บทที่12 ท่านลองแตะต้องแม่ข้าอีกดูสิ?

นางเซี่ยขัดขืนโดยสัญชาตญาณและกล่าวว่า: “ท่านแม่ อาการป่วยของข้าดีขึ้นมาก ไม่มีอะไรร้ายแรงแล้ว”

นางเฮ่อเบิกตากว้างและกล่าวว่า: "หรือว่าความตั้งใจดีของข้าเจ้าจะปฏิเสธไม่รับหรือ?"

ว่าแล้ว นางก็ไม่ได้สนใจว่านางเซี่ยจะเต็มใจหรือไม่ ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว แล้วก็กรอกยาใส่นางเซี่ย

นางเซี่ยถอยแล้วถอยอีก ไหนเลยจะมีเรี่ยวแรงเท่านางเฮ่อเลยถูกนางเฮ่อผลักลงไปที่พื้นทันที นางเฮ่อนำยาก้าวไปข้างหน้าและกล่าวว่า: “ลูกสะใภ้ นี่เป็นยาดี จะให้เสียเปล่าได้อย่างไร"

แน่นอนว่านางเซี่ยจำได้ที่เมิ่งอู่เคยบอกว่า ต่อไปไม่ว่านางเฮ่อจะส่งยาต้มใดๆมาก็ห้ามดื่ม! นางคิดว่าเมิ่งอู่ไม่ต้องการมีอะไรเกี่ยวข้องกับครอบครัวของลุงอีก แต่ขณะจ้องดูชามยาและกิริยาอาการบนใบหน้าของนางเฮ่อ หัวใจของนางเซี่ยเองรู้สึกหวาดกลัว

ฉากที่ทำให้นางเจ็บปวดรวดร้าวเมื่อหลายปีก่อนปรากฏขึ้นอีกต่อหน้าในตอนนี้ ตอนนั้นก็เป็นยาชามหนึ่งเช่นกันที่กรอกลงไปในท้องของนาง ไม่ว่านางจะร้องไห้อ้อนวอนอย่างเจ็บปวดรวดร้าวเช่นไรก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้......โรคไข้หนาวในตัวก็เป็นมาด้วยเหตุนั้น

นางเซี่ยเริ่มตัวสั่น สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ไม่รู้ว่าตนเองควรมีปฏิกิริยาเช่นไร

อย่างไรก็ตาม นางเฮ่อเพิ่งเดินไปด้านหน้าสองก้าว และในขณะนั้น จู่ๆเงาสีดำมืดยิงมาจากด้านหลัง เสียงซู่ว์ ตัดผ่านอากาศ เกือบจะปักขอบเสื้อผ้าของนางเฮ่อ แม่นยำและราบเรียบปักโดนพื้นดินข้างเท้าของนางเฮ่อ และเจาะถึงขอบรองเท้าของนาง ดังว่าตอกตะปูกับพื้น

นี่เกิดขึ้นเพียงช่วงสั้นๆเท่านั้น

เมื่อนางเฮ่อตอบสนองและมองลงดู ปรากฏเป็นเคียวสีดำปักที่รองเท้าตนเอง นางร้องตะโกนอย่างอกสั่นขวัญแขวน

นิ้วเท้าของนางยังสัมผัสได้ถึงความเย็นของเคียว หากเยื้องไปอีกครึ่งนิ้ว ก็แทงถูกนางแน่นอน และไม่แน่อาจจะตัดนิ้วเท้าของนางด้วย!

นางเฮ่อมองย้อนกลับไป เห็นเมิ่งอู่แบกตะกร้าไว้ที่หลัง กำลังเดินเข้าเรือนมาอย่างไม่รีบร้อน

เมิ่งอู่ยกมุมปากขึ้นและยิ้มอย่างชั่วร้ายแล้วกล่าวว่า: "ท่านย่า ท่านลองแตะต้องแม่ของข้าอีกดูสิ?"

สีหน้าของนางเฮ่อซีดเผือดลงและเปลี่ยนผันอยู่ตลอดเวลา

เคียวนี่นี่นี่......นางเป็นคนปักเหรอ? !