บทที่ 6

ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าพ่อไม่มีความรักให้แม่เลย แต่พ่อของเขาไม่เคยทำร้ายร่างกายแม่แบบนี้ คงเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้น ถึงทำให้พ่อมีอารมณ์ฉุนเฉียว

ที่เขาคิดว่าคงเป็นผู้หญิงคนนั้น ก็เพราะไม่ว่าพ่อจะคว้าใครมา ก็ไม่เคยแสดงกิริยาแบบนี้ออกมาให้เห็น

ชายหนุ่มขับรถออกมาจากบ้าน รถที่เขาใช้เป็นรถสี่ประตูแบบขับเคลื่อนสี่ล้อ เพราะที่ที่เขาอยู่มันเป็นพื้นที่กันดาร เหมือนอย่างที่มกราพูด ไฟฟ้าไม่มี น้ำประปาไม่ถึง ถนนเข้าหมู่บ้านก็ยังเป็นถนนลูกรังอยู่เลย

แต่ก่อนที่จะไปหมู่บ้านนั้น เขาต้องไปที่ที่หนึ่งก่อน ชายหนุ่มใช้เวลาขับรถนานพอสมควรก็มาถึง

"เป็นยังไงบ้าง"

"จะเป็นยังไงล่ะครับ ก็โวยวายอย่างเดียวน่ะสิ ผู้หญิงอะไรด่าเก่งฉิบหาย"

"แล้ว..?" สายตาคมมองเข้าไปในห้อง ซึ่งเป็นบ้านเก่าๆ ได้ยินลูกน้องบอกว่าด่าเก่งแต่ทำไมถึงเงียบจัง

"ผมขอโทษครับ ก็เล่นด่าพ่อด่าแม่ด่าถึงโคตรตระกูลผม"

"ไอ้มะลิมึงอย่าบอกนะว่า!?"

"ไม่ตายหรอกครับ" มะลิโมโหมากก็เลยเอายาสลบใส่ผ้าเช็ดหน้าปิดจมูก เพื่อทำให้เธอหมดฤทธิ์

..เรามารู้จักมะลิกันบ้าง ใช่แล้วเขาเป็นผู้ชายที่ชื่อมะลิ แถมมีชื่อจริงว่ามะลิซ้อนอีกด้วย มะลิเป็นคนติดตามเขามานานหลายปีแล้ว ทั้งสองถึงไหนถึงกัน

มะลิเป็นคนที่ไม่มีครอบครัว เป็นเด็กวัด เขาสงสารก็เลยเก็บมาเลี้ยง และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมามะลิก็เลยติดตามตัวเขาไปทุกที ไม่เว้นแม้แต่หมู่บ้านกันดารนั้น

"เราจะเดินทางกันคืนนี้ แกอยากจะได้อะไรก็ไปหาซื้อเอา เดี๋ยวทางนี้กูจะเป็นคนดูต่อเอง"

"จริงเหรอครับ" มะลิถึงกับมีรอยยิ้ม เพราะอยากจะไปซื้อของฝากให้กับสาวในหมู่บ้านนั้นอยู่แล้ว

"อย่าไปเถลไถลที่ไหนล่ะ เงินอยู่ในกระเป๋านั่นแหละได้ของแล้วก็รีบกลับ"

"ครับ"

สองชั่วโมงผ่านไป..

"มันใส่ยาเยอะเลยเหรอทำไมป่านนี้ยังไม่ตื่นอีก" ว่าแล้วนิ้วแกร่งก็ยื่นไปแตะจมูกเพื่อเช็คดูว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ไหม

"โอ๊ยย!!" แต่ทันใดนั้นผู้หญิงที่เขาคิดว่านอนหลับก็กัดเข้าที่นิ้วของเขาอย่างแรง

"อืมมม!!" มิลานต้องได้รีบปล่อยเพราะตอนนี้ถูกเขาบีบจมูกไว้

"เป็นคนหรือเป็นหมาวะเนี่ย!!"