ทวงแค้น - 13

"เดี๋ยวข้านำทางเอง"

ไป๋เจิ้นหยางด่าทอทางสายตาแก่สหายสนิท หากอี้เฟยอ่านสายตานี้ออกคงพบคำว่า 'ฝากไว้ก่อน' เป็นแน่

"ขอบพระทัยคุณชายไป๋"

อี้เฟยปล่อยให้พวกเจิ้นหยางกับสาวใช้เดินห่างออกไปก่อน สายตาคู่คมจึงมองไปยังอีกฝั่ง เห็นกระโจมที่ว่าอยู่ไม่ไกลเขาจึงตัดสินใจเดินทางไปจุดหมายเพื่อถามไถ่สิ่งที่อยากรู้มาตลอดทั้งคืน

"คุณหนูสามฟ่าง"

ทันทีที่เดินมาถึงกระโจมที่ว่า องค์ชายอี้เฟยจึงทักทายสตรีที่นั่งเพียงลำพังและวุ่นวายอยู่กับมีดและท่อนไม้ตรงหน้า

"องค์ชายสาม ท่านมาแล้ว"

อี้เฟยแปลกใจเล็กน้อยที่สตรีนางนี้ทักตนเหมือนกำลังรอเขาอยู่ หรือว่าสุราที่สาวใช้ผู้นั้นไปนำมาให้จะเป็นของเขากัน

"ฝีมือเจ้า?"

มือหยาบกร้านหยิบหุ่นไม้สลักคล้ายตัวบุรุษขึ้นมาเชยชม

"หม่อมฉันฝีมือยังไม่เอาไหน ทำไว้แก้เหงาเวลาใช้ความคิดเพคะ"

"งานปรานีตมาก ข้าเป็นชายชาตรียังทำเรียบร้อยไม่ได้ครึ่งของเจ้า"

"เหมือนหม่อมฉันกำลังถูกจับผิดเลยนะเพคะ"

"เหตุใดข้าต้องจับผิดเจ้า"

นั่นสิ นางผู้นี้มีอะไรซ่อนอยู่ถึงได้กล่าวเหมือนกลัวว่าเขาจะจับพิรุธนาง

"พระองค์ช่างไม่มีอารมณ์ขันดั่งเช่นเขาลือกันเลยนะเพคะ"

เฟิงซูเหยาวางมีดที่กำลังแกะสลักไม้ลง หันไปรินน้ำชาใส่ถ้วยใบใหม่ก่อนจะลุกขึ้นยืนเพื่อนำถ้วยน้ำชานั้นไปถวายแก่องค์ชายอี้เฟยอย่างนอบน้อม

"ชาอุ่น ๆ เผื่ออารมณ์จะดีขึ้นเพคะ"

มองระหว่างคิ้วครตรงหน้านางก็ดูออกว่าวันนี้อี้เฟยมีเรื่องให้กลัดกลุ้มใจอยู่

"วันนี้ท้องฟ้าโล่ง ไร้เมฆฝน เหมาะแก่การขี่ม้าท่องทุ่งหญ้านะเพคะ"

"ไม่ยักรู้ว่าคุณหนูสามจะชอบการขี่ม้าด้วย ตอนแรกข้าคิดว่าเป็นเพียงข่าวลือเสียอีกที่วันนั้นคุณหนูสามควบม้าหนีพวกโจรนั่น"

เฟิงซูเหยาหัวเราะออกมาแต่พองามราวกับเรื่องที่อี้เฟยกล่าวเป็นเรื่องตลก

"พระองค์เคยได้ยินประโยคนี้ไหมเพคะ เวลาคนเรากลัวมาก ๆ มักจะทำอะไรแบบไม่รู้ตัวตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด"

ช่างเป็นการแก้ไขสถานการณ์ที่ไร้ที่ติ

"เช่นนั้นไม้แกะสลักพวกนั้น คุณหนูสามก็ทำได้เพราะสัญชาตญาณหรือ"

ถึงแม้จะเคยบอกว่าเคยพบพานนางไม่กี่ครั้ง ไม่เคยพูดคุยกันจริง ๆ จัง ๆ แต่อี้เฟยก็มองออกว่าฟ่างเซียนเซียนตรงหน้าเปลี่ยนไปมาก เปลี่ยนไปราวคนละคนที่เคยเขินอายเขาทุกครั้งที่พบเจอ