ตอนที่ 018 จับพลัดจับผลู

เมิ่งอู่ยกนิ้วชี้ขึ้นมาวางลงบนริมฝีปาก ส่งสัญญาณไม่ให้เขาส่งเสียง จากนั้นตนเองก็เดินย่องออกจากประตูไปอย่างเงียบ ๆ นางทำการกรองยาต้มอุ่น ๆ จากหม้อยาและยกเข้ามาให้หยิ่นเหิงดื่มในห้อง

นางเห็นหยิ่นเหิงยกยาขึ้นดื่ม จึงคลี่ยิ้มตาหยี เกิดความรู้สึกพึงพอใจอย่างไม่สามารถบรรยายออกมาได้

ความรู้สึกนั้นเหมือนกับการป้อนอาหารให้กับลูกไก่ตัวหนึ่ง ดูมันค่อย ๆ เติบโตวันแล้ววันเล่า จากนั้น......ก็ฟักไข่ให้นางทุกวัน

ถ้วยยาปกปิดใบหน้าด้านข้างของหยิ่นเหิง เขาดื่มยาพลางเลิกคิ้วสูงเล็กน้อย

เพื่อไม่ให้เสียงดังปลุกนางเซี่ย เมิ่งอู่จึงทำได้เพียงแค่ยื่นหน้าเข้าไปใกล้หยิ่นเหิง และเอ่ยถามขึ้นเบา ๆ ว่า : “ขมหรือไม่? อยากกินข้าวฟ่างสักชิ้นสองชิ้นหรือไม่?”

หยิ่นเหิงหลุบตาต่ำมองนาง นางแบมือออก บนนั้นมีแกนข้าวฟ่างสีขาวสด 2 ชิ้นวางอยู่

หยิ่นเหิงก้มหน้าลงคาบข้าวฟ่างหนึ่งชิ้นจากมือของนาง ส่วนอีกชิ้นก็ยื่นไปตรงข้างปากของนาง

ทั้งสองคนเคี้ยวน้ำหวานจากข้าวฟ่างอย่างเงียบ ๆ ก่อเกิดความรู้สึกร่วมมือกันและกันอย่างกล่าวออกมาไม่ได้

เมิ่งอู่คลายกากข้าวฟ่างออกมาและทิ้งออกไปทางหน้าต่าง จากนั้นก็นั่งมองพิจารณาร่างกายของหยิ่นเหิงอีกครั้ง ก่อนจะยื่นมือออกไปลูบขาของเขาอย่างเบามือ

หยิ่นเหิงปล่อยให้นางลูบขาของตนอย่างเต็มใจ

นางไม่ได้จะเอาเปรียบเขา แต่ก็ต้องยอมรับว่ามือสัมผัสนี้ไม่เลวเลยจริง ๆ

แม้ขาของเขาจะหัก แต่ขาทั้งสองข้างก็เรียวยาวงดงามมากจริง ๆ

เมิ่งอู่ถือโอกาสลูบจากต้นขาลงไปด้านล่าง พยายามที่จะลูบไปบนกระดูกขาของเขา ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หัวเข่าพักใหญ่ จากนั้นก็ลูบลงไปบนน่องขาของเขาอีกครั้ง

นางบีบไปบนน่องขาของหยิ่นเหิงพลางถามเขาว่า : “รู้สึกหรือไม่?”

ทั้งสองคนใกล้กันมาก ในขณะที่พูดลมหายใจอุ่น ๆ ได้ปะทะเข้ากับใบหูของอีกฝ่าย ก่อนกล่าวด้วยสเสียงต่ำ ๆ : “รู้สึกสิ”

ในยามที่เมิ่งอู่จริงจังใบหน้าของนางจะไร้ซึ้งรอยยิ้มแต่งแต้มใด ๆ แต่กลับนิ่งสงบ นางหลุบสายตามองต่ำ แสงจันทราสาดส่องนำพาให้รูม่านตาของนางกึ่งโปร่งแสง และสะท้อนความเย็นยะเยือกออกทางแววตา

เมิ่งอู่กล่าวด้วยเสียงเบา ๆ : “ไม่ว่าจะเจ็บปวดหรือเป็นเช่นไร มีความรู้สึกย่อมเป็นเรื่องดี พิสูจน์ได้แม้กระดูกขาของเจ้าจะหัก แต่เส้นประสาทยังไม่ขาด ขอเพียงแค่ไม่มีปัญหา ก็ยังมีโอกาสกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้”

เมิ่งอู่ลูบไปบนหัวเข่าของเขาอีกครั้งและกล่าวว่า : “เจ้าอดทนหน่อยนะ”

หยิ่นเหิงไม่ได้ส่งเสียงใด ๆ ออกมา เมิ่งอู่รู้ว่าเขาต้องอดทนมากกว่าคนทั่วไปตั้งไม่รู้กี่เท่า

เมิ่งอู่กล่าวกับเขาอย่างละเอียดอีกครั้ง : “รักษาขาทั้งสองข้างของเจ้าไม่มีเงื่อนใด ๆ แม้ยาจะหายาก อีกทั้งข้าเองก็ไม่มีเข็มเงินใด ๆ ของเพียงแค่ให้บาดแผลภายนอกร่างกายของเจ้าหายดีก่อน ค่อยทำการรักษาขั้นต่อไป”