ตอนที่ 017 เจ้าต้องรับผิดชอบความงดงามดุจดอกไม้ของเจ้า

คนหน้าตาดีกล่าวสิ่งใดก็มีเหตุผลไปเสียหมดจริง ๆ เมิ่งอู่ได้รับการปลอบใจจากเขา ปัดเป่าหมอกคลุมตรงหน้ามลายไปหมดสิ้น

นางหัวเราะสองครั้งและกล่าวว่า : “นอกจากหน้าตาดีและละเอียดรอบคอบแล้ว เจ้ายังมีหัวใจที่อบอุ่นอีกด้วย”

นางคิดว่าตนเองจะต้องซ่อนตัวเขาไว้อย่างมิดชิดแล้ว มิเช่นนั้นคงได้คว้าหัวใจของหญิงสาวทั่วหล้าเป็นแน่!

หยิ่นเหิงหลุบมองต่ำ ตริตรองคำพูดของนาง มุมปากกระตุกยิ้มเล็กน้อยราวกับไม่มี และกล่าวว่า : “ข้าอบอุ่น.....เช่นนั้นหรือ”

อบอุ่นหรือไม่อบอุ่นไม่รู้ เขารู้แค่ว่าก่อนหน้านั้นเมื่อใดที่มีคนเอ่ยนามของเขา กลับมีคนไม่น้อยรู้สึกเย็นวาบไปทั่วทั้งแผ่นหลัง

เมิ่งอู่หลงใหลความงดงามไร้ที่ติของเขา จนกระทั่งวางถ้วยซุปลงด้านข้าง และขยับเข้าไปใกล้เขา : “เช่นนั้นเจ้าลองเดาดูสิว่าตอนนี้ข้ากำลังคิดเรื่องอะไรอยู่?”

สำหรับในสายตาของหยิ่นเหิง นางกะพริบตาเล็กน้อย เหมือนจะยิ้มแต่กลับไม่ยิ้ม

แต่ในสายตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งความหมายในเชิงลามกแต่อย่างใด ประมาณว่านางอดชมชอบรูปลักษณ์หน้าตาของคนคนหนึ่งไม่ได้

ถูกต้อง หยิ่นเหิงเห็นความชมชอบระยิบระยับในสายตาของนาง ไม่มีเจตนาชั่วร้ายสกปรกแต่อย่างใด

แสงเทียนวูบไหวไปถึงด้านนอก ความมืดมิดยามค่ำคืนที่ปกคลุมอยู่ข้างนอกเงียบสงบราวกับน้ำที่ไร้การเคลื่อนไหว มีเพียงแค่แสงเงาที่ริบหรี่

หยิ่นเหิงกล่าวออกไปตามตรงว่า : “เจ้าจ้องเขม็งข้าเช่นนี้ ทั้งยังถามคำถามนี้กับข้า คิดไปแล้วก็น่าจะเกี่ยวข้องกับข้า รูปธรรมเป็นอย่างไร ข้าเองก็กล่าวไม่ได้”

เมิ่งอู่ยิ้มเยาะสองครั้งและกล่าวว่า : “ข้าจะเลี้ยงดูเจ้าเป็นอย่างดี รับรองเลยว่าจะใช้ให้คุ้มค่าทุกส่วนอย่างแน่นอน แค่เปลี่ยนลีลาลวดลายให้ข้าดูทุกวัน ต่อไปเจ้าแค่รับผิดชอบต่อความหล่อเหลางดงามดุจดอกไม้ของเจ้า ส่วนข้าจะทำงานหาเลี้ยงเจ้าเอง”

นางเซี่ยที่เพิ่งล้างถ้วยตะเกียบเสร็จก็เดินออกมาจากในครัว เมื่อเดินมาถึงประตูก็ได้ยินเมิ่งอู่กำลังสาบานต่อผืนดินเข้าพอดี สีหน้าของนางจึงเคร่งขรึมลงฉับพลัน

ดูท่าคำพูดระหว่างมื้อค่ำที่ร่ายยืดยาวให้แก่นางจะเข้าหูซ้ายทะลุหูขวาเสียแล้ว!

หยิ่นเหิงกล่าวด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้ง : “แต่ท่านแม่ของเจ้าปรารถนาให้เข้าหาคนที่แบกรับภาระและทำงานหนักได้ แต่ข้าบาดเจ็บเช่นนี้ ช่วยอะไรเจ้าไม่ได้สักอย่าง ขาทั้งสองข้างก็ยังเดินไม่ได้อีก ดั่งที่ท่านแม่ของเจ้ากล่าว ข้ารังแต่จะเป็นภาระให้กับเจ้า”

เมิ่งอู่กล่าวด้วยความเชื่อมั่นว่า : “ร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลต้องมีวันสมานกัน ส่วนขาทั้งสองข้างของเจ้า ก็ไม่ใช่จะไม่มียารักษา ท่านแม่ของข้าปากร้ายแต่ใจดี เจ้าไม่ต้องท้อแท้ไป ในเมื่อเป็นคนของข้า ข้าไม่มีวัน.....”