกระซิบกระซาบ ภายในใจเธอเดือดดาลไม่น้อยได้แต่กดข่มไว้ในอก

"อา ขอบคุณนะครับ"

"ว่าแต่ครูสิงโตมีแฟนหรือยังน๊า พอจะมีที่ว่างในหัวใจให้แคทเข้าไปได้หรือเปล่าคะ"

เท้าเล็กสวมรองเท้าคัตชูเดินตรงรุกครูหนุ่มหล่อเต็มสปีด ดวงตาแป๋วแหววมองดูการเคลื่อนไหวด้วยใจที่สั่นระรัวด้วยความเดือดดาล

"เออ ยังไม่มีครับ"

"หืม งั้นก็ดีเลยค่ะที่ว่างคงจะมีมากมายให้แคทได้เข้าไปนั่ง"

"แต่ผมมีคนที่ชอบอยู่แล้วครับ"

"ค...คะ"

ครูพยาบาลต้องหยุดชะงักทันที ฝ่ามือเล็กกำลังจะลูบวางบนหน้าท้องแกร่งหยุดเคลื่อนไหวกลางอากาศ ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความตกใจ

"ครับ ขอโทษด้วยนะครับครูแคท ^^"

สิงโตยิ้มหวานหวังจะย้อมใจให้ครูพยาบาลสาวได้บ้าง แต่เธอกลับก้มหน้าใบหน้าชาไปหมดราวกับถูกใครสาดน้ำเย็นจัดใส่หน้า

"ขะ...ขอโทษด้วยนะคะ ครูสิงโตเดินดูห้องต่างๆ ไปก่อนได้เลยนะคะ พอดีแคทมีธุระที่ตึกใหญ่น่ะค่ะ"

"ครับ"

ครูแคทเดินปรี่ตรงออกจากห้องทำงานของเธอทันที ทั้งที่ธุระที่เธอกล่าวอ้างนั้นก็ไม่มีอยู่จริงแม้แต่น้อย เธอแค่ไม่อยากอยู่ในบรรยากาศที่อึดอัดก็เท่านั้น

"สะใจนังเซร่ายิ่งนัก คิคิ"

"อะไรของเขาวะ"

ตุ้บ!