บทที่ 65

ในขณะที่กำลังมีเสียงฝีเท้าคนเดินลงมาอยู่นั้น คนที่ยืนอยู่ข้างล่างต่างก็มองขึ้นไปพร้อมกัน

เห็นแค่ขาเรียวที่ก้าวลงมาก็รู้แล้วว่าเป็นผู้หญิง

ใบหน้าของผู้เป็นแม่ถึงกับหันขวับไปมองหน้าลูกชายแบบตกใจ และไม่เชื่อสายตาตัวเอง..ว่าลูกชายจะเอาผู้หญิงเข้ามานอนในบ้านพร้อมกันถึงสองคน ..มันเกิดอะไรขึ้นกับลูกของนาง?

ลงมาถึงครึ่งทาง..คนที่เป็นเจ้าของเรือนร่างระหงถึงกับหยุดชะงัก เมื่อเห็นว่าข้างล่างไม่ได้มีแค่เขากับจั๊กจั่น แต่ยังมี..

"นี่เธอ??!!" จากที่ไม่เชื่อตา ตอนนี้แทบล้มทั้งยืนเมื่อเห็นว่าผู้หญิงอีกคนเป็นใคร สายตาของนางดีมากและความจำแม่นด้วย เห็นแค่นี้ก็จำได้แล้วว่าผู้หญิงคนนี้.. "เธอมาอยู่ในบ้านของฉันได้ยังไง! ลูกทำอะไรลงไป?" ประไพหันมาที่ลูกชาย

"แม่ครับใจเย็นๆ ก่อนนะครับ"

"จะให้แม่ใจเย็นได้ยังไง ผู้หญิงคนนี้มันเป็นเมียน้อยของพ่อลูกนะ!!"

"เมียน้อย?" จั๊กจั่นได้ยินเต็มสองหู

"เรื่องนั้นแม่เข้าใจผิด ที่จริงเธอไม่ได้เป็นอะไรกับพ่อ" ชายหนุ่มพยายามจะอธิบายให้ผู้เป็นแม่เข้าใจ

"จะไม่เป็นได้ยังไง รู้ไหมว่าพ่อของลูกหมดไปกับมันเท่าไร" แต่แม่ของเขาเหมือนจะไม่พยายามเข้าใจสิ่งที่ลูกชายพูดเลย และตอนนี้นางก็เริ่มจะยืนไม่อยู่จนต้องได้ถอยไปนั่งที่โซฟา โดยมีลูกชายประคองช่วย "โอ๊ยฉันอยากจะตาย"

ยังไงท่านก็เห็นเธอแล้ว หญิงสาวค่อยๆ ก้าวลงมาจากชั้นบน

"ออกไปให้หมด ออกไปจากบ้านฉันให้หมดทุกคน!"

"แม่ครับฟังผมอธิบายก่อนสิ"

"ลูกจะเลือกผู้หญิงพวกนี้หรือเลือกแม่ ลูกอยากเห็นแม่ตายใช่ไหม"

"ผมรักแม่นะครับ แม่อย่าพูดแบบนี้อีกนะ"

จั๊กจั่นค่อยๆ ถอยออกมาหามิลานที่ยืนอยู่ตรงทางขึ้นบันได "มันเรื่องอะไรกันแน่"

"เอาผู้หญิงพวกนี้ออกไป!"

"ถ้าให้เธอออกไป ผมคงต้องออกไปด้วย"

"ลูกหมายความว่ายังไง ลูกจะทิ้งแม่ไปเหมือนพ่ออีกคนแล้วใช่ไหม"

"ผมไม่ทิ้งแม่หรอกครับ แต่ผมก็ทิ้งเธอไม่ได้"

"แม่ให้ลูกเลือกอีกครั้ง ระหว่างแม่กับมันลูกจะเลือกใคร"

"แม่ครับผมเลือกไม่ได้หรอก แม่คือแม่ของผม"

"ถ้างั้นลูกก็ไล่มันออกไปจากบ้านของเรา"

"ผมทำแบบนั้นไม่ได้"

"ทำไมถึงจะทำไม่ได้"

"เธอเป็นเมียของผม เป็นแม่ของลูกผม"

"แม่ของลูกหมายความว่ายังไง??"

"ตอนนี้เธอกำลังท้องครับแม่"

"ท้อง!! กรี๊ดด!!" ประไพกรี๊ดออกมาแบบสะกดกลั้นอารมณ์ตัวเองไม่อยู่ เพราะสิ่งเดียวที่นางกลัวก็คือกลัวผู้หญิงคนนี้ปล่อยให้ท้องเพื่อจับลูกชายของนาง

"ท้อง? เธอกำลังท้องเหรอมิลาน" จั๊กจั่นหันมาถามอีกครั้งเพราะยังไม่รู้เรื่องนี้

แต่มิลานไม่มีอารมณ์จะตอบ เพราะเห็นอาการของแม่เขาแล้วมันทำให้เธอจุกในอก แต่ก็แอบดีใจที่เขายังปกป้องเธออยู่

"ลูกรู้ได้ยังไงว่ามันท้องกับลูก มันอาจจะท้องกับพ่อของลูกก็ได้ หรือท้องกับผู้ชายคนอื่นก็ได้ มันสำส่อนออกขนาดนั้น"

จั๊กจั่นหันไปมองเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ อีกครั้ง..

"ไม่เลยครับแม่..เธอเป็นเมียของผมแค่คนเดียว"

"จะเป็นเมียของลูกแค่คนเดียวได้ยังไง พ่อของลูกพัวพันกับมันอยู่เป็นปีๆ" นางไม่เชื่อหรอกว่าสามีของนางจะเก็บผู้หญิงคนนี้ไว้ดูเล่น โดยที่ไม่แตะเนื้อต้องตัว

"ทำไมเรื่องแค่นี้ผมจะไม่รู้ล่ะครับแม่"

"ลูกหมายความว่ายังไง"

"ผมอยากให้แม่รับรู้ไว้แค่ว่า เธอเป็นเมียผมแค่คนเดียว และลูก..ก็คือลูกของผม..หลานของย่า แม่ครับ แม่ลืมเรื่องทั้งหมดได้ไหม"

"ฉันอยากตาย มีลูกชายคนเดียวก็หลงผู้หญิงหัวปักหัวปำ"

เวลาผ่านไป.. ตอนนี้ทุกคนอยู่ที่ร้านเสื้อผ้าหรู

"มันแพงมากเลยนะ" จั๊กจั่นดูป้ายเสื้อผ้าในร้านแต่ละชุด