ตอนที่ 016 ต่อไปจะต้องดีขึ้นเรื่อย ๆ

นางเฮ่อปฏิบัติกับสองแม่ลูกนางเซี่ยอย่างโหดร้าย ไม่ว่าจะเป็นสิ่งของออะไรล้วนแล้วแต่ขนไปยังเรือนตระกูลเมิ่ง ต่อมาก็ย้ายของที่อยู่ในเรือนไปเกือบทั้งหมด

ส่วนนางเฮ่อเมื่อเห็นบุตรชายทั้งสองคนฝากชีวิตไว้ไม่ได้แล้ว จึงย้ายไปอาศัยอยู่ในเรือนตระกูลเมิ่ง เหลือไว้เพียงแค่สองแม่ลูก และเรือนหลังเก่าทรุดโทรมแห่งนี้

นอกจากนี้ยังมีที่ดินไม่กี่ไร่เพียงพอให้นางเซี่ยได้เพราะปลูก ทุกฤดูเก็บเกี่ยว ตระกูลเมิ่งจะมาช่วยอย่างขะมักเขม้น จากนั้นก็เก็บเกี่ยวเอาธัญพืชไปเก็บไว้ในคลังเก็บของของตนเอง เขารู้ว่าเรือนของเมิ่งอู่ไม่มีคลังเก็บของแบบนี้ ธัญพืชจึงถูกขนไปอย่างง่ายดายราวกับกระแสน้ำ

ตระกูลเมิ่งให้สัญญาอย่างดิบดี หากธัญพืชในเรือนของนางเซี่ยและเมิ่งอู่หมดแล้ว ก็มาเอาในเรือนของเขาได้

แต่ในความเป็นจริง ทุกครั้งที่นางเซี่ยไปเรือนตระกูลเมิ่ง ไม่มีครั้งไหนที่จะประจบประแจงเอาใจ มีแต่สายตาเยาะเย้ยเสียดสี

ตระกูลเมิ่งให้นางเหมือนให้ขอทานอย่างไรอย่างนั้น ให้ข้าวครั้งละ 2 ถ้วย นางเซี่ยกลับมายังต้องกินอย่างประหยัดกับเมิ่งอู่ 2-3 เดือน

หลายปีมานี้นางเซี่ยเลี้ยงดูเมิ่งอู่เพียงลำพังจนเติบโตขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย หญิงสาวผู้โดดเดี่ยว สุขภาพร่างกายก็ไม่ค่อยดี ไม่มีเรี่ยวแรง ไม่สามารถเลือกไม่สามารถทำงานได้ เมล็ดข้าวที่ตนเองปลูกมาอย่างยากเย็นก็ถูกคนอื่นฉกฉวยไป นางเองก็ลำบากใจจนกล่าวไม่ออก

ที่ดินไม่กี่ไร่ในครอบครัวไม่สามารถหยุดลงต้นกล้าได้ มิเช่นนั้นหากนางขาดแคลนขึ้นมา คงถูกตระกูลเมิ่งเอาเปรียบเป็นแน่

ครั้นนึกถึงเรื่องราวในอดีต นางเซี่ยกลับไม่ได้แสดงสีหน้าโศกเศร้าหรือเคร่งขรึมต่อหน้าเมิ่งอู่แต่อย่างใด นางมีแต่มอบความอบอุ่นและความรักอันยิ่งใหญ่ของคนเป็นแม่ให้แก่เมิ่งอู่เท่านั้น

นางเซี่ยเอื้อมมือออกไปลูบใบหน้าที่ซูบผอมของเมิ่งอู่ ก่อนจะกล่าวด้วยแววตาสดใสว่า : “อาอู่ เจ้าคือความหวังทั้งหมดของข้า”

ความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของนางได้ทะลักเข้ามาในสมองของเมิ่งอู่ราวกับกระแสน้ำที่ไหลเชี่ยวกราก นางอึ้งงันอยู่เนิ่นนาน จากนั้นก็ค่อย ๆ ดึงสติกลับมา

อย่าว่าแต่เมิ่งอู่ที่เป็นเจ้าของร่างเลย นางในตอนนี้ หลังจากที่รู้ว่าเรื่องราวในอดีตเหล่านั้น ก็อดรู้สึกเย็นวาบไปทั่วทั้งหัวใจไม่ได้ โกรธหญิงแก่อย่างนางเฮ่อและตระกูลเมิ่งจนตัวสั่นเทิ้ม

เมิ่งอู่ใช้ตะเกียบที่อยู่ในมือคีบเนื้อกระต่ายใส่ถ้วยของนางเซี่ย และกล่าวว่า : “ท่านแม่กินเยอะ ๆ นะเจ้าคะ ท่านแม่วางใจเถิด เส้นทางข้างหน้าจะต้องสว่างไสวขึ้น มีข้าอยู่ ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนในอดีตอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

นางเซี่ยตาแดงก่ำ กลืนอาหารพลางพยักหน้า จากนั้นก็ยกยิ้มและกล่าวว่า : “อาอู่ของเรามีความสามารถ ข้าลืมไปแล้วว่าเราได้กินเนื้อล่าสุดเมื่อใด”

หลังจากที่กินมื้อค่ำเสร็จ นางเซี่ยมักจะรู้สึกปวดใจที่เห็นเมิ่งอู่ต้องเหนื่อยมากเช่นนี้ทุกวัน งานบ้านเล็ก ๆ ภายในเรือนที่นางสามารถทำได้นางก็จะรีบคว้าไว้ทันที

ในขณะที่นางเซี่ยเก็บถ้วยตะเกียบเข้าไปในครัวนั้น เมิ่งอู่ก็ได้ยกเนื้อกระต่ายและข้าวหนึ่งถ้วยเข้าไปในห้อง