บทที่15 อดีตอันมืดมน

นางเฮ่อยังคิดไว้ว่า หากนางเซี่ยมาเป็นภรรยาของเมิ่งอวิ๋นเซียวเร็วหน่อย ไม่เพียงแต่สามารถดูแลจัดการงานบ้านเท่านั้น ยังทำให้ผู้เฒ่าเซี่ยยอมสอนลูกชายนางเรียนหนังสืออย่างเต็มที่ ไม่แน่บางทีในภายภาคหน้าอาจสามารถสรรค์สร้างจอหงวนคนใหม่ก็เป็นได้!

เพราะฉะนั้นต่อมานางเฮ่อจึงได้หาข้ออ้างหลอกให้นางเซี่ยมาถึงในบ้าน หลังจากที่ให้นางดื่มน้ำหนึ่งแก้วจนสลบ ก็ขังไว้ในห้องกับเมิ่งอวิ๋นเซียวซะเลย

ผลลัพธ์สามารถคาดการณ์ได้

เมิ่งอวิ๋นเซียวทำให้นางเซี่ยเสียความบริสุทธิ์

นางเฮ่อมีภาพในใจ เห็นไม้กลายเป็นเรือได้ ไม่ต้องกลัวว่าผู้เฒ่าเซี่ยจะไม่เห็นด้วย หากเขาไม่เห็นด้วยก็พาลูกสาวตนกลับไป ต่อไปกลายเป็นรองเท้าที่ขาด ดูซิว่าใครจะกล้าใส่

ในหมู่บ้าน หญิงสาวไม่บริสุทธิ์แล้ว ต่อไปจะเป็นคนได้เยี่ยงไร

นางเฮ่อยังกล่าวว่า นางเซี่ยเป็นคนเข้ามาถึงประตูบ้านเอง นางจะไม่ยอมออกค่าสินสอดทองหมั้นแม้แต่สตางค์แดงเดียว นางเซี่ยอยากเข้าประตูบ้านตระกูลเมิ่งก็มา ไม่อยากเข้าก็ล้มเลิก

ผู้เฒ่าเซี่ยโกรธเจียนตาย

ลมปากช่างน่ากลัว ท้ายที่สุดนางเซี่ยก็เดินเข้าประตูบ้านของตระกูลเมิ่งเอง ไม่มีของหมั้นจากทางแม่สื่อ ยิ่งไม่มีการแต่งงานที่ออกหน้าออกตา ก็กลายเป็นภรรยาของเมิ่งอวิ๋นเซียว

หลังจากเข้าประตูบ้านแล้ว งานบ้านและงานไร่ทั้งหมดในบ้านตระกูลเมิ่งนางเป็นคนจัดการ

ที่ผ่านมาผู้เฒ่าเซี่ยอดไม่ได้ที่จะให้นางทนลำบากแม้แต่น้อย นางกลับต้องอุทิศช่วงเวลาที่ดีที่สุดของตนเองทั้งหมดให้กับตระกูลเมิ่ง

ต่อมานางเซี่ยตั้งครรภ์ นางเฮ่อคาดหวังให้นางกำเนิดลูกชายเพื่อเป็นทายาทสืบทอดตระกูลเมิ่ง

หลังนางเซี่ยให้กำเนิดลูกสาวคนหนึ่ง นางเฮ่อด่าแช่งต่อหน้าทันที นับจากนั้นยิ่งไม่เคยทำสีหน้าดีให้เลยสักนิด

นางเซี่ยตั้งชื่อลูกสาวว่า "อู่" หวังว่านางจะเป็นหญิงสาวที่งดงามและมีความสุข

น่าเสียดายที่นางเฮ่อใจร้ายกับเมิ่งอู่ยิ่งนัก ไม่ทุบตีก็ดุด่าตั้งแต่เด็ก

เมิ่งอวิ๋นเซียวใจจดจ่อกับชื่อเสียงจนไม่สนใจเรื่องในครอบครัวเลย

ไม่กี่ปีต่อมา เมิ่งอวิ๋นเซียวประสบความสำเร็จจากการทดสอบในหมู่บ้าน จะออกจากสถานที่แห่งนี้ไปยังเมืองหลวงเพื่อเข้าร่วมการทดสอบ

หลังจากที่เมิ่งอวิ๋นเซียวจากไปไม่นาน นางเฮ่อก็พบว่าตนเองตั้งครรภ์อีก ระหว่างที่นางท้องก็ไม่ได้หยุดพัก ต้องรับใช้แม่สามีและยังต้องเลี้ยงดูเมิ่งอู่ ยิ่งต้องต่อกรกับครอบครัวของลุงเมิ่งที่อยู่ๆก็มายืมโน่นยืมนี่ ยืมแล้วก็ไม่ยอมคืน