บทที่13 อารมณ์เปลี่ยนไปมาก

นางเฮ่อยังคงขัดขืนไม่ยอมหยุด ยาต้มบางส่วนหก หยดลงมาตามหลังมือของเมิ่งอู่ แต่ส่วนใหญ่ก็กรอกลงไปในท้องของนางเฮ่อ

เมื่อเมิ่งอู่ปล่อยนางเฮ่อ นางเฮ่อไอหายใจหอบอยู่อย่างนั้น แต่น้ำเหลวๆที่กลืนเข้าไปจะอาเจียนออกมาได้เช่นไร

นางโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ชี้มือสั่นเทาไปที่เมิ่งอู่: "เจ้า......เจ้ามันนังอสรพิษ ข้าจะฟ้องเจ้าข้อหาล่วงเกินผู้เฒ่าแล้วจับเจ้าถ่วงน้ำ!"

เมิ่งอู่มองดูคราบยาที่เหลืออยู่ในชามและกล่าวตามใจหมายว่า: “ท่านไปสิ อีกสักครู่ข้าก็จะไปหาท่านหมอมาดูว่ายาที่ท่านย่าส่งมานี้รักษาโรคไข้หนาวหรือทำให้อาการหนักขึ้นไปอีก”

นางยิ้มให้กับใบหน้าซีดเซียวของนางเฮ่อ แล้วกล่าวว่า: “ถ้าเป็นยาบำรุงจริงๆ ข้าป้อนยานี้แก่ท่านย่าจะเป็นการล่วงเกินผู้เฒ่าอย่างไร ถ้าไม่ใช่ยาบำรุง งั้นข้าคงแค่ฟันต่อฟันเท่านั้น ผู้ที่ต้องการชีวิตคนจริงๆคือท่านเองไม่ใช่หรือ ห๊ะ?”

นางเฮ่อที่ดุจนเคยชิน เวลานี้กลับไม่สามารถต่อปากได้

ตอนนี้ใช่เมิ่งอู่ที่ต่อกรง่ายคนนั้นซะที่ไหน นางเปลี่ยนไปเป็นคนละคน นางเฮ่อกลับไม่รู้จักเลยสักนิด แต่ก็ไม่สามารถที่จะไม่บังเกิดความกลัวในใจได้

เมิ่งอู่ก้มลงหยิบเคียวอย่างสบายๆ แล้วดึงออกจากพื้นโดยไม่สนใจ

ทันใดนั้นนางเฮ่อก็กรีดร้องออกมาอีกครั้ง ด่าทอว่า: "นังตัวดี เจ้าตัดโดนเท้าของข้า!"

เมิ่งอู่ขมวดคิ้วพร้อมกล่าวว่า: "ยกโทษให้ข้าด้วย เคียวนี้ไม่มีตา ท่านย่าจะอยู่ทานมื้อเย็นหรือไม่?"

นางเฮ่อกลัวเคียวที่นางถืออย่างยิ่ง ไหนเลยยังจะกล้าหยิ่งผยองอีก ในที่สุดก็จากไปพร้อมกับคำดุด่าสาปแช่ง

เมิ่งอู่หันศีรษะกลับ ประคองนางเซี่ยที่อยู่บนพื้นขึ้น

นางเซี่ยคืนสติ เอื้อมมือไปแตะศีรษะของเมิ่งอู่แล้วแตะร่างกายของเมิ่งอู่ แล้วกล่าวพึมพำว่า: "ถูกต้อง นี่คืออาอู่ของข้า นี่คืออาอู่......แต่อาอู่ไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน......"

มารดารู้จักลูกสาวดีที่สุด อารมณ์ของเมิ่งอู่แปรเปลี่ยนไปเป็นอย่างมาก ทักษะก็ดี ไม่ใช่อาอู่คนเดิมเมื่อก่อนอย่างแน่แท้

แต่ว่านางแตะเมิ่งอู่ขึ้นๆลงๆรอบหนึ่ง นี่ก็คืออาอู่ของนางจริงๆ

เมิ่งอู่กล่าวเพียงว่า: "คนเมื่อถูกบังคับจนสิ้นหนทางเดิน ก็จะฮึดต่อต้านขึ้น ไม่เช่นนั้นก็มีเพียงตายสถานเดียว ต่อไปอาอู่ก็เป็นเช่นนี้ ท่านแม่ค่อยๆยอมรับ ไม่ต้องรีบร้อน"

นางยืมร่างเจ้าของเดิมเกิดใหม่แล้ว ทำได้เพียงแค่ช่วยเจ้าของเดิมดูแลมารดา ให้นางใช้ครึ่งชีวิตที่เหลืออย่างปลอดภัย

นางเซี่ยกอดเมิ่งอู่ร้องไห้

เมิ่งอู่ปลอบอยู่ครู่หนึ่ง กล่าวอย่างจำใจว่า: "ข้าเคยบอกท่านแม่แล้วไม่ใช่หรือว่าผู้ใดมาก็ห้ามเปิดประตู"